Lincoln MKC: Amerikaanse luxe met een dorst die je niet over het hoofd ziet

De Lincoln MKC is geen auto die je over het hoofd ziet, maar ook niet eentje die je meteen herkent als een Lincoln. Het design is vrij braaf, met een grote grille die doet denken aan een verchroomde scheerkwast, maar zonder de flamboyante uitstraling van sommige Amerikaanse collega's. De proporties zijn typisch SUV: hoog, breed en vrij kort, met een daklijn die iets coupé-achtigs probeert te hebben. Het resultaat is een auto die er degelijk uitziet, maar niet bepaald opvallend is.

In het interieur valt de eerste indruk mee: veel zachte materialen, een ruimtelijk gevoel en die typische Amerikaanse zetels die meer op banken lijken dan op stoelen. Het geheel oogt niet zo modern als bij de Duitse concurrentie, maar het voelt wel degelijk en solide. Het is een beetje alsof je een sjiek hotel uit de jaren negentig binnenstapt: comfortabel, maar met een vleugje nostalgie.

Met een leeggewicht van 1.800 kg is de MKC geen lichtgewicht, en dat merk je. De besturing is licht en vrij vaag, zoals je van een Amerikaanse luxe-SUV mag verwachten, maar dat betekent ook dat je niet veel feedback krijgt. Op de snelweg is dat prima, want de auto ligt stabiel en rechtuit. In bochten voelt hij log en onderstuurt hij al snel, zeker als je het gaspedaal iets te enthousiast indrukt. Het is geen auto om mee te scheuren, maar dat is ook niet waar hij voor gemaakt is.

De vering is duidelijk op comfort gericht. Oneffenheden worden vakkundig gladgestreken, maar bij hogere snelheden golft de carrosserie wat na. De remmen zijn krachtig, maar de auto heeft een lange neus en dat voel je bij hard remmen. In de stad is de MKC redelijk wendbaar dankzij de relatief korte wielbasis, maar de brede carrosserie en de dikke A-stijlen maken het zicht niet ideaal. Het is een auto die je moet leren vertrouwen, vooral als je gewend bent aan Europese precisie.

De 2.3-liter viercilinder in de geteste uitvoering levert 285 pk en 414 Nm koppel. Dat is meer dan genoeg om deze zware SUV vlot te laten bewegen. De acceleratie zal vermoedelijk indrukwekkend zijn, maar de zesversnellingsautomaat is niet de snelste in zijn soort. Hij schakelt comfortabel, maar soms wat traag als je plotseling vol gas geeft. Het vermogen komt vooral in het middentoerengebied los, wat prima past bij het relaxte karakter.

Er zijn ook twee 245 pk-versies, één met voorwielaandrijving en één met vierwielaandrijving. Die zijn waarschijnlijk iets zuiniger, maar nog steeds geen toonbeeld van efficiëntie. De 2.3-liter is de meest opvallende keuze voor wie het maximale wilt, maar de meer rationele keuze is de zuinigste 2.0-liter met voorwielaandrijving. Al is 'zuinig' hier relatief: zelfs die versie noteert een officieel verbruik van 12,3 l/100 km. Vergeleken met de concurrentie, die steeds vaker elektrisch of hybride is, is de MKC een dorstige ouderwetse Amerikaan.

De stoelen zijn zonder twijfel het beste onderdeel van de MKC. Ze zijn breed, zacht en bieden veel steun, ook tijdens lange ritten. Het is alsof je in een lederen zetel zit, en dat is precies wat je van een Lincoln verwacht. De achterbank is ook comfortabel, met voldoende beenruimte voor twee volwassenen, al wordt het met drie passagiers krap.

De geluidsisolatie is redelijk, maar niet uitzonderlijk. Windgeruis is goed onderdrukt, maar bandengeluid is duidelijk aanwezig op ruw asfalt. De motor is bij normaal rijden stil, maar bij accelereren laat hij een wat ruige viercilinderklank horen die niet helemaal past bij het luxe imago. Voor lange ritten is de MKC echter een uitstekende reisgenoot, vooral als je het rustig aan doet.

Het interieur van de MKC is een mengelmoes van stijlen. Het dashboard is overzichtelijk en de materialen zijn overwegend zacht en aangenaam, maar sommige knoppen en schakelaars voelen wat goedkoop aan. De middenconsole is vrij hoog en breed, wat een gevoel van geborgenheid geeft, maar het beperkt wel de ruimte voor de passagier links. De afwerking is degelijk, maar niet op het niveau van de Duitsers.

Er zijn enkele typisch Amerikaanse details, zoals de versnellingspook die als knoppen op het dashboard zit. Dat is even wennen, maar werkt na een tijdje prima. De stoelverwarming en -ventilatie zitten in het centrale touchscreen, wat niet ideaal is tijdens het rijden. Het infotainmentsysteem is niet bijzonder snel of intuïtief, maar het is wel functioneel. Over het algemeen is het interieur comfortabel en praktisch, maar mist het de moderne flair van de concurrentie.

Met een kofferbak van 714 liter is de MKC een van de ruimste in zijn klasse. Dat is een groot pluspunt, want je kunt er gemakkelijk een flinke boodschap of een paar koffers in kwijt. De achterbank kan in delen neergeklapt worden, waardoor je een bijna vlakke laadvloer krijgt. Het laadvermogen is dus zeker een van de redenen om deze auto te overwegen.

Het instappen is gemakkelijk dankzij de vrij hoge zit, maar de brede dorpels vragen wat aandacht. Het zicht naar achteren is beperkt door de dikke C-stijlen en het kleine achterraam, dus parkeren is vooral een kwestie van vertrouwen op de parkeersensoren en camera. Die werken goed, maar het blijft een grote auto. In de stad is de MKC niet de meest praktische keuze, maar op de snelweg en tijdens vakanties komt hij goed tot zijn recht.

De MKC is niet bepaald een voorloper op technologisch gebied. Het infotainmentsysteem is gebaseerd op een verouderd platform en reageert soms traag. Het ondersteunt wel Apple CarPlay en Android Auto, wat het gebruiksgemak aanzienlijk verbetert. De rijassistentiesystemen, zoals adaptieve cruisecontrol en rijstrookassistent, werken naar behoren, maar zijn niet zo verfijnd als bij de Europese concurrentie.

Een opvallend detail is de kofferbak die op afstand opent door met je voet onder de achterbumper te bewegen. Dat werkt handig, maar de sensor is soms wat ongevoelig. Verder is er een head-up display beschikbaar, maar dat is niet standaard. Over het algemeen is de technologie in de MKC functioneel, maar het voelt een generatie achter op de nieuwste systemen van BMW of Mercedes.

Het officiële verbruik van de 2.3-liter versie is 14,1 l/100 km, en in de praktijk zal dat vermoedelijk nog hoger liggen. Dat is extreem hoog voor een compacte SUV, zeker in vergelijking met de elektrische concurrentie. De zuinigste versie (2.0-liter FWD) noteert 12,3 l/100 km, maar dat is nog steeds veel. De CO2-uitstoot is dan ook fors, wat betekent dat je veel wegenbelasting en bijtelling betaalt als je hem zakelijk rijdt.

De prijs van de MKC ligt in de buurt van de concurrentie, maar de restwaarde zal vermoedelijk minder gunstig zijn. Onderhoud en banden zijn niet goedkoop, mede door het hoge gewicht. Het is geen auto die je koopt voor de lage kosten, maar voor het comfort en de ruimte. Als je dat belangrijk vindt en het budget hebt, is het een optie, maar wees je bewust van de hoge maandelijkse kosten.