CLS63 AMG Shooting Brake: 585 pk in een jasje dat niemand zag aankomen

De CLS63 AMG Shooting Brake is een studie in contrasten. Van voren een dreigende, brede AMG-grille met een agressieve voorbumper die weinig aan de verbeelding overlaat. Van opzij zie je echter de vloeiende, aflopende daklijn die meer weg heeft van een vierdeurs coupé dan van een break. Die combinatie maakt hem opvallend, maar ook een beetje onbestemd. Het is geen klassieke station en ook geen echte coupé. Het is gewoon... een Shooting Brake.

Die 1.420 millimeter hoogte is laag voor een break. Het maakt dat hij lang en gestrekt oogt, maar het heeft ook gevolgen voor de hoofdruimte achterin, daarover later meer. Achteraan vind ik de uitgesproken hoge schouderlijn en de smalle raampartij typisch Mercedes van dat tijdperk: elegant, maar het zicht naar achteren is er niet beter op geworden. Het is een auto die je niet snel verwart met een gewone E-Klasse break, en dat is precies de bedoeling.

Op basis van de specificaties moet dit een auto zijn die je constant uitdaagt. 800 Nm koppel, vierwielaandrijving en een gewicht van 2.025 kilo. Dat laatste is veel, maar de 4MATIC-aandrijving zorgt ervoor dat het vermogen waarschijnlijk relatief beheersbaar op de weg komt. Je zult niet snel wielspin hebben, maar je zult wel altijd voelen dat je in een zwaar beest rijdt. De cijfers liegen niet: met 3,7 seconden naar de honderd is hij razendsnel, maar het gewicht zal ongetwijfeld voelbaar zijn in de bochten.

De besturing zal vermoedelijk scherp maar niet overmatig communicatief zijn, typisch voor Mercedes uit die periode. Het is geen auto die je op een circuit wilt gooien; dit is een auto voor lange, snelle ritten over de Autobahn of de Duitse Landstrasse. Het onderstel zal ongetwijfeld stevig zijn afgesteld, maar je koopt zo'n auto niet voor het comfort. Je koopt hem voor het gevoel dat je krijgt als je het rechterpedaal induwt en de V8 begint te brullen. En dat gevoel zal, gezien de cijfers, waarschijnlijk spectaculair zijn.

Het hart van deze auto is een 5,5-liter V8 met twee turbo's. In het topmodel, de S-Modell, levert die 585 pk en 800 Nm. Die cijfers zijn in de benchmark beter dan 98 procent van alle vergelijkbare auto's uit die periode. Dat is geen verrassing: dit is een auto die is gebouwd om indruk te maken. De acceleratie van 0 naar 100 km/u in 3,7 seconden is hypercar-niveau van een decennium geleden, maar dan in een auto met een kofferbak.

De zeventraps automaat is een oude bekende en schakelt doorgaans soepel, maar is niet zo bliksemsnel als de moderne dubbelkoppelingversnellingsbakken. Je koopt deze auto echter niet voor de bak, je koopt hem voor de motor. En die is een meesterwerk: een Amerikaanse spierkracht met Duitse verfijning. Het feit dat er maar twee versies zijn, beide met dezelfde 5,5-liter V8, zegt genoeg. Wil je een diesel of hybride? Dan moet je bij een andere auto wezen. Dit is puur, onversneden benzinegeweld.

Als we de cijfers bekijken is de topsnelheid van 249 km/u begrensd en beter dan 80 procent van de concurrentie. Dat klinkt als een domper, maar geloof me: je wilt niet weten hoe het is om 249 km/u te rijden in een auto die als een baksteen door de lucht ploegt. De onbegrensde versie zal ongetwijfeld harder gaan, maar voor Nederland is dat volkomen irrelevant.

Comfort is een relatief begrip in een auto als deze. De stoelen zijn ongetwijfeld prachtig, met elektrische verstelbaarheid in alle richtingen en goede zijdelingse steun. Ze zullen je ook op lange ritten niet in de steek laten. Maar het onderstel is afgestemd op prestaties, niet op comfort. Je zult oneffenheden in het wegdek voelen, vooral in de sportiefste standen van het adaptieve onderstel.

De geluidsisolatie is een ander verhaal. Mercedes was in die tijd meester in het stilhouden van wind- en bandengeluid. Maar het motorgeluid? Dat willen ze juist niet stilhouden. Je zult constant een diep, grommend V8-geluid horen, vooral als je het gaspedaal induwt. Voor de liefhebber is dat geen straf, maar het is misschien niet ideaal voor rustige zondagochtendritten met een kater. In de stad is hij door zijn formaat en gewicht niet ideaal, maar de 4MATIC-aandrijving en de automatische bak maken hem verrassend goed te besturen in het verkeer.

