A-Klasse met 224 pk: de stille killer van Mercedes' eigen gamma?

De W177 A-Klasse oogt als een verkleinde CLA: laag, breed en met die typische Mercedes-grille die zelfs in parkeergarages nog respect afdwingt. De 250-uitvoering voegt daar subtiel wat sportiever ogende details aan toe, maar het blijft allemaal redelijk ingetogen. Geen schreeuwerige spoilers of nep-diffusers, gewoon een strakke hatchback die er duurder uitziet dan hij is.

Het interieur is waar Mercedes de concurrentie echt pijn doet. Zelfs na vijf jaar voelt dit dashboard nog modern aan, met die twee grote schermen die naadloos in één glazen paneel overgaan. De turbine-achtige ventilatieroosters zijn typisch Mercedes, en de materialen ogen degelijk. Alleen de middenconsole met al die touchpads en knoppen oogt wat druk, maar dat went.

Met 224 pk en 350 Nm uit een 2.0 viercilinder is de 250 de pittigste A-Klasse zonder AMG-badge. Het koppel ligt al laag in de toeren, waardoor je in de stad zelden hoeft te schakelen — de 7-traps automaat doet dat overigens ook prima zelf. Op de snelweg trekt hij vlot op van 100 naar 180, al moet je boven de 150 wel wat gas geven om echt vooruit te komen.

Het onderstel is strak afgestemd, maar niet oncomfortabel. De besturing is licht en precies, maar mist het communicatieve gevoel van een BMW 1 Serie of een moderne Golf GTI. In bochten blijft de auto vlak en voorspelbaar, maar het blijft voorwielaandrijving: bij hard accelereren uit een bocht kan de neus even trekken. Remmen zijn krachtig en goed doseerbaar, al voelen ze bij koud weer soms wat agressief aan.

De 250 is de topversie zonder AMG: 224 pk en 350 Nm, goed voor een sprint naar 100 km/u in ongeveer 6,2 seconden (cijfer niet opgegeven, maar op basis van vermogen en gewicht verwacht). De 2.0 benzinemotor loopt zijdezacht en klinkt gedempt, maar heeft wel een lekker sportief randje boven de 4.000 toeren.

De 7-traps automaat is een DCT met dubbele koppeling. Hij schakelt snel en soepel, maar in de stad kan hij soms wat schokkerig zijn bij lage snelheden. De handmatige modus via de flippers is leuk voor bergwegen, maar de bak schakelt zelf ook prima. Voor wie minder vermogen nodig heeft, is de 200 met 163 pk een stuk zuiniger: 5,1 l/100 km tegen 6,0 l/100 km voor de 250. En de 180 d diesel is voor de lange-afstandsrijder met 4,1 l/100 km nog zuiniger, maar met 116 pk wel wat traag.

De stoelen in de 250 zijn sportief gevormd en bieden goede zijdelingse steun, maar ze zijn wel aan de stevige kant. Na drie uur rijden krijg je misschien wat last van je onderrug, vooral als je niet het verstelbare lendensteunpakket hebt. De achterbank is voor twee volwassenen prima, maar drie is echt te veel van het goede.

De geluidsisolatie is goed voor dit segment: windgeruis is pas boven de 140 km/u merkbaar, en bandengeluid is afhankelijk van het wegdek. Op snelwegen met fijn asfalt is het stil genoeg om normaal te praten. Het onderstel filtert korte oneffenheden redelijk, maar bij scherpe hobbels in de stad voel je de sportieve afstelling wel.

Het interieur van de A-Klasse is nog steeds een hoogtepunt in het compacte segment. De twee 10,25-inch schermen (optioneel) vormen één geheel en zijn haarscherp. Het MBUX-systeem werkt vlot, al is het menu soms onoverzichtelijk met te veel submenu's.

De materialen zijn overwegend zacht en zien er duur uit, maar er zitten ook harde stukken onderaan het dashboard. De bediening is een mix van aanraakscherm, touchpad op de middenconsole en stuurwielknoppen — dat is wennen en niet altijd even intuïtief. Fysieke knoppen voor klimaatregeling zijn er gelukkig wel, al zijn ze klein en vereisen ze soms je ogen van de weg.

Met een kofferbak van 370 liter is de A-Klasse niet de ruimste in zijn klasse, maar voldoende voor een gezin met twee kinderen. De achterbank kan in delen neergeklapt worden, maar de laadvloer is niet helemaal vlak. Het instappen achterin is wat krap vanwege de aflopende daklijn, maar voor kinderen geen probleem.

Het zicht naar voren is goed, maar de dikke C-stijlen beperken het zicht schuin achteren. Parkeren wordt geholpen door sensoren en een achteruitrijcamera, maar die camera heeft een lage resolutie vergeleken met de nieuwste concurrentie. De draaicirkel is redelijk, maar in krappe parkeergarages moet je soms een extra manoeuvre maken.

Het MBUX-systeem met spraakbesturing is een van de beste in dit segment: je kunt zeggen 'Ik heb het koud' en de auto begrijpt dat je de verwarming hoger wilt. De spraakherkenning werkt in het Nederlands verrassend goed, al moet je soms wel de juiste zinsconstructie gebruiken.

De rijassistentiesystemen zijn uitgebreid: adaptieve cruisecontrol met stop-and-go, actieve rijstrookassistentie en verkeersbordherkenning. Ze werken over het algemeen goed, maar de rijstrookassistentie kan soms te actief ingrijpen op smalle wegen. De head-up display is optioneel en projecteert helder informatie op de voorruit, maar het is jammer dat deze niet standaard is op een topmodel.

Het officiële verbruik van de 250 is 6,0 l/100 km, wat in de praktijk neerkomt op ongeveer 1 op 15. Op de snelweg bij 120 km/u haal je misschien 1 op 17, maar in de stad zakt dat naar 1 op 12. De CO2-uitstoot van 141 g/km betekent een bijtelling die hoger ligt dan bij de 200, maar lager dan bij sommige concurrenten.

De prijs van de A-Klasse 250 ligt dicht bij die van een C-Klasse, en dat is een groot nadeel. Nieuw kostte hij rond de 45.000 euro, maar occasionprijzen zijn gedaald naar 25.000-35.000 euro. Onderhoud is duurder dan bij een Golf of Peugeot, en banden voor 18-inch velgen zijn ook niet goedkoop. Verzekering is door het vermogen ook hoger, dus reken op een flink maandbedrag.