G 350 d: nog steeds een stalen kist, maar nu met manieren

De G-Klasse is de auto-industrie versie van een drag queen: overdreven, hoekig, en toch vreemd aantrekkelijk. De vorm is in essentie nog steeds de militaire jeep uit 1979, maar dan op maat gesneden door een kleermaker in Milaan. De deurgrepen klikken als een veiligheidsdeur, de achterklep zwaait zijwaarts open en het reservewiel prijkt nog altijd op de achterkant. Het is een anachronisme op wielen, en dat is precies de charme.

Voor een auto die in de basis een werktuig is, is de uitstraling immens. Met 1961 mm hoogte en 1984 mm breedte torent hij over het verkeer uit. Je kijkt neer op alles, inclusief de bestuurder van een Range Rover. Het is geen mooie auto in de klassieke zin, maar een statement. En aan de reacties van omstanders te merken, werkt dat statement nog steeds als een tierelier.

Op basis van de cijfers en de constructie is dit geen auto die je door bochten jaagt. Met een hoog zwaartepunt en een starre as achter, is de G-Klasse op de open weg een oefening in het managen van verwachtingen. De besturing is vaag en traag, maar dat hoort erbij. Je stuurt deze auto niet, je dirigeert hem. Het koetswerk heeft de neiging om over te hellen, maar hij blijft wel voorspelbaar.

Het onderstel is een wereld van verschil met zijn voorganger. De onafhankelijke voorwielophanging heeft de stabiliteit op de snelweg enorm verbeterd. Het is nog steeds geen sedan, maar je hoeft niet meer constant te corrigeren. In de stad voelt hij groot maar wendbaar genoeg, mede dankzij de goede draaicirkel. Het is een beest, maar een beest dat je met één vinger door het verkeer kunt leiden.

De G 350 d is de toegangspoort tot het G-Klasse-schap. Met 286 pk en 600 Nm koppel is het geen krachtpatser, maar de cijfers liegen er niet om. Het koppel is beter dan 90% van de concurrentie, wat betekent dat hij met een geruststellende souplesse optrekt vanuit stilstand. De 0-100 sprint in 7,4 seconden is voor zo'n gewicht een prestatie, maar voelt aan alsof hij er meer moeite voor moet doen dan een sportwagen.

De negentraps automaat schakelt doorgaans fluisterend en vindt snel de juiste versnelling. De diesel is het enige zinnige antwoord op de vraag 'welke motor'. De G 500 met zijn 422 pk en 14,9 l/100 km is een feest voor de zintuigen, maar een ramp voor de portemonnee en het milieu. Naast deze twee is er nog de G 400 d, die met 330 pk de gulden middenweg is, maar de 286 pk van de instapper is in de praktijk meer dan genoeg voor dit karakter.

De stoelen zijn vorstelijk: groot, stevig en elektrisch verstelbaar tot in den treure. Ze lijken meer op fauteuils uit een herenclub dan op autostoelen. De vering is waar de G-Klasse de grootste metamorfose heeft ondergaan. Het is nog steeds geen luchtgeveerde S-Klasse, maar de primaire oneffenheden worden verrassend goed geabsorbeerd. Over korte, scherpe hobbels wiebelt hij nog wel even na.

Geluidsisolatie is een gemengd verhaal. De windruis is bij hoge snelheden aanwezig, wat bij deze vormfactor onvermijdelijk is. Het is de prijs die je betaalt voor een voorgevel die meer weg heeft van een muur. De motor is echter goed gedempt en het rollen van de banden is nauwelijks hoorbaar. Voor lange ritten is dit een uitstekende reisgenoot, zolang je het constante geruis van de wind weet te waarderen als karakter.

Stap in en je wordt omarmd door een mix van moderne luxe en nostalgische knulligheid. Het dashboard is recht en hoog, met een prachtig analoog klokje bovenop. De materialen zijn top: zacht leer, echt metaal en een afwerking die over het algemeen degelijk is. Toch zijn er hier en daar harde plastics die in een auto van dit kaliber eigenlijk niet zouden mogen.

De ergonomie is eigenzinnig. De schakelaars voor de sperdifferentiëlen zitten prominent op het dashboard, als een eerbetoon aan het verleden. De stoelen zijn hoog en je zit rechtop, met een uitstekend zicht naar voren. Het infotainment is het vertrouwde MBUX-systeem, maar de combinatie met het rechte dashboard voelt soms wat onhandig. Het is een interieur dat je moet leren kennen, maar zodra je de logica van de G-Klasse begrijpt, wil je niets anders meer.

Praktisch? Dat is een groot woord voor deze auto. De achterbank is verrassend goed: twee volwassenen zitten prima, drie is een beproeving. De bagageruimte is met 4605 mm lengte niet enorm, maar het zijwaarts openende klep maakt laden makkelijk. Het instappen is dankzij de hoogte een klimpartij, maar eenmaal binnen zit je als een koning.

Het zicht naar voren is uitstekend, maar achteruit is het een gokspel. De kleine ramen en het reservewiel maken parkeren tot een sport. Gelukkig helpen de camera's en sensoren een handje, maar het blijft een auto die je op gevoel moet parkeren. In de stad is hij breed en log, maar de duidelijke contouren geven je wel vertrouwen. Het is geen auto voor de parkeergarage van een trendy warenhuis, maar wie hem koopt, heeft daar meestal geen boodschap aan.

Mercedes heeft de G-Klasse een modern infotainment gegeven met het MBUX-systeem. Het werkt vlot, heeft een scherp scherm en begrijpt spraakopdrachten aardig. De bediening via het touchpad op de middenconsole is wennen, maar het systeem is een van de betere in de markt. De rijassistentiesystemen zijn aanwezig, maar voelen soms als een vreemde eend in de bijt bij zo'n ouderwetse auto.

De echte technologie zit hem in de terreinfuncties. Met de drie sperdifferentiëlen en een lage gearing is dit een van de weinige auto's die je letterlijk over bergen kunt rijden. De offroad-modus toont een scala aan gegevens op het scherm, van hellingshoek tot wieldiepte. Het is een technologisch hoogstandje dat de meeste eigenaren nooit zullen gebruiken, maar het is geruststellend om te weten dat het er is. Totdat je het nodig hebt in de modder van een landgoed in de Cotswolds.

Hier komt de realiteit binnen. Het officiële verbruik van de G 350 d is 9,8 l/100 km, maar dat is een sprookje. In de praktijk zul je eerder richting de 12 liter gaan, en in de stad nog meer. De CO2-uitstoot van 259 g/km is ronduit belastend voor het milieu en de portemonnee. Het is beter dan de 338 g/km van de G 500, maar dat is verdomd weinig lof.

De aanschafprijs is astronomisch en het onderhoud is niet mals. Banden zijn groot en duur, en de complexe vierwielaandrijving vraagt om specialistisch onderhoud. De afschrijving is echter opvallend laag; de G-Klasse is een van de weinige auto's die zijn waarde extreem goed behoudt. Je verliest geld, maar minder dan bij de meeste andere auto's. Het is een dure hobby, maar wel één met een uitstekend pensioenplan.