Het interieur van de CLS63 AMG is een mengelmoes van elegantie en sportiviteit. Het dashboard is overzichtelijk en de materialen zijn van hoog niveau. Overal waar je kijkt, vind je zacht leer, carbon of aluminium. Het is een prettige plek om te vertoeven, al begint het ontwerp inmiddels zijn leeftijd te tonen. Het scherm in het midden is niet geïntegreerd, maar staat er wat onhandig bovenop, een typisch ontwerpkeuze van die generatie.

De ergonomie is typisch Mercedes: alles ligt logisch binnen handbereik, maar er zijn veel knoppen. Het COMAND-systeem met de draaiknop op de middenconsole werkt prima als je eraan gewend bent, maar het is niet zo intuïtief als de moderne systemen. De fysieke knoppen voor de klimaatinstallatie zijn daarentegen een zegen in vergelijking met de aanraakschermen van nu. Een groot minpunt is de hoofdruimte achterin: door de aflopende daklijn is die beperkt voor volwassenen. Het is een vierzitter, geen vijfzitter, en dat moet je weten.

Met 589 liter kofferruimte zit je goed, en dat is beter dan 86 procent van de vergelijkbare auto's uit die periode. Dat is een verrassend goede score voor een auto die eruitziet als een coupé. De achterklep is groot en het instappen is redelijk eenvoudig, al moet je wel wat bukken vanwege de lage daklijn. De achterbank is, zoals gezegd, meer geschikt voor twee personen dan voor drie.

Het zicht naar achteren is beperkt door de hoge schouderlijn en de kleine raampartij. Parkeren zal vermoedelijk een kwestie van gevoel zijn, ook al heeft hij ongetwijfeld sensoren en een camera. Met een breedte van 1.882 millimeter is hij niet smal te noemen, en in een parkeergarage zul je regelmatig moeten sturen. Het is geen auto voor de stad, maar voor lange ritten met veel bagage is hij verrassend praktisch. Het is een auto voor iemand die zowel een sportauto als een station nodig heeft, maar geen van beide wil opgeven.

Op het gebied van technologie is de CLS63 AMG een kind van zijn tijd. Het COMAND-infotainmentsysteem is compleet, met navigatie, bluetooth en een uitstekend geluidssysteem. Maar het is traag en de graphics zijn gedateerd in vergelijking met moderne systemen. Je kunt er nog net geen smartphone op spiegelen, en dat is tegenwoordig wel een gemis. De rijassistentiesystemen zijn aanwezig, maar lang niet zo geavanceerd als in de huidige modellen.

Wat wel indrukwekkend is, is de mate van personalisatie. Via het AMG-menu kun je het gedrag van de motor, de versnellingsbak, het onderstel en de besturing aanpassen. Zo kun je de auto veranderen van een comfortabele cruiser in een rauw prestatiewapen. Dat is een functie die nog steeds relevant is en het rijplezier aanzienlijk vergroot. Het is geen technologie die je om de oren vliegt, maar het is wel technologie die ertoe doet. En dat is uiteindelijk belangrijker dan een stel digitale klokken.

Laten we niet doen alsof we verrast zijn: een 5,5-liter V8 met 585 pk is niet zuinig. Het officiële gecombineerde verbruik is 10,6 liter per 100 kilometer, maar dat is een sprookje. In de praktijk zul je al snel op 15 liter of meer zitten, zeker als je het vermogen ook daadwerkelijk gebruikt. De CO2-uitstoot van 248 g/km is beter dan slechts 5 procent van de concurrentie, wat betekent dat je in Nederland een aardige aanslag op je portemonnee kunt verwachten aan wegenbelasting.

De prijs van een nieuwe CLS63 AMG Shooting Brake was destijds fors, en dat is hij nog steeds. Dit is geen auto voor de zuinige rijder. Het is een auto voor iemand die het niet erg vindt om veel geld uit te geven aan brandstof, belasting en onderhoud. Een V8 met twee turbo's is geen eenvoudige motor om te onderhouden, en de kans op dure reparaties is reëel. Als je er een tweedehands koopt, zorg dan dat je een uitgebreid onderhoudsdossier hebt. Het is een fantastische auto, maar hij kan je ook failliet maken.