Lancia Ypsilon 1.3 Multijet: stadsicoon met een zuinig hart, maar de wereld is veranderd

De Lancia Ypsilon is een opvallende verschijning, ook al loopt hij al sinds 2011 mee. De neus met die opvallende koplampen en de hoge, aflopende motorkap geven hem een eigen gezicht. Het is geen 'mooie' auto in de klassieke zin, maar eerder een modeaccessoire met wielen. Je ziet hem niet aan voor een Fiat Panda, en dat is precies wat Lancia wilde.

Van binnen is het een feest van herkenning voor wie van Italiaanse eigenzinnigheid houdt, maar het is ook direct duidelijk dat hier de klad in zit. Het interieur is een mix van materialen die hun beste tijd hebben gehad. Het is knus, maar de afwerking voelt niet premium aan. Het is een auto die je moet willen begrijpen, niet één die je direct omarmt.

Met een gewicht van slechts 1.050 kilo is de Ypsilon een lichtgewicht, maar dat vertaalt zich niet in een dynamisch rijgedrag. De cijfers suggereren dat de auto vooral is afgesteld op comfort en stabiliteit, niet op bochtenpret. Het hoge dak en de smalle banden doen de rest: het is een auto die je rustig en bedaard wilt rijden, niet één die uitnodigt tot sportief bochtenwerk.

De besturing is licht en communicatief genoeg voor de stad, maar op de snelweg voelt hij wat zwemmig aan. De vering is zacht en slikt hobbels redelijk weg, maar bij hogere snelheden komt er veel beweging in het koetswerk. Het is een auto die je op zijn Italiaans moet rijden: met flair, maar zonder haast. Het rempedaal voelt in het begin wat sponzig aan, iets waar je aan moet wennen.

De 1.3 Multijet diesel in deze testversie is met 95 pk en 201 Nm koppel de krachtigste optie. Met een 0-100-tijd van 11,4 seconden is hij niet snel, maar het koppel van 201 Nm zorgt voor een redelijk soepele rijbeleving in de stad. Je moet alleen niet verwachten dat je vlot het verkeer op de snelweg kunt invoegen; de topsnelheid van 183 km/u is theoretisch, niet praktisch.

Het motorengamma toont de leeftijd van de auto. De 0.9 TwinAir is een karakteristiek driecilindertje dat je moet leren waarderen, maar de 69 pk sterke 1.2 benzinemotoren zijn ronduit traag. De 1.3 Multijet is veruit de beste keuze voor wie wat meer trekkracht wil, al is het een herinnering aan een tijd dat diesels in kleine auto's nog normaal waren. De 5-versnellingsbak is prettig te schakelen, maar de verhoudingen zijn lang om het verbruik laag te houden.

Op papier is de Ypsilon een van de zuinigste auto's in zijn klasse, maar dat heeft een prijs: de prestaties zijn ronduit ondermaats in vergelijking met de concurrentie. Waar een Dacia Dokker of Fiat Qubo meer vermogen bieden voor een vergelijkbare prijs, moet je het hier doen met een motor die vooral is ontworpen om zuinig te zijn, niet om vlot te rijden.

De stoelen voorin zijn verrassend comfortabel voor een auto in dit segment. Ze bieden voldoende steun en zijn zacht genoeg voor lange ritten, al is de ruimte beperkt. De achterbank is echter een straf: daar is het heel krap en de hoofdruimte is beperkt door het aflopende dak. Dit is echt een auto voor twee personen, niet voor een gezin.

Geluidsisolatie is niet het sterkste punt van de Ypsilon. De diesel klinkt vooral bij koude start duidelijk aanwezig en bij hogere snelheden is er veel wind- en bandengeruis. De vering is redelijk comfortabel in de stad, maar op oneffen wegen kan de achteras onrustig worden. Voor lange snelwegritten is dit niet de beste keuze.

Het interieur van de Ypsilon is een geval van 'liefde op het tweede gezicht'. De vorm van het dashboard is origineel, met een groot, centraal geplaatst instrumentarium. Maar de gebruikte plastics zijn hard en goedkoop, en de afwerking laat op sommige plekken te wensen over. Het is een interieur dat je ofwel charmant vindt, ofwel gedateerd.

De ergonomie is wisselend. De bediening van de airco is duidelijk, maar de plaatsing van sommige knoppen is eigenaardig. Het infotainmentsysteem is traag en de graphics zijn gedateerd. Er is weinig opbergruimte en de kleine vakjes zijn niet altijd handig geplaatst. Het is een interieur dat vooral functioneel is, maar niet doordacht.

Met een koffervolume van 246 liter is de Ypsilon niet ruim. De achterbank is klein en moeilijk toegankelijk. Het is een auto die is ontworpen voor stadsritten, niet voor het vervoeren van grote spullen. Wel is de auto makkelijk te parkeren dankzij zijn compacte afmetingen van 3,84 meter en een goede draaicirkel.

Het zicht rondom is redelijk, maar de dikke C-stijlen beperken het zicht schuin achteren. De hoge zitpositie geeft een goed overzicht in de stad. De deuren zijn groot en openen wijd, wat het instappen vergemakkelijkt, maar op parkeerplaatsen moet je oppassen dat je de deur niet tegen de auto ernaast slaat.

Als je op zoek bent naar moderne technologie, moet je bij de Ypsilon niet zijn. Dit model is ontworpen in een tijd dat een USB-poort nog een luxe was. Er is een basis-infotainmentsysteem met een klein scherm, maar het is traag en niet intuïtief. Er is geen ondersteuning voor Android Auto of Apple CarPlay.

Rijassistentiesystemen zijn vrijwel afwezig. Je moet het doen met ABS en airbags, maar zaken als adaptieve cruisecontrol of rijstrookassistentie ontbreken volledig. In vergelijking met moderne concurrenten is dit een groot gemis. De Ypsilon is een auto uit een tijdperk waarin technologie nog niet de boventoon voerde.

Hier is de Ypsilon onverslaanbaar. De 1.3 Multijet noteert een officieel verbruik van 3,8 l/100 km en een CO2-uitstoot van 99 g/km. Dat zijn cijfers waar moderne hybride stadsauto's jaloers op zijn. In de praktijk zal je met een rustige rijstijl dicht bij dit cijfer kunnen komen, wat hem extreem goedkoop maakt in gebruik.

Met een vanafprijs van € 15.784 is de Ypsilon niet goedkoop voor wat je krijgt. De concurrentie biedt meer ruimte, meer vermogen en modernere technologie voor een vergelijkbare prijs. De lage wegenbelasting en het lage verbruik compenseren dit deels, maar de afschrijving zal waarschijnlijk hoog zijn. Het is een auto voor de liefhebber, niet voor de rationele koper.