De G 63: een bakstenen raket met een AMG-hart

De Mercedes-AMG G 63 is een fenomeen op wielen. Met zijn 4,8 meter lengte en bijna 2 meter hoogte torent hij boven het verkeer uit, en die platte, hoekige carrosserie is sinds 1979 nauwelijks veranderd. Dat is precies de charme: dit is geen auto die zich aanpast aan trends, maar een icoon dat zijn eigen regels dicteert. De brede AMG-kooi, de ronde koplampen en die kenmerkende deurgrepen maken het een blikvanger die je niet snel verwart met een doorsnee SUV.

Stap je in, dan is de eerste indruk er een van contrast. Buiten pure nostalgie, binnen een moderne luxe-uitstraling met lederen bekleding en een 12,3-inch display. Maar de hoge zitpositie en de vierkante ramen geven je het gevoel in een rijdend fort te zitten. Het is imposant, maar ook een tikje beklemmend — je zit hoog, maar de motorkap is enorm en de hoeken zijn lastig in te schatten. Toch maakt dat onderdeel uit van de ervaring: dit is een auto die je niet onopgemerkt laat, waar je ook rijdt.

Op basis van de specificaties is de G 63 een studie in tegenstellingen. Met een leeggewicht van 2.560 kg is hij zwaarder dan bijna alles op de weg, maar de 585 pk en 850 Nm zorgen ervoor dat hij in 4,5 seconden naar 100 km/u sprint. Dat voelt vermoedelijk alsof een flatgebouw je vooruit duwt — indrukwekkend, maar ook lichtelijk beangstigend. De besturing is, zoals bij de meeste grote 4x4's, vaag en traag, en in bochten helt de carrosserie behoorlijk over. Dit is geen auto voor bochtige B-wegen; op de snelweg is hij meer in zijn element, al is de top van 220 km/u bescheiden voor een AMG.

Het onderstel is stug, zelfs met adaptieve dempers, en de 22-inch velgen (optioneel) helpen niet mee. Op de snelweg voelt hij stabiel, maar oneffenheden komen hard binnen. De remmen zijn krachtig, maar je voelt elke kilo — van 100 naar 0 is een oefening in vertrouwen. In de stad is hij log en de draaicirkel is enorm; parkeren is een sport op zich, ondanks de camera's. Het is een auto die je moet respecteren, niet temmen.

Toch heeft hij een zekere charme. Het gevoel van onoverwinnelijkheid, de hoge zit, het gebrom van de V8 — dat maakt veel goed. Maar wie een sportieve SUV verwacht zoals een BMW X5 M, komt bedrogen uit. De G 63 is geen atleet, maar een bodybuilder die toevallig ook kan sprinten.

Onder de kap ligt een 4.0-liter V8 biturbo die 585 pk en 850 Nm produceert — cijfers die beter zijn dan 96% respectievelijk 98% van de concurrentie. Dat is geen loze statistiek: dit blok is een monster. De acceleratie van 0-100 in 4,5 seconden is sneller dan 89% van vergelijkbare auto's, wat bizar is voor een baksteen van 2,5 ton. De 9-traps automaat schakelt vlot, maar het is de soundtrack die je bijblijft: een diep, grommend V8-geluid dat overgaat in een rauw gebrul als je het gaspedaal induwt.

Er is maar één motorversie, en dat is eigenlijk prima. Wie een G 63 wil, wil de V8. De topsnelheid van 220 km/u is begrensd en ligt lager dan veel concurrenten, maar dat is niet waar het om draait. Het gaat om het koppel, dat al vanaf laag toerental vol aanwezig is. In de praktijk betekent dat: je trapt in, en je wordt gelanceerd. Het verbruik is echter een drama: 13,2 l/100 km is beter dan slechts 3% van de concurrentie, en de CO2-uitstoot van 299 g/km is ronduit belastend. Je kunt beter geen vrienden hebben die om het milieu geven.

Comfort is niet het eerste waar je aan denkt bij een G 63, en dat klopt ook. De vering is stug, vooral in de sportmodus, en op slecht wegdek schudt hij behoorlijk. De stoelen zijn echter uitstekend: elektrisch verstelbaar, met ventilatie en massagefunctie, en ze bieden veel steun. Op lange ritten zit je prima, maar je moet wel wennen aan de constante beweging van de carrosserie. Geluidsisolatie is redelijk, maar de V8 is altijd aanwezig — wat voor de één een feest is, voor de ander vermoeiend.

