Mercedes-AMG GLC 43 Coupe: een sportieve SUV-coupé met een dorstig hart

De Mercedes-AMG GLC 43 Coupe is een auto die je niet over het hoofd ziet. Met zijn aflopende daklijn, brede neus en opgepompte wielkasten ziet hij eruit alsof hij elk moment kan bijten. De coupé-uitvoering van de GLC is nooit zo elegant als een echte coupé, maar de AMG-koetswerkdetails – denk aan de Diamond-grille en de vier uitlaatpijpen – geven hem net dat beetje dreiging dat de normale GLC mist.

Het is een auto die je ofwel prachtig vindt ofwel te druk. De proporties zijn typisch SUV-coupé: hoog, breed en met een dak dat naar achteren wegvalt. Op papier is hij 4.656 mm lang en 1.890 mm breed, wat hem op de weg behoorlijk aanwezig maakt. Het interieur, met zijn sportstoelen en AMG-stuur, belooft alvast een feestje, maar we moeten nog zien of de praktijk die belofte waarmaakt.

Op basis van de specificaties is dit een auto die je met vertrouwen een bocht in stuurt. De vierwielaandrijving en het AMG-onderstel moeten zorgen voor veel grip, en met 390 pk en 520 Nm is er altijd vermogen genoeg om jezelf in een mum van tijd naar de volgende bocht te katapulteren. De 4,9 seconden naar 100 km/u is een indrukwekkende tijd voor een auto die toch vooral een hoge SUV is.

Het stuur zou wel eens directer mogen dan in een gewone GLC, maar we vermoeden dat het comfort nog steeds voorop staat. Mercedes stemt AMG-modellen meestal met een dubbele persoonlijkheid: comfortabel in de standaardmodus, maar met een sportstand die de dempers en het gaspedaal aanscherpt. Het rempedaal is waarschijnlijk krachtig genoeg om de 1,8 ton aan gewicht tot stilstand te brengen, maar verwacht geen chirurgische precisie – dit blijft een zware auto.

In de stad is zo'n AMG eigenlijk een vis op het droge. De motor is dorstig, de besturing is zwaar en je zit hoog, maar je merkt de breedte van 1.890 mm wel in smalle straatjes. Op de snelweg is hij daarentegen in zijn element: stabiel, stil en met genoeg kracht om elke inhaalactie in te korten. Het is een auto die gemaakt is voor lange, snelle ritten, niet voor fileleed.

De GLC 43 gebruikt een 3,0-liter V6 met biturbo, die hier 390 pk en 520 Nm levert. Dat is een motor met karakter: hij loopt soepel, klinkt vol en trekt vanaf laag toerental al hard op. De negenbak automaat schakelt naar verwachting vlot en past goed bij het koppel, al is hij in de comfortstand soms wat sloom. In de sportstand reageert hij directer en kun je zelf schakelen met de peddels achter het stuur.

Met 390 pk zit je in de top van de SUV-coupé-klasse; de benchmark zegt dat dit vermogen beter is dan 84% van de concurrentie. De acceleratie naar 100 km/u in 4,9 seconden is ook sneller dan 81% van de vergelijkbare auto's. Alleen de topsnelheid van 249 km/u is begrensd, wat typerend is voor een AMG die niet helemaal de 63-status heeft. Het is een motor die je niet snel verveelt, maar je betaalt er wel voor: het gemiddelde verbruik van 10,5 l/100 km is beter dan slechts 12% van de concurrentie, en de CO2-uitstoot van 240 g/km is ronduit slecht voor deze tijd.

Er is maar één motorversie in dit model, dus je hebt geen keuze. Wie minder vermogen wil, moet naar de reguliere GLC of naar een andere auto kijken. De V6 is echter wel een van de laatste van zijn soort – steeds meer merken stappen over op viercilinders of elektrische aandrijving. Voor de liefhebber is deze zescilinder dus een soort afscheidscadeau, maar wel een met een flink verbruik.

De AMG-sportstoelen voorin zijn stevig maar comfortabel, met genoeg zijdelingse steun voor wanneer je het bochtige werk opzoekt. De vering is waarschijnlijk aan de stevige kant, vooral in de sportstand, maar in de comfortmodus zou het onderstel oneffenheden redelijk moeten absorberen. De coupé-uitvoering heeft een iets stuggere achteras, wat ten koste gaat van het comfort op slechte wegen, maar dat hoort bij het koetswerktype.

