Lamborghini Huracan LP 610-4: rauw spektakel, met een prijskaartje dat je voelt

De Huracan LP 610-4 is een auto die je niet over het hoofd ziet. Met zijn 1.166 mm hoogte en 1.923 mm breedte ligt hij plat op de weg, als een aangespoelde haai die net even te lang in de zon heeft gelegen. De lijnen zijn hoekig en agressief, met die typische Lamborghini-neus die vooruit lijkt te willen happen. Het is geen subtiel design – het schreeuwt om aandacht, en dat doet het met succes. Binnenin is het een mix van Alcantara, carbon en scherpe hoeken, maar de basis is verrassend functioneel voor een Italiaan uit 2014. De stoelen zitten laag, het stuur is recht voor je, en je voelt meteen: dit is geen auto voor de boodschappen.

Op basis van de cijfers – 1.422 kg leeggewicht en vierwielaandrijving – verwacht ik een auto die met een hamer op de weg wordt geplant. De Huracan heeft een eigenzinnige besturing die in de stad vermoedelijk zwaar en direct is, maar op de snelweg tot leven komt. De vering is voor een supercar redelijk vergevingsgezind, maar je voelt elke oneffenheid in je ruggengraat. In bochten zal de vierwielaandrijving wonderen doen – met 560 Nm koppel en 610 pk moet je echt een held zijn om hem te verrassen. Remmen is een ander verhaal: de keramische schijven die je bij dit soort auto's verwacht, doen hun werk waarschijnlijk uitstekend, maar ze hebben wel tijd nodig om op te warmen. Het is een auto die je wakker houdt, niet omdat hij oncomfortabel is, maar omdat hij constant vraagt om meer.

De 5.2 V10 is het hart van deze Huracan, en wat voor een hart. Met 610 pk en 560 Nm koppel levert hij prestaties die beter zijn dan 99% van zijn concurrenten uit die periode. De acceleratie van 0 naar 100 km/u in 3,2 seconden is geen cijfer, het is een ervaring die je maaginhoud doet heroverwegen. De zeventrapsautomaat is een dubbelekoppeling die razendsnel schakelt, maar in de stad soms wat houterig kan zijn – typisch Italiaans temperament. De topsnelheid van 325 km/u is theoretisch, want op de Duitse Autobahn moet je echt een lange rechte lijn hebben om dat te halen. Het verbruik van 12,5 l/100 km klinkt misschien niet eens extreem voor een V10, maar het is slechter dan 96% van de concurrentie – en dat is met een loodzware rechtervoet.

Als je denkt dat een Lamborghini comfortabel is, dan heb je nooit in een echte supercar gezeten. De stoelen zijn stevig en bieden goede zijdelingse steun, maar na een uur rijden voel je elke rib. De geluidsisolatie is minimaal – het V10-geluid is geweldig, maar op de snelweg wordt het vermoeiend. De vering is strak afgesteld, wat zorgt voor een directe wegligging maar niet voor een ontspannen rit. In de stad is de auto verrassend bruikbaar door de vierwielaandrijving, maar de lage zit en de brede carrosserie maken parkeren een avontuur. Voor een weekendrit of een trackday is de Huracan perfect, maar voor een lange reis naar Zuid-Frankrijk zou ik eerder een GT kiezen.

Het interieur van de Huracan is een mengelmoes van high-tech en Italiaanse flair. Het dashboard is geïnspireerd op de cockpit van een straaljager, met een grote rode startknop die je moet indrukken alsof je een kernraket lanceert. De materialen zijn van topkwaliteit – Alcantara, leer en carbon – maar de afwerking is niet perfect: sommige panelen kraken als je erover wrijft. De ergonomie is beter dan bij de oude Gallardo, maar het infotainment is gedateerd, met een scherm dat traag reageert en een navigatie die voelt alsof hij uit 2010 komt. Fysieke knoppen zijn er gelukkig nog voor de belangrijkste functies, maar het klimaatbedieningspaneel is een wirwar van kleine knopjes die je alleen op de tast kunt bedienen. Het is een interieur dat stoer oogt, maar niet het niveau haalt van een McLaren of Audi R8 uit dezelfde periode.

De Huracan is geen auto die je koopt voor zijn praktische kant, maar er zijn een paar verrassingen. De kofferbak voorin is klein – genoeg voor een weekendtas, maar geen boodschappen voor een week. De achterbank is niet meer dan een opbergvak, en instappen is een acrobatische oefening die je na een paar weken wel onder de knie hebt. Het zicht naar achteren is beperkt door de dikke C-stijlen en de kleine achterruit, dus parkeren doe je op gevoel of met de optionele camera. Aan de andere kant: de auto is niet extreem lang met 4.460 mm, dus in de stad kom je er wel mee weg. Het is gewoon een kwestie van durf en ruimte in je hoofd.

De Huracan is uitgerust met een aantal technologische snufjes die in 2014 indrukwekkend waren, maar nu gedateerd aanvoelen. Het infotainmentsysteem is traag en de grafische interface ziet eruit als een vroege smartphone. De rijassistentie is beperkt tot het absolute minimum – je krijgt een stabiliteitscontrole die je kunt uitschakelen, maar geen adaptieve cruisecontrol of lane-assist. Dat is misschien juist goed, want een supercar moet niet te veel ingrijpen. De vierwielaandrijving is wel een technologisch hoogstandje, met een elektronisch gestuurd systeem dat vermogen verdeelt voor maximale grip. Het is geen auto voor wie op zijn gemak wil cruisen met een hoop elektronica; het is een auto die je zelf moet temmen.

Hier komt de reality check. De Huracan verbruikt officieel 12,5 l/100 km, maar in de praktijk zul je eerder 15 tot 18 liter halen, zeker als je het V10-geluid wilt horen. Met een CO2-uitstoot van 290 g/km zit je in de hoogste belastingcategorie, wat in Nederland betekent dat je maandelijks een fortuin betaalt aan wegenbelasting – als je hem al op de weg mag krijgen. De prijs van een nieuwe Huracan LP 610-4 was bij introductie rond de 200.000 euro, maar tweedehands kun je ze vinden vanaf 150.000 euro. Onderhoud is duur: een grote beurt bij een dealer kost al snel 2.000 euro, en banden zijn na 10.000 km versleten. Het is een auto voor mensen die geld als brandstof zien, niet als een beperking.