GLC 350 e: Mercedes' stekker-SUV die alles kan, behalve licht zijn

De GLC is in feite de SUV-versie van de C-Klasse (W205), en dat zie je aan de strakke lijnen en de vertrouwde Mercedes-grille. Met 4.656 mm lengte en 1.890 mm breedte staat hij stevig op de weg, maar oogt hij niet log of overdreven. De 350 e onderscheidt zich alleen door een extra klepje aan de achterzijde, waarachter de laadaansluiting zit. Verder is het een ingetogen design dat na acht jaar nog steeds niet gedateerd oogt.

Het interieur maakt direct indruk: het dashboard is overgenomen van de C-Klasse en dat betekent een klassieke, opgeruimde opbouw. De materialen zijn degelijk, de afwerking is netjes en alles voelt stevig aan. Het 7-inch scherm bovenop het dashboard is inmiddels klein, maar past bij de leeftijd. De eerste indruk is die van een solide, doordachte auto die geen aandacht trekt – en dat is precies wat veel kopers zoeken.

Met 320 pk en 560 Nm koppel is de 350 e geen doetje, maar met 2.025 kilo leeggewicht is hij ook geen lichtgewicht. De acceleratie van 5,9 seconden naar 100 km/u is indrukwekkend voor een SUV van dit formaat, maar je voelt het gewicht altijd op de achtergrond. De luchtvering, optioneel op de 350 e, houdt de koets keurig vlak, maar het blijft een auto die je liever rustig laat glijden dan dat je hem door bochten jaagt.

De besturing is licht en comfortabel, maar niet bijzonder communicatief. Op de snelweg is de GLC een fijne reisgenoot: hij recht rechtuit, is stil en de adaptieve demping zorgt voor een kalme rit. In de stad is hij door zijn formaat wat minder handig, maar de 360-gradencamera en de duidelijke spiegels helpen. Het is geen auto die je uitdaagt, maar wel een die je moeiteloos over lange afstanden vervoert – precies wat een Mercedes moet doen.

De 350 e combineert een 2,0-liter benzinemotor met een elektromotor en een accupakket. Het systeemvermogen van 320 pk is flink, maar het gaat hier niet om pure prestaties: het gaat om efficiëntie. Op papier verbruikt hij 2,7 l/100 km, maar dat haal je alleen als je de accu regelmatig oplaadt en veel elektrisch rijdt. De elektrische actieradius is niet opgegeven, maar in de praktