De C 63 (W205): een laatste, woeste V8-zwaan die je niet wilt missen

De W205-generatie van de C 63 is geen schreeuwer. Met een lengte van 4,75 meter en een breedte van 1,84 meter staat hij stevig op de weg, maar het is pas bij nadere inspectie dat je de AMG-kenmerken ontdekt: de bredere wielkasten, de vier uitlaatpijpen en de subtiele spoiler. Het is een design dat meer respect afdwingt dan dat het aandacht vraagt. Geen overdreven vleugels of neon accenten, maar een dreigende uitstraling die vooral op de achterbank van je voorganger tot uiting komt.

Het interieur ademt meteen Mercedes uit die periode: gedegen, maar niet overdreven luxueus. Het AMG-stuur met de felle rode ringen en de sportstoelen verraden de intenties, maar het geheel blijft functioneel. Het is geen feestje van leder en alcantara zoals in sommige rivalen, maar het voelt degelijk en duurzaam aan. Je stapt in, drukt op de startknop, en de V8 bromt je tegemoet — dat moment vergeet je niet snel.

Op basis van de cijfers belooft dit een fantastische auto om te besturen. Met 1.800 kg leeggewicht is hij geen lichtgewicht, maar de achterwielaandrijving en het immense koppel van 700 Nm in de S-uitvoering zorgen voor een rijervaring die je voortdurend op scherp zet. De besturing is, zoals we van Mercedes uit die tijd kennen, niet overmatig communicatief, maar wel accuraat. Je voelt dat de auto op je rechtervoet reageert, en dat is waar het om draait.

De vering is een compromis tussen comfort en sportiviteit. In de comfortmodus slikt hij hobbels redelijk weg, maar zodra je de modus op Sport of Sport+ zet, wordt het geheel merkbaar stugger. Het bochtgedrag is voorspelbaar, maar laat je niet verrassen: met 510 pk op de achterwielen is de neiging om te oversturen nooit ver weg. Het ESP is gelukkig goed afgesteld, maar voor de echte beleving zet je het uit — op een leeg circuit, uiteraard.

De remmen zijn krachtig en doen hun werk, al hadden we bij langdurig gebruik op een circuit graag een keramisch systeem gezien. In het dagelijkse verkeer is de auto verrassend makkelijk te rijden, maar de motorrespons is altijd aanwezig. Het is geen auto die je op de automatische piloot wilt rijden — daarvoor is hij te nerveus en te gretig.

De 4.0-liter V8 is het kloppende hart van deze C 63. In de basisversie levert hij 476 pk, maar in de S-uitvoering die wij als representatief beschouwen, stijgt dat naar 510 pk. Het koppel van 700 Nm is ronduit indrukwekkend en zorgt ervoor dat de acceleratie van 0-100 km/u in 4,0 seconden wordt afgerond. Dat is sneller dan 96% van de vergelijkbare auto's uit die periode, en dat voel je.

De 7-traps automatische versnellingsbak (7AT) is niet de modernste, maar schakelt vlot en past goed bij het karakter van de motor. In de sportmodus houdt hij de toeren hoog en reageert hij direct op je rechtervoet. De topsnelheid is begrensd op 249 km/u, wat voor de meeste wegen meer dan genoeg is. Het geluid is een hoofdstuk apart: een diep, grommend V8-geluid dat bij het starten even de hele straat laat omkijken. Het is geen subtiel gefluister, maar een volwaardige soundtrack.

De keuze tussen de reguliere C 63 en de S is vooral een kwestie van geld en behoefte. De S biedt meer vermogen en koppel, maar ook een iets hogere prijs. Voor de meeste kopers is de basisversie al meer dan voldoende, maar wie het maximale wil, kiest voor de S. Het verbruik is met 8,4 l/100 km volgens de opgave niet misselijk, maar in de praktijk zul je daar met een beetje doorrijden al snel boven zitten.

De C 63 is geen auto die je puur voor comfort koopt, maar hij is ook geen pure racemachine. De stoelen zijn stevig en bieden veel zijdelingse steun, maar voor lange ritten zijn ze niet de meest comfortabele. De vering is in de comfortmodus redelijk vergevingsgezind, maar je voelt de sportieve inslag altijd. Op de snelweg is hij stabiel en stil, maar het V8-geluid is wel altijd aanwezig — dat is eerder een pluspunt dan een minpunt.

Geluidisolatie is niet het sterkste punt van deze auto. Je hoort de motor en het bandengeruis, maar dat hoort bij het karakter. Voor een lange reis naar Zuid-Frankrijk zou ik toch eerder voor een E-klasse of een S-klasse kiezen, maar voor een weekendje weg is de C 63 prima. De stoelverwarming en de klimaatregeling werken naar behoren, en de stoelen zijn elektrisch verstelbaar. Het is geen limousine, maar het is ook geen straatveger.

Het interieur van de C 63 is herkenbaar Mercedes, maar dan met een sportieve twist. Het AMG-stuur met de platte onderkant voelt goed in de hand, en de paddle shifters zijn prettig groot. De materialen zijn degelijk, maar niet overdreven luxueus — je zit eerder in een goed uitgeruste C-Klasse dan in een exclusieve sportauto. Het centrale display is wat klein naar moderne maatstaven, maar in die periode was het gebruikelijk.

De ergonomie is over het algemeen goed, maar er zijn wat eigenaardigheden. De bediening van het infotainment via het touchpad op de middenconsole is wennen, en sommige functies zitten verstopt in menu's. Fysieke knoppen voor de airco zijn aanwezig, wat we toejuichen. De afwerking is netjes, maar er zijn geen opvallende designhighlights. Het is een functioneel geheel dat zijn werk doet, zonder veel franje.

De C 63 is een sedan, dus je kunt er vier personen in vervoeren, maar de achterbank is niet ruim. Het is eerder een 2+2, want de middenzit is alleen geschikt voor een kind of een heel goede vriend. De kofferbak biedt 436 liter, wat minder is dan de meeste concurrenten. Het is genoeg voor een weekendtas of twee, maar als je met het hele gezin op vakantie wilt, zul je een dakbox moeten overwegen.

Het instappen is laag, maar dat hoort bij een sportieve sedan. Het zicht rondom is redelijk, maar de dikke C-stijlen beperken het zicht bij het achteruitrijden. Parkeren is dankzij de parkeersensoren en een achteruitrijcamera goed te doen, maar de auto is wel breed. In de stad is hij niet de meest wendbare, maar het is geen onmogelijke opgave. Het is een auto die meer thuis is op de snelweg en het platteland dan in de stad.

Er is voldoende opbergruimte voorin, met een centrale armsteun en deurvakken. De bekerhouders zijn stevig en het handschoenenkastje is ruim. Het is geen auto die je koopt voor zijn praktische eigenschappen, maar hij is ook geen onpraktische auto. Het is een compromis dat veel eigenaren zullen accepteren voor het rijplezier.

De C 63 is uitgerust met het COMAND-infotainmentsysteem van Mercedes uit die tijd. Het systeem werkt vlot en is redelijk intuïtief, maar het is niet het meest geavanceerde dat we kennen. De navigatie werkt goed, en de integratie met je telefoon via Bluetooth is prima. Apple CarPlay en Android Auto waren in die periode nog niet standaard, maar sommige exemplaren hebben het als optie.

De rijassistentiesystemen zijn aanwezig, maar niet zo uitgebreid als in moderne auto's. Adaptieve cruisecontrol is een optie, en de actieve rijstrookassistent is niet altijd even subtiel. Het is geen auto die je half autonoom laat rijden, en dat is misschien maar goed ook. De technologie is er ter ondersteuning, niet om het rijden over te nemen. Het is een bewuste keuze die past bij het karakter van deze auto.

Officieel verbruik is 8,4 l/100 km, maar in de praktijk moet je rekenen op een stuk meer. Met een beetje doorrijden zit je al snel op 12-14 liter per 100 km. De CO2-uitstoot van 195 g/km is hoog, wat betekent dat je in veel landen veel wegenbelasting betaalt. Het is geen auto voor de zuinige rijder, maar dat wist je waarschijnlijk al toen je naar een V8-sedan keek.

De prijs van de C 63 is niet mals, maar voor wat je krijgt is het verdedigbaar. De concurrenten zoals de Aston Martin V12 Zagato en McLaren 540C zijn veel duurder en minder praktisch. De NIO ES6 en ES8 zijn elektrisch en zuiniger, maar missen het karakter van de V8. De onderhoudskosten zijn hoog, vooral als je de auto op een circuit gebruikt. Banden slijten snel, en de remmen zijn duur. Het is een auto voor liefhebbers die bereid zijn te betalen voor de beleving.