De geluidsisolatie is naar verwachting goed, al zal het motorgeluid bij acceleratie duidelijk aanwezig zijn – dat is eerder een plus dan een min voor de liefhebber. Op de snelweg blijft het windgeruis beperkt, maar de grote buitenspiegels zorgen wel voor wat turbulente lucht. Voor lange ritten is dit een auto die je zonder klachten uitrijdt, mits je niet achterin zit – daar is de hoofdruimte beperkt door het aflopende dak.

Het interieur van de GLC 43 is typisch Mercedes van deze generatie: veel gladde oppervlakken, een groot scherm in het midden en een digitale instrumentenpartij. De materialen zijn degelijk en de afwerking is netjes, maar het geheel voelt niet zo speciaal als in een E-klasse of S-klasse. De AMG-specifieke details, zoals het sportstuur met de twee spaken en de rode stiksels, geven het geheel wel een sportieve uitstraling.

Ergonomisch is er weinig aan te merken. De bediening van het infotainment via het touchpad op de middenconsole is wennen, maar werkt prima. De fysieke knoppen voor de airco zijn gelukkig nog aanwezig, wat in deze tijd van alles-in-het-scherm een verademing is. De stoelverstelling is elektrisch en biedt genoeg mogelijkheden om een goede zitpositie te vinden, al is het instappen in de coupé iets minder makkelijk door de aflopende daklijn.

De achterbank van de GLC 43 Coupe is een compromis. Je zit er prima voor twee personen, maar drie volwassenen is krap, vooral door de middentunnel en het aflopende dak. De hoofdruimte achterin is beperkt, dus lange passagiers zullen hun hoofd schuin moeten houden. De kofferruimte is met 549 liter beter dan 71% van de concurrentie, wat verrassend ruim is voor een coupé-SUV.

Het instappen achterin vereist een beetje bukken, maar eenmaal binnen heb je redelijk wat beenruimte. De achterbank is in delen neerklapbaar, waardoor je grotere spullen kunt vervoeren, maar de laaddrempel is hoog. Het zicht naar achteren is beperkt door de kleine achterruit en de dikke C-stijlen, dus parkeren doe je vooral met de camera en sensoren, die standaard zijn. In de stad is de auto met zijn breedte en lengte niet de meest wendbare, maar met de 360-graden camera kom je een eind.

Mercedes staat bekend om zijn MBUX-systeem, en in de GLC 43 werkt dat naar verwachting vlot en intuïtief. Het 10,25-inch touchscreen reageert snel en de spraakbesturing is redelijk, al is hij niet altijd even snugger in het Nederlands. De digitale instrumentenpartij is duidelijk afleesbaar en biedt verschillende weergavemodi, waaronder een AMG-specifieke met een grote toerenteller.

De rijassistentiesystemen zijn uitgebreid: van adaptieve cruisecontrol met stop-and-go tot een actieve rijstrookassistent. Die werken in de praktijk vaak goed, maar de systemen zijn soms wat terughoudend – ze grijpen pas laat in, wat vertrouwen geeft, maar niet altijd de meest veilige keuze is. De smartphone-integratie via Apple CarPlay en Android Auto is draadloos, wat handig is, al moet je je telefoon toch opladen via de draadloze lader in de middenconsole, die niet altijd goed werkt met grote telefoons.

Het gemiddelde verbruik van 10,5 l/100 km is voor een auto met 390 pk niet eens schokkend, maar in vergelijking met de concurrentie is het ronduit slecht – beter dan slechts 12% van de vergelijkbare auto's. De CO2-uitstoot van 240 g/km zorgt voor een hoge BPM en daardoor een stevige wegenbelasting. Wie veel kilometers maakt, kan beter naar een diesel of elektrische SUV kijken.

De prijs van de GLC 43 Coupe ligt aanzienlijk hoger dan die van een reguliere GLC, en dat is zonder opties. De onderhoudskosten zijn typisch AMG: duur, maar niet exorbitant. De banden zijn groot en breed, wat zorgt voor een flinke slijtage en hoge vervangingskosten. De restwaarde is redelijk omdat het een Mercedes-AMG is, maar de komst van elektrische SUV's zet de markt voor dit soort auto's onder druk.