McLaren GTS: de supercar die je dagelijks kunt gebruiken

De McLaren GTS is geen schreeuwerige supercar. Hij is laag, breed en gespierd, maar zonder de agressieve hoeken van een Huracan of de extravagante vleugels van een STO. Het design is functioneel, bijna ingetogen voor een auto met 635 pk. Je moet goed kijken om het verschil met een GT te zien, maar dat is precies de bedoeling: dit is een supercar voor wie niet per se de aandacht wil, maar wel de prestaties.

Achter het stuur zit je laag, met een uitstekend zicht naar voren dankzij de glazen deuren. De besturing is naar verluidt direct en communicatief, typisch McLaren. Met 1.520 kg is de GTS licht voor zijn klasse, wat zich vertaalt in een wendbaarheid die zwaardere concurrenten niet kunnen evenaren. De vering is afgestemd op comfort, maar de cijfers suggereren dat hij in bochten nog steeds plat ligt. Op de snelweg is hij waarschijnlijk stabiel en rustig, maar in de stad moet je rekening houden met een grote draaicirkel en een lage neus.

De 4.0-liter V8 met 635 pk is een bekend blok uit de GT, maar hier nog iets scherper afgesteld. Met 630 Nm koppel en een 7-traps automaat sprint hij in 3,2 seconden naar 100 km/u en haalt hij 327 km/u. Dat zijn cijfers die beter zijn dan 94% van de concurrentie. De motor is waarschijnlijk responsief en klinkt rauw, maar het verbruik van 11,9 l/100 km is fors — slechts 6% van vergelijkbare auto's doet het slechter. Er is maar één motorversie, dus keuze is er niet, maar dat is ook niet nodig.

De GTS is ontworpen als een Grand Tourer, dus comfort is belangrijker dan in een pure racer. De stoelen zijn naar verluidt comfortabel en bieden voldoende steun, maar niet overdreven. De vering is afgestemd op lange ritten, maar met een hoogte van 1.214 mm moet je bij hobbels toch opletten. Het geluidsniveau is waarschijnlijk lager dan in een Huracan, maar de V8 laat zich zeker horen als je het gas intrapt. Voor een supercar is dit een van de comfortabelere keuzes, maar het blijft een harde rit op slecht wegdek.

Het interieur is minimalistisch en gericht op de bestuurder. De materialen zijn van hoge kwaliteit, maar niet overdreven luxe — het blijft een sportauto. De bediening is wennen: veel knoppen op de middenconsole en geen groot touchscreen, maar dat is juist fijn tijdens het rijden. De stoelen zijn handmatig verstelbaar om gewicht te besparen, wat een typische McLaren-quirk is. Het zicht naar achteren is beperkt, maar de camera's helpen. Het interieur is functioneel, maar niet zo speciaal als in een Lamborghini.

Met 569 liter kofferruimte is de GTS een van de meest praktische supercars ooit. Dat is beter dan 76% van de concurrentie en genoeg voor twee tassen of zelfs een paar golfclubs. De achterbank is niet aanwezig — dit is een tweezitter — maar de bagageruimte achter de motor is verrassend groot. Instappen is laag en vereist enige lenigheid, maar eenmaal binnen zit je goed. Parkeren is lastig door de breedte van 2.045 mm, maar de parkeersensoren en camera's zijn standaard.

McLaren staat bekend om zijn geavanceerde technologie, en de GTS is daarop geen uitzondering. Het infotainment is niet het nieuwste, maar werkt waarschijnlijk goed. De rijassistentie is beperkt tot het nodige, want dit is een auto die je zelf moet besturen. De actieve ophanging is een hoogtepunt: hij past zich aan aan de weg en kan in comfortmodus verrassend zacht zijn. Het instelbare rijgedrag via de knop op het stuur is eenvoudig en effectief. Verwacht geen overdaad aan schermen, maar wel systemen die doen wat ze moeten doen.

Met een officieel verbruik van 11,9 l/100 km is de GTS geen zuinige auto. In de praktijk zal dat cijfer waarschijnlijk hoger liggen, zeker als je het vermogen gebruikt. CO2-uitstoot is hoog en de wegenbelasting zal fors zijn. De prijs van de GTS is niet genoemd, maar verwacht een bedrag dat concurreert met de Lamborghini Huracan. Onderhoudskosten zijn hoog, maar niet extreem voor dit segment. Banden zijn groot en duur, en de remmen vragen regelmatig aandacht. Dit is geen auto voor de zuinige rijder, maar dat wist je waarschijnlijk al.