Lamborghini Huracan Sterrato: de supercar die durft te stuiteren

De eerste blik op de Sterrato is verwarrend, precies zoals het hoort. Dit is een Huracan die een gymles heeft gevolgd: verhoogde ophanging, dikke kunststof wielkasten, een dakraam en een spoiler die meer op een skibox lijkt. Het is een supercar die er niet uitziet alsof hij zich schaamt voor zijn avontuurlijke kant. Met 4.524 mm lengte en 1.247 mm hoogte blijft hij laag, maar de bredere sporen en de beschermplaten onder de carrosserie verraden dat dit geen gewone Huracan is.

De proporties zijn eigenlijk nog steeds klassiek Lamborghini: wigvormig, agressief, met die lage neus en hoge heup. Maar de details maken het verschil. De LED-lichten zijn in de voorbumper verwerkt, en de extra verlichting op de neus doet denken aan rallyauto's uit de jaren tachtig. Het is een auto waar je twee keer naar kijkt, en dan nog een derde keer omdat je niet gelooft dat Lamborghini dit echt heeft gebouwd. Het is niet mooi in de klassieke zin, maar het heeft wel een lef dat je zelden ziet.

Op basis van de cijfers moet de Sterrato een fascinerende mix zijn. Met 610 pk en 565 Nm op de achterwielen, en een gewicht van 1.470 kg, is de gewichtsverdeling cruciaal. De V10 zit midden, dus de balans zou goed moeten zijn. Maar achterwielaandrijving op onverhard betekent dat je constant met de tractie bezig bent. De 0-100-tijd van 3,4 seconden is alleen haalbaar op perfect asfalt; op grind wordt dat een oefening in subtiliteit.

De verhoogde ophanging (iets meer dan de standaard Huracan) zorgt voor meer veerweg, maar dat betekent ook meer rol in bochten. Op de weg zal het minder strak aanvoelen dan een reguliere Huracan, maar dat is de prijs voor de offroad-capaciteiten. Het stuur is waarschijnlijk nog steeds direct, maar met meer feedback door de extra beweging. Remmen zal een kunst zijn: met 1.470 kg en hoge snelheden moet je goed vooruit kijken, vooral op los oppervlak. Dit is geen auto voor beginners, maar voor wie weet wat hij doet, lijkt het een feest.

De 5.2-liter V10 is een van de laatste grote atmosferische motoren in een wereld vol turboblowers. Met 610 pk bij een hoog toerental is dit een motor die je moet laten draaien. De koppel van 565 Nm ligt niet extreem laag, maar het is duidelijk dat deze auto graag hoog in de toeren zit. De 7-traps automaat met dubbele koppeling is de enige versnellingsbak, en dat is prima: hij schakelt razendsnel en je kunt met flippers zelf bepalen wanneer je de rode lijn wilt opzoeken.

De prestaties zijn indrukwekkend: 0-100 in 3,4 seconden en een topsnelheid van 261 km/u. Dat is minder dan een standaard Huracan, maar dat komt door de hogere ophanging en de terreinbanden. Die topsnelheid is nog steeds goed voor 86% van de concurrenten, maar de Sterrato is niet gebouwd voor topsnelheid; hij is gebouwd voor acceleratie tussen bochten. Met een vermogen dat beter is dan 93% van vergelijkbare auto's, is er genoeg pit. Het geluid van die V10 is een hoofdstuk apart: een brul die je niet snel vergeet, zelfs met de extra geluidsisolatie die Lamborghini heeft toegevoegd.

Comfort is niet het eerste waar je aan denkt bij een supercar, maar de Sterrato probeert het wel. De verhoogde ophanging zorgt voor iets meer veerweg, wat hobbels beter absorbeert dan een standaard Huracan. Toch blijft het een sportwagen met een stevige demping. Op lange ritten zul je de stoelen voelen, en de geluidsisolatie is beperkt: je hoort de V10 constant, wat na een uur vermoeiend kan worden.

De stoelen zijn standaard Huracan: laag, stevig, maar met weinig zijdelingse steun voor een auto die 1,2 G kan trekken. Dat is een minpunt, zeker als je offroad gaat. De airconditioning en de basiscomfort zijn aanwezig, maar dit blijft een auto die je niet voor een roadtrip door Europa koopt. De 99 liter kofferruimte achterin is meer een boodschappenvak; je kunt er een weekendtas in kwijt, maar dat is het wel.

Het interieur van de Sterrato is typisch Lamborghini: een mix van Alcantara, carbon en scherpe hoeken. Het is niet het meest ergonomische interieur, maar het heeft wel karakter. De startknop onder een rood kapje, de zeshoekige ventilatieroosters, en de rijmodus-knop op het stuur: het voelt als een cockpit, niet als een salon. De materialen zijn hoogwaardig, maar de afwerking is niet op het niveau van een Audi of Bentley.

Er zijn geen fysieke knoppen voor het infotainment; alles loopt via het centrale scherm. Dat is niet ideaal, want tijdens het rijden moet je vaak je ogen van de weg halen. De digitale instrumenten zijn duidelijk en aanpasbaar, maar de menu-structuur is niet intuïtief. Een groot pluspunt is het dakraam: het is een van de weinige supercars met een glazen dak, wat het interieur luchtiger maakt. Maar het betekent ook dat je bij zonnig weer een zonnebril nodig hebt, want er is geen zonnescherm.

De praktische kant van de Sterrato is tweeslachtig. Aan de ene kant is hij verhoogd, dus je kunt over drempels en in opritten komen waar een normale Huracan blijft steken. De kunststof wielkasten beschermen de lak tegen steenslag, en de beschermplaten onder de auto geven gemoedsrust als je over een zandpad rijdt. Aan de andere kant is de kofferruimte met 99 liter een van de kleinste in zijn klasse, beter dan slechts 1% van de concurrenten.

De achterbank is niet meer dan een hoedenplank, zoals je verwacht bij een tweezits supercar. Instappen is een kunst: je moet laag duiken en over de brede dorpel stappen. Eenmaal binnen is het zicht naar achteren minimaal, zeker met die dikke C-stijlen. Parkeren is een kwestie van camera's en sensoren, want je ziet de hoeken van de auto niet. De Sterrato is dus alleen praktisch in de zin dat hij over slechte wegen kan, maar voor dagelijks gebruik is hij net zo onpraktisch als elke andere supercar.

De Sterrato heeft alle moderne snufjes die je van een supercar verwacht: een infotainmentsysteem met navigatie, Apple CarPlay en Android Auto, plus een reeks rijassistenten zoals adaptieve cruisecontrol en lane assist. Maar hoe goed werken ze? Lamborghini is niet het merk dat vooroploopt in gebruiksvriendelijkheid. Het scherm reageert redelijk snel, maar de menu's zijn soms onlogisch. De stemherkenning is een gok, dus je zult vooral je vingers gebruiken.

De echte technologie zit in de rijmodi: Strada, Sport, Corsa en de nieuwe Rally-modus. Die laatste is speciaal voor de Sterrato en past de tractiecontrole en de stabiliteitscontrole aan voor los oppervlak. Het is een slim systeem dat de auto stabiel houdt zonder al te veel in te grijpen. Ook de banden zijn speciaal ontwikkeld voor deze auto: terreinbanden die op de weg nog enige grip bieden, maar op grind hun ware karakter tonen. Het is jammer dat er geen head-up display is, en de digitale spiegel is ook niet leverbaar. Het blijft een ouderwetse supercar qua technologie, maar dat hoort erbij.

Het officiële verbruik van de Sterrato is niet bekendgemaakt, maar met een 5.2-liter V10 weet je dat het geen zuinige auto is. In de praktijk zul je rond de 1 op 5 of lager zitten, zeker als je het toerental hoog houdt. De CO2-uitstoot is navenant hoog, dus je betaalt veel belasting. De prijs van de Sterrato is niet opgegeven, maar reken op een bedrag dat ver boven de 200.000 euro ligt, gezien zijn exclusiviteit.

De onderhoudskosten zijn typerend voor een Lamborghini: duur. De V10 heeft regelmatig onderhoud nodig, en de terreinbanden zijn speciaal ontwikkeld en dus prijzig. De verzekering is ook geen grap. Maar als je dit kunt betalen, dan is de Sterrato een investering in plezier, niet in degelijkheid. Hij zal waarschijnlijk zijn waarde goed behouden, want er worden er maar een beperkt aantal gebouwd. Maar voor hetzelfde geld koop je een Audi RS Q8 die sneller is in de praktijk, meer ruimte biedt, en veel goedkoper in onderhoud.