McLaren 620R: een circuitwapen dat zich nauwelijks verontschuldigt

De McLaren 620R ziet eruit alsof hij net van het circuit is gereden en per ongeluk de openbare weg op is gereden. Met een lengte van 4,56 meter, een breedte van ruim 2 meter en een hoogte van nog geen 1,20 meter is het een plat, agressief projectiel. De enorme vleugel achterop is geen decoratie, die is er voor echte downforce. De lage neus, grote luchtinlaten en de dakpijpuitlaat maken duidelijk dat dit geen auto is voor mensen die onopvallend willen rijden.

Het interieur oogt bij eerste aanblik kaal maar doelgericht. Veel carbon, minimale bekleding en stoelen die eruitzien als racekuipen. Alles is gericht op gewichtsbesparing en bestuurdersfocus. Dit is geen plek om te ontspannen, maar een cockpit die je meteen duidelijk maakt waarvoor je hier zit.

Met een leeggewicht van 1.386 kg en 620 pk is de verhouding gewicht/vermogen spectaculair: ongeveer 2,2 kg per pk. Dat betekent dat de acceleratie van 0-100 in 2,9 seconden niet alleen een getal is, maar waarschijnlijk voelt als een mokerslag. De achterwielaandrijving en de droge massa suggereren dat de auto als een kart reageert, maar ook dat je je rijvaardigheid moet respecteren.

De vering is naar verwachting keihard, zeker in de sportiefste stand. Op een circuit is dat precies wat je wilt: minimale rol, maximale grip. Op de openbare weg zal het vermoedelijk een kwelling zijn, met trillingen die door je ruggengraat gaan bij elke oneffenheid. De besturing is waarschijnlijk direct en communicatief, maar ook dat heeft een prijs: elke richel in het asfalt voel je in je handen. De remmen zijn krachtig, maar vragen ook om een stevige pedaaldruk.

De 620R gebruikt de bekende 3,8-liter V8 met twee turbo's, die hier 620 pk en 620 Nm levert. Dat is geen nieuw blok, maar het is wel een van de beste in zijn klasse. De cijfers liegen niet: 0-100 in 2,9 seconden en een topsnelheid van 322 km/u. In de benchmark overtreft hij 98% van de concurrentie op het gebied van acceleratie en topsnelheid.

De zeventraps automatische versnellingsbak schakelt razendsnel en is waarschijnlijk het beste onderdeel van de aandrijflijn. Het is geen dubbelekoppeling, maar een enkele koppeling die speciaal is afgesteld voor circuitgebruik. In de stad zal hij schokkerig aanvoelen, maar op het circuit is hij perfect. De V8 klinkt agressief en rauw, zeker met de dakpijpuitlaat die het geluid rechtstreeks je oren in blaast. Er is maar één motorversie, dus keuze heb je niet: je neemt hem zoals hij is.

Comfort is niet het doel van de 620R, en dat merk je aan alles. De stoelen zijn van carbon en bieden weinig vulling, maar veel steun. Op een circuit wil je niet heen en weer schuiven, dus dat is logisch. Op een lange rit naar Zuid-Frankrijk zul je echter na twee uur kromme rug en gevoelloze benen hebben.

De geluidsisolatie is vrijwel afwezig. Je hoort de motor, het gezoem van de banden en elk steentje dat tegen de onderkant klettert. De airconditioning werkt, maar die moet wel hard werken om het glazen dak en de lage zit te compenseren. De 620R is een auto voor korte ritten, niet voor lange reizen.

Het interieur is minimalistisch, maar wel van hoge kwaliteit. Overal carbon, Alcantara en metaal. De afwerking is strak, maar het geheel is duidelijk functioneel. Er is een digitaal instrumentarium dat alle belangrijke informatie toont, maar het is niet zo uitgebreid als in bijvoorbeeld een Audi R8.

Er zijn weinig fysieke knoppen, wat in een auto die zo op rijden is gericht misschien niet ideaal is. Je moet door menuutjes navigeren voor sommige functies, terwijl je op het circuit liever alles blind bedient. Het stuurwiel is klein en dik, met veel bedieningselementen, maar het ziet er wel naar uit dat het even wennen is. De stoelen zijn verstelbaar, maar de stuurkolom heeft een beperkt bereik. Lange bestuurders kunnen moeite hebben met een goede zitpositie.

De kofferruimte van 119 liter is bijna een grap: je kunt er een helm in kwijt, misschien twee kleine tassen, maar meer niet. De achterbank is niet aanwezig, en de ruimte achter de stoelen is beperkt tot een klein plankje. Dit is geen auto voor een weekendje weg, tenzij je heel minimalistisch inpakt.

Het in- en uitstappen is een acrobatische oefening vanwege de lage zit en de brede dorpels. Je glijdt er min of meer in, en er weer uitkomen vereist enige lenigheid. Het zicht naar buiten is beperkt: vooruit is het goed, maar schuin en achteruit is het vooral een gok. De camera achter is dan ook geen luxe, maar een noodzaak. Parkeren is mogelijk, maar alleen als je veel ruimte hebt en geen haast hebt.

De 620R heeft een infotainmentsysteem dat afkomstig is van oudere McLaren-modellen. Het werkt, maar de grafische interface is gedateerd en de reactiesnelheid is niet geweldig. Er is geen Apple CarPlay of Android Auto, wat in deze prijsklasse bij concurrenten wel standaard is.

Qua rijassistentie is er bijna niets: geen adaptieve cruisecontrol, geen rijstrookassistent, geen dodehoekwaarschuwing. Dat is misschien wel een zegen, want wie wil er nou een auto die zich met je bemoeit op het circuit? Maar voor dagelijks gebruik is het een gemis. De telemetrie die wel aanwezig is, is echter uitstekend: je kunt je rondetijden en G-krachten analyseren, wat voor circuitfanaten een groot pluspunt is.

Het officiële verbruik is 13,1 l/100 km, maar in de praktijk zul je daar waarschijnlijk niet aan komen. Het is beter dan 2% van de concurrentie, wat betekent dat vrijwel elke andere sportauto zuiniger is. Met een sportieve rijstijl moet je rekenen op 18 tot 20 liter per 100 km. De CO2-uitstoot is hoog, dus je betaalt ook flink bijtelling of wegenbelasting.

De prijs van de 620R is niet in de input opgegeven, maar gezien de positie boven de 600LT en onder de 720S zal hij rond de 250.000 euro liggen. Dat is veel geld voor een auto die in de basis een raceauto is. Onderhoud is duur, banden slijten snel en verzekering is een nachtmerrie. Dit is geen auto voor de spaarzame rijder.