Huracán STO: een raket met een kofferbak van een boodschappentas

De Huracán STO ziet eruit alsof hij net uit een pitstop komt: enorme vleugel, agressieve luchthappers en een dak dat eruitziet alsof het met een mes uit een gewone Huracán is gesneden. Met 1.339 kg is hij opvallend licht, en dat zie je terug in de proporties. De carbon carrosserie en de enorme diffuser maken duidelijk dat dit geen auto voor de showroom is.

Het interieur is net zo radicaal: rolkooi, kuipstoelen en nauwelijks bekleding. Dit is geen plek voor een rustige cruise, maar een cockpit die je meteen in de race-modus zet. De eerste indruk is overweldigend, maar ook onmiskenbaar: dit is een raceauto met een kenteken.

Met achterwielaandrijving en 565 Nm koppel moet je respect hebben voor het gaspedaal. De specificaties suggereren dat de STO op droog asfalt razendsnel is, maar bij nat weer is het een uitdaging om de 640 pk in bedwang te houden. De besturing is direct en geeft veel feedback, typisch voor een moderne Lamborghini.

Het gewicht van 1.339 kg is laag voor een auto met zo'n grote motor, en dat merk je in theorie aan de wendbaarheid. De vering is hard, maar dat hoort bij een auto die 97% van zijn concurrenten verslaat in acceleratie. Op de openbare weg is het vermogen bijna te veel, maar op het circuit zal hij waarschijnlijk uitblinken.

De 5.2-liter V10 is een van de laatste grote atmosferische motoren in een tijdperk van turbomotoren. Met 640 pk en 565 Nm is hij goed voor een 0-100 sprint van 3,0 seconden en een topsnelheid van 311 km/u. Dat zijn cijfers die 95% van de concurrentie overtreffen, en dat zonder turbo's of hybridetechniek.

De 7-traps automaat schakelt razendsnel, maar het is de motor die de show steelt. Hij trekt lineair door tot hoog in de toeren, met een geluid dat je in je ruggenmerg voelt. Er is maar één motorversie, en dat is prima: je koopt de STO niet voor de keuze, je koopt hem voor deze V10.

Comfort is niet het doel van de STO, en dat merk je. De kuipstoelen zijn hard en bieden weinig zijdelingse ondersteuning voor dagelijks gebruik, maar op het circuit houden ze je perfect op je plek. De vering is strak en oncomfortabel op Nederlandse wegen, maar dat is de prijs voor een gewicht dat 84% van de concurrentie verslaat.

Geluidsisolatie is vrijwel afwezig: je hoort elke steen die tegen de wielkasten komt. Dit is geen auto voor lange ritten, maar voor korte, intense sessies. Wil je comfort, dan moet je bij een andere Lamborghini zijn.

Het interieur van de STO is een mix van functioneel en rauw: veel carbon, Alcantara en een rolkooi die je aanwezigheid continu benadrukt. Er is geen normaal opbergvak, en de deurhendels zijn vervangen door textiellussen. Dat is consequent, maar niet handig.

De afwerking is goed, maar het geheel voelt meer als een productie-raceauto dan als een luxe GT. Het infotainment is aanwezig, maar het is niet het middelpunt. Je zit hier om te rijden, niet om te swipen.

De kofferruimte van 37 liter is het minpunt van de auto: het is kleiner dan een handtas en biedt nauwelijks ruimte voor een helm, laat staan boodschappen. Met 0% van de concurrentie die minder ruimte biedt, is dit de meest onpraktische auto in zijn klasse.

De instap is laag, maar met de lusjes gaat het wel. Het zicht naar achteren is beperkt door de vleugel, en parkeren is een gok. Dit is een auto die je niet dagelijks gebruikt, maar dat wist je wel.

De STO heeft de nieuwste generatie infotainment van Lamborghini, met een scherm dat goed reageert, maar het is niet revolutionair. De rijassistentie is minimaal: geen adaptieve cruisecontrol of rijstrookassistent, want dat zou afleiden van het rijden.

De echte technologie zit in de aerodynamica en de elektronische differentiëlen, die de auto op het circuit sneller maken. De STO is geen techshowcase, maar een machine die techniek inzet voor prestaties, niet voor comfort.

Het verbruik is niet opgegeven, maar met een 5.2 V10 en 640 pk kun je raden dat het hoog is. De CO2-uitstoot is eveneens niet gespecificeerd, maar dit is geen auto voor het milieu.

De prijs ligt in de buurt van de McLaren GTS en Gordon Murray T.50, maar de STO is een stuk extremer. Onderhoud zal duur zijn, banden slijten snel en verzekering is een fortuin. Maar wie koopt er een STO en klaagt over kosten?