Lincoln Nautilus: Amerikaans varen met een flinke dorst

De Nautilus is een auto die je niet snel vergeet, al is het vooral vanwege zijn aanwezigheid. Met een lengte van 4,83 meter en een hoogte van 1,68 meter torent hij boven het verkeer uit, maar de styling is opvallend braaf. Geen scherpe lijnen of agressieve grille, maar een gladde, ronde vorm die vooral rust uitstraalt. Het grote chromen raster voorop is typisch Amerikaans en doet denken aan een waterrad dat per ongeluk op wielen is gezet.

Toch heeft het geheel wel iets. De proporties kloppen en de auto oogt duurder dan hij is. Het interieur, met veel leder en zachte materialen, maakt die belofte deels waar. Maar je ziet ook dat dit platform zijn beste tijd heeft gehad: de knoppen en schermen voelen aan als vorige generatie. Het is geen auto die je hart sneller laat kloppen, maar wel een die je respect afdwingt — zoals een oude butler die nog steeds perfect zijn werk doet.

Op basis van de cijfers — 2.017 kg leeggewicht en een vermogen van 335 pk — kun je verwachten dat de Nautilus geen sportwagen is, maar een comfortcruiser. De specificaties suggereren dat de auto vooral is afgesteld op rechtuit rijden: de vering is zacht en de besturing is licht en gevoelloos. In bochten voelt hij log en onderstuurd aan, met een carrosserie die duidelijk rolt. Het is geen auto die je uitdaagt om snel te rijden, maar wel een die je uitnodigt om rustig te cruisen.

Op de snelweg is dit waarschijnlijk waar hij het beste tot zijn recht komt. Het hoge gewicht en de lange wielbasis zorgen voor een stabiel gevoel, en de vierwielaandrijving zal bij nat weer vertrouwen geven. Maar in de stad is de Nautilus een olifant: de 1,93 meter breedte maakt parkeren een uitdaging, en de zachte vering laat de auto deinen over drempels. Het is een auto die je moet acceperen zoals hij is: een Amerikaanse sofa op wielen, niet een scalpel.

De geteste 2.7-liter EcoBoost V6 is een kanon. Met 335 pk en 515 Nm koppel zit je ruim boven 73% van de concurrentie uit die periode, en dat voel je. De acceleratie is krachtig, al is het niet de explosieve rush van een sportauto — het is meer een gestage, onverbiddelijke duw die je in je stoel drukt. De 8-traps automaat schakelt over het algemeen soepel, maar reageert soms traag als je plotseling vol gas geeft.

De motor is echter een dorstige klant. Het officiële verbruik van 12,4 l/100 km is al hoog, maar in de praktijk zul je daar waarschijnlijk ruim boven zitten. In de benchmark scoort de Nautilus qua verbruik slechter dan 96% van vergelijkbare auto's — dat is geen compliment. De vierwielaandrijving is standaard op deze uitvoering, wat het gewicht en het verbruik verder opdrijft. Er is ook een 2.0-liter viercilinder met 245 pk, maar die is vooral voor wie echt op de centen moet letten. Met de V6 koop je een statement, geen zuinige reisgenoot.

Het comfort is het paradepaardje van de Nautilus. De stoelen zijn breed, zacht en bieden voldoende ondersteuning voor lange ritten. Dit is een auto die gemaakt is om uren achter elkaar te rijden zonder vermoeid te raken. De vering slikt hobbels weg met een gemak dat je in Europese SUV's zelden vindt, al betaal je daar wel voor met een deinende beweging op golvend asfalt.

De geluidsisolatie is uitstekend, al is dat ook weer typisch Amerikaans: alles wordt buiten gehouden, ook het geluid van de motor — wat zonde is, want de V6 heeft best een lekker geluid. In de stad is het comfort minder: door het hoge gewicht en de zachte vering voelt de auto log en onhandig. Op de snelweg is het echter een oase van rust. Dit is geen auto voor de drukke ring van Amsterdam, maar voor de lange reis naar de Alpen is hij waarschijnlijk zalig.

