Lamborghini Veneno Roadster: een legende die je niet kunt beoordelen als een gewone auto

De Veneno Roadster is niet gemaakt om mooi te zijn, maar om indruk te maken. Met zijn hoekige lijnen, enorme spoilers en de zichtbare carbonvezelstructuur ziet hij eruit als een stealthjager die per ongeluk op de openbare weg is beland. Het is een ontwerp dat je niet onopgemerkt laat, of je nu van auto's houdt of niet. De Roadster-versie heeft geen dak, wat de agressiviteit alleen maar versterkt. De eerste indruk is overweldigend, maar ook een beetje beangstigend. Je kijkt tegen een muur van carbon en scherpe hoeken aan, en je vraagt je af hoe je hier ooit in moet stappen. De deuren gaan naar boven open, net als bij de Aventador, maar bij de Veneno is het allemaal extremer. Het is een auto die je niet uitnodigt om te rijden, maar uitdaagt.

Op basis van de cijfers is de Veneno Roadster een raket. Met 751 pk en een gewicht van 1490 kg is de pk-per-ton-verhouding indrukwekkend. De vierwielaandrijving zorgt ervoor dat die kracht op de weg komt, maar dat betekent niet dat het een makkelijke auto is om te besturen. De besturing is vermoedelijk direct en zwaar, zoals bij de Aventador, maar met nog meer feedback en nog minder comfort. De vering is waarschijnlijk keihard, want dat is wat je krijgt bij een auto die gebouwd is voor het circuit. In de stad zal de Veneno vermoedelijk een nachtmerrie zijn, met een hoge drempel voor de neus en een koppeling die je been traint. Op de snelweg, als je eenmaal op snelheid bent, is het waarschijnlijk een geweldige ervaring, maar je moet er wel de juiste weg voor hebben. Dit is geen auto voor dagelijks gebruik, maar dat wist je waarschijnlijk al.

De 6.5 V12 is een van de laatste grote atmosferische motoren in een wereld die steeds meer naar turbos en elektrische aandrijving gaat. Met 751 pk is hij niet de krachtigste motor ooit, maar de manier waarop hij zijn kracht levert, is speciaal. De acceleratie van 0-100 in 2,9 seconden is razendsnel, en de topsnelheid van 356 km/u is alleen haalbaar op een gesloten baan. De V12 schreeuwt naar 9000 toeren, en dat geluid is niet te vergelijken met een turbo of elektromotor. De zeventraps automaat is dezelfde als in de Aventador, en die staat bekend om zijn snelle maar harde schakelingen. In de Veneno zal dat niet anders zijn. Het is een motor die je moet koesteren, want met de strengere emissienormen is dit waarschijnlijk een van de laatste van zijn soort. Maar je betaalt er wel voor: het verbruik is niet opgegeven, maar met 751 pk en een gewicht van 1490 kg kun je raden dat het een slokop is.

Comfort is niet het eerste waar je aan denkt bij een Veneno Roadster. De stoelen zijn dunne carbon kuipstoelen die je stevig vasthouden, maar weinig vulling hebben. De vering is keihard, en zonder dak krijg je alle wind en geluid over je heen. Op een lange rit zul je vermoeid raken, maar dat is niet waar deze auto voor is gemaakt. De geluidsisolatie is natuurlijk nihil, maar dat is juist de charme. Je hoort de V12 grommen en brullen, en dat is een ervaring op zich. Maar voor dagelijks gebruik of zelfs een weekendje weg is de Veneno niet geschikt. Het is een auto voor een uurtje rijden op een mooie route, niet voor een roadtrip van duizend kilometer.

Het interieur van de Veneno Roadster is net zo extreem als het exterieur. Overal carbon, Alcantara en scherpe lijnen. Het dashboard lijkt op dat van de Aventador, maar met meer zichtbare carbonvezel en een sportiever stuur. De materialen zijn van topkwaliteit, maar het is geen plek waar je je thuis voelt. Het is een cockpit, geen salon. De ergonomie is lastig. Je zit laag, en het instappen vergt acrobatische kwaliteiten, vooral zonder dak. De knoppen op het stuur voor de richtingaanwijzers zijn wennen, net als bij andere Lamborghini's. Het infotainment is verouderd, maar in een auto als deze is dat bijzaak. Je kijkt naar de weg, niet naar een scherm.

De Veneno Roadster is een van de minst praktische auto's die je kunt kopen. Er is geen kofferbak om over te spreken, en de achterbank is niet meer dan een plank. De achteruitzicht is slecht, en parkeren is een gok. De auto is breed en laag, dus je moet voorzichtig zijn met drempels en hellingen. Het instappen is een uitdaging, en zonder dak moet je oppassen dat je niet tegen de deurrand stoot. Maar als je eenmaal zit, heb je een geweldig uitzicht over de motorkap. De spiegels zijn groot genoeg om iets te zien, maar je vertrouwt vooral op je gevoel. Dit is geen auto voor de stad of voor boodschappen, maar dat wist je al.

De technologie in de Veneno Roadster is vooral gericht op prestaties, niet op comfort of connectiviteit. Er is een rijmodus-schakelaar die de motor, versnellingsbak en stabiliteitssysteem aanpast, maar verder is het basis. Er is een infotainmentscherm, maar het is hetzelfde systeem als in de Aventador, dat inmiddels gedateerd is. Rijassistentie is er niet, en dat is misschien maar goed ook. Deze auto is bedoeld om zelf te rijden, niet om te worden geholpen. De enige technologie die telt, is de vierwielaandrijving en het actieve aerodynamicasysteem dat voor downforce zorgt. Dat is indrukwekkend, maar het is geen auto voor technologie-liefhebbers. Het is een auto voor puristen die alleen geïnteresseerd zijn in de basis.

De officiële cijfers voor het verbruik ontbreken, maar met een 6.5 V12 van 751 pk kun je raden dat het een slokop is. In de praktijk zul je blij zijn als je 1 op 4 haalt, en bij hard rijden is 1 op 2 realistischer. De CO2-uitstoot is niet opgegeven, maar die zal astronomisch zijn. De aanschafprijs is niet opgegeven, maar de Veneno Roadster is een van de duurste auto's ter wereld. Met een prijs van enkele miljoenen euro's is het een investering voor verzamelaars. De onderhoudskosten zijn ook extreem, met dure banden, remmen en een motor die regelmatig onderhouden moet worden. Dit is geen auto voor de gewone sterveling, maar voor de happy few die het zich kunnen veroorloven.