De G-Klasse Cabriolet: een absurde, maar charismatische studie in compromissen

Met zijn 4.275 mm lengte en 1.956 mm hoogte is de G-Klasse Cabriolet een buitenbeentje in het cabriolandschap. Waar andere cabrio's laag en breed over de weg scheren, torent dit bakbeest boven alles uit, met een dak dat eruitziet alsof het met de hand is opgerold. De proporties zijn hoekig, rechttoe rechtaan en volstrekt onaangepast aan de moderne tijd – en dat is precies zijn charme.

De eerste indruk is er een van pure dominantie. Dit is geen auto die zich onopvallend wil voordoen; hij schreeuwt om aandacht, of je nu stilstaat voor een terras of door de binnenstad kruipt. Het interieur oogt in eerste instantie verrassend netjes voor een auto met militaire roots, maar je voelt meteen dat dit geen subtiel object is. Alles is groot, robuust en overgedimensioneerd, alsof Mercedes geen millimeter heeft willen inleveren op de G-Klasse-formule.

Op basis van de cijfers – 2.380 kg leeggewicht en een hoog zwaartepunt – kun je verwachten dat de G-Klasse Cabriolet zich in bochten als een vrachtschip gedraagt. En dat doet hij dan ook. De besturing is vaag en traag, en de carrosserie helt behoorlijk over. Maar dat is niet per se een probleem: wie in deze auto snel door een bocht wil, heeft het concept niet begrepen.

Op de snelweg is het een ander verhaal. Met 387 pk en 530 Nm trekt hij vlot op, en de 7-trapsautomaat schakelt soepel. De topsnelheid van 209 km/u is ruim voldoende, al zul je die zelden halen met het dak open, want dan word je letterlijk weggeblazen. In de stad voelt hij log maar onoverwinnelijk, en de vierwielaandrijving geeft vertrouwen op glad wegdek, al is dat niet het eerste waar je aan denkt bij een cabrio.

Onder de kap ligt een 5,5-liter V8 met 387 pk en 530 Nm, goed voor een sprint naar 100 km/u in 5,9 seconden. Dat zijn cijfers die in 2012 indrukwekkend waren en dat nog steeds zijn, vooral voor een auto die zwaarder is dan een kleine vrachtwagen. De acceleratie voelt vermoedelijk niet zo spectaculair als de cijfers doen vermoeden, maar het geluid van de V8 is waarschijnlijk een hoofdstuk op zich.

De 7-trapsautomaat is een oude bekende en schakelt zoals je van Mercedes mag verwachten: comfortabel, maar niet bijzonder snel. Er is maar één motorversie, en dat is eigenlijk wel prima. Een diesel zou misschien logischer zijn geweest voor een terreinwagen, maar in een cabriolet draait het om emotie, en een V8 levert die. Het verbruik van 14,9 l/100 km is schrikbarend, maar dat wist je van tevoren.

De stoelen zijn typisch Mercedes: groot, stevig en ondersteunend, maar ze voelen niet zo luxueus als in een S-Klasse. De vering is afgestemd op terrein, niet op comfort, dus op oneffen asfalt merk je elke hobbel. Toch is het niet oncomfortabel – het is meer dat je constant bewust bent van de massa die zich boven je bevindt.

Geluidsisolatie is bij een cabriolet natuurlijk een beetje een contradictie. Met het dak dicht is het redelijk stil, maar met het dak open – en dat is toch de bedoeling – hoor je de wind fluiten vanaf zo'n 80 km/u. Voor lange ritten is dit geen auto die je uitput, maar je zult wel pauzes willen inplannen om je haar weer in model te brengen.

Het interieur van de G-Klasse is een mix van oude en nieuwe elementen. De architectuur is rechttoe rechtaan, met een hoge zitpositie en een rechte voorruit. De materialen zijn degelijk, maar niet overdreven luxe; dit is geen S-Klasse-interieur, ondanks het prijskaartje.

Ergonomisch is het vooral wennen aan de vele knoppen en de hoog geplaatste versnellingspook. Het infotainmentsysteem is verouderd, met een klein scherm en een bediening die niet zo intuïtief is als de moderne systemen van Mercedes. Maar je koopt deze auto niet voor het infotainment, en dat weet je ook.

De achterbank is vooral symbolisch; twee volwassenen passen er alleen als ze bevriend zijn met hun knieën. De kofferbak biedt 249 liter, wat minder is dan een gemiddelde stadsauto. Met het dak open blijft er nog minder ruimte over, en de toegang is via een zijklep die je niet snel zult openen met volle handen.

Instappen is een avontuur op zich, vooral achterin, want je moet over een drempel en onder een dakrand door. Het zicht rondom is verrassend goed dankzij de hoge zitpositie en de grote ramen, maar parkeren is een raadspel: met 1.760 mm breedte en een enorme draaicirkel is hij niet wendbaar in de stad. De dodehoek is aanwezig, dus de parkeersensoren zijn geen luxe.

Qua technologie is de G-Klasse Cabriolet een dinosaurus. Het infotainmentsysteem is traag en de grafische weergave is gedateerd. Er is navigatie beschikbaar, maar de bediening via de draaiknop is omslachtig. Rijassistentiesystemen zijn beperkt tot de basics, zoals ABS en ESP, die hier wel nuttig zijn gezien het gewicht.

Wat wel indrukwekkend is, is de terreintechnologie: drie vergrendelbare differentiëlen en een lage gearing. Die zijn in een cabriolet natuurlijk een curiositeit, maar ze maken deze auto wel tot een van de weinige cabrio's die daadwerkelijk offroad kunnen. Alleen jammer dat je dan wel modder over je lederen bekleding krijgt.

Met een gemiddeld verbruik van 14,9 l/100 km en een CO2-uitstoot van 384 g/km is de G-Klasse Cabriolet een van de meest onzuinige auto's die je kunt kopen. De benzinekosten zullen je niet breken als je hem alleen in het weekend gebruikt, maar dagelijks rijden is een dure hobby. De wegenbelasting is in Nederland en België ook niet mals, zeker voor zo'n zware auto.

De prijs van deze auto is niet opgenomen in de specificaties, maar je kunt er donder op zeggen dat hij nieuw een klein fortuin kostte. Onderhoud is ook niet goedkoop: een V8 met vierwielaandrijving en luchtvering (indien aanwezig) vraagt om aandacht. Banden zijn groot en duur, en de kans op kleine gebreken is reëel. Dit is een auto voor mensen die niet naar de prijs kijken.