In de stad is de G 63 een uitdaging: de hoge instap, de logge besturing en de slechte zichtbaarheid rondom maken het geen pretje. Op de snelweg is hij beter, maar de windruis rond de vierkante spiegels is hoorbaar. Het is een auto die je neemt voor zijn karakter, niet voor zijn comfort. Wie een luxe SUV wil die als een zwevende tapijt rijdt, moet bij een Range Rover of een Mercedes GLE zijn.

Het interieur van de G 63 is een mix van oud en nieuw. De deurgrepen zijn nog steeds die typische metalen handvatten die je doet denken aan een legertruck, en de vierkante vorm van de ramen is iconisch. Maar het dashboard is modern, met twee 12,3-inch schermen die in één geheel zijn geplaatst. De materialen zijn top: overal leer, carbon en aluminium, en de afwerking is zoals je van Mercedes mag verwachten. Toch zijn er wat eigenaardigheden: de knoppen voor de ventilatie zijn verouderd en het infotainmentsysteem is niet het nieuwste MBUX-systeem, maar een oudere versie die je met een touchpad bedient.

De bediening is wennen: het touchpad is onhandig en de menu's zijn niet intuïtief. Fysieke knoppen zijn er gelukkig nog voor de klimaatregeling, maar veel functies zitten diep in het menu. De stoelen zijn geweldig, maar de achterbank is minder: die is recht en biedt weinig beenruimte voor een auto van deze omvang. Het interieur is dus een lust voor het oog, maar niet perfect doordacht.

Praktisch is de G 63 maar in beperkte mate. De kofferruimte van 487 liter is middelmatig, beter dan 56% van de concurrentie, maar voor een auto van 4,8 meter lang is dat niet bijzonder. De achterbank is krap voor drie volwassenen en de instap is hoog. Het zicht naar voren is goed dankzij de hoge zit, maar naar achteren en schuin is het slecht; de reservewiel op de achterklep belemmert het zicht flink. Parkeren is een hel, ondanks de parkeersensoren en camera's, want de auto is 1,93 meter breed en de draaicirkel is enorm.

Maar er is één ding waarin de G 63 excelleert: offroad. Met drie sperdifferentiëlen en een lage gearing kan hij door werkelijk alles heen, al is het de vraag hoeveel eigenaren dat ooit zullen testen. Voor dagelijks gebruik is hij niet ideaal, maar als statement en weekendtrip is hij ongeëvenaard.

De G 63 is uitgerust met een scala aan rijhulpsystemen, maar de implementatie is niet altijd even prettig. De adaptieve cruisecontrol werkt goed op de snelweg, maar de rijbaanassistent grijpt soms te abrupt in. Het infotainmentsysteem is, zoals gezegd, niet het nieuwste MBUX; het reageert traag en de bediening via het touchpad is omslachtig. Apple CarPlay en Android Auto zijn aanwezig, maar alleen bedraad, wat in 2024 gedateerd is.

De head-up display is helder en goed leesbaar, en het Burmester-geluidssysteem is indrukwekkend. Maar de technologie voelt niet zo naadloos als in nieuwere modellen. Het is een gemiste kans voor een auto die zoveel kost. Toch zijn er genoeg snufjes om je mee te vermaken, zoals de verschillende rijmodi die het karakter van de auto aanpassen — al blijft het een G 63.

Het verbruik is het grootste minpunt van de G 63. 13,2 l/100 km is al slecht, maar in de praktijk zul je al snel boven de 15 liter uitkomen, zeker als je het geluid van de V8 wilt horen. Met een CO2-uitstoot van 299 g/km betaal je in Nederland een fortuin aan bpm en wegenbelasting. De prijs van de auto zelf is ook niet mals: je betaalt al snel een kleine 200.000 euro, en met opties loopt dat op tot ver boven de 250.000. Dat is een hoop geld voor een auto die in sommige opzichten minder praktisch is dan een Kia EV6 van 44.500 euro, die even snel is maar geen V8-geluid heeft.

Onderhoud is duur, zoals bij elke AMG, en de banden slijten snel door het gewicht en de prestaties. De afschrijving is echter relatief laag omdat de G 63 een icoon is en zijn waarde goed behoudt. Maar wie op zijn centen moet letten, moet hier niet aan beginnen. Het is een auto voor de happy few die de kosten voor lief nemen.