Het interieur van de Nautilus is een mengelmoes van oud en nieuw. De materialen zijn overwegend zacht en van goede kwaliteit, met veel leder en hout dat er duur uitziet. Maar het ontwerp voelt gedateerd aan: er zijn te veel knoppen, te veel verschillende texturen, en het geheel mist de strakke eenvoud van moderne Europese SUV's. Het is alsof je in een deftige herenclub stapt die nog niet heeft ontdekt dat het 2025 is.

De ergonomie is wisselend. De stoelen zijn elektrisch verstelbaar en bieden veel mogelijkheden, maar het infotainmentsysteem is traag en de menu's zijn onlogisch. De knoppen op het stuur zijn talrijk en vereisen een studie voordat je ze blind kunt bedienen. Toch zijn er ook slimme details: de versnellingspook is vervangen door knoppen op het dashboard, wat ruimte bespaart, en de middenconsole biedt veel opbergruimte. Het is een interieur dat je moet leren kennen, maar dat daarna wel functioneel is.

De Nautilus is een praktische auto, al is dat vooral te danken aan zijn enorme afmetingen. De kofferruimte van 1.053 liter is fenomenaal — beter dan 97% van vergelijkbare auto's — en met de achterbank neergeklapt kun je er waarschijnlijk een complete inboedel in kwijt. De achterbank is ruim en biedt voldoende beenruimte voor volwassenen, al is de zithouding iets te hoog naar mijn smaak.

Het instappen is makkelijk dankzij de hoge instap, maar dat geldt ook voor het in- en uitstappen zelf: je moet wel even klimmen. Het zicht rondom is redelijk, al is de achteruitrijcamera onmisbaar gezien de dikke C-stijlen. Parkeren is een uitdaging door de breedte, maar de sensoren en camera's helpen. Dit is een auto voor iemand die ruimte nodig heeft en niet bang is voor een grote auto. In de stad is hij echter een lastpak, op de snelweg een meester.

Op technologisch gebied is de Nautilus niet bepaald een pionier. Het infotainmentsysteem is traag en de grafische interface ziet er gedateerd uit. Er is ondersteuning voor Apple CarPlay en Android Auto, maar het systeem werkt niet altijd even vloeiend. De rijassistentiesystemen zijn aanwezig, maar ze werken op een manier die je soms meer zenuwachtig maakt dan geruststelt — de adaptieve cruisecontrol reageert bijvoorbeeld schokkerig.

Toch zijn er ook positieve punten. Het head-up display is helder en goed afleesbaar, en het audiosysteem is van uitstekende kwaliteit. Maar in een tijd waarin zelfs betaalbare auto's beschikken over razendsnelle systemen met over-the-air updates, voelt de Nautilus als een auto uit een vervlogen tijdperk. Het is alsof Lincoln de afgelopen tien jaar heeft geslapen en nu wakker wordt met een kater. Voor wie technologie belangrijk vindt, zijn er betere keuzes.

Hier komt de aap uit de mouw. Het officiële verbruik van 12,4 l/100 km is al hoog, maar in de praktijk zul je eerder 14 tot 15 liter zien, zeker met de V6. Met een CO2-uitstoot die ver boven de 200 g/km ligt, is dit een auto die je in Nederland en België duur komt te staan qua wegenbelasting en bijtelling. De Nautilus is geen auto voor de zuinige rijder, maar voor wie gewend is aan Amerikaanse gewoonten.

De prijs van de auto is niet gegeven, maar op basis van de concurrentie — de Mazda CX-60 en Audi S5 — zit de Nautilus waarschijnlijk in het hogere segment. De onderhoudskosten zijn typisch Amerikaans: niet extreem duur, maar je moet wel rekening houden met specifieke onderdelen die soms lastig te verkrijgen zijn in Europa. De banden zijn groot en duur, en het gewicht eist zijn tol op de remmen. Dit is geen auto die je koopt voor de lage kosten, maar voor het comfort. En dat comfort heeft een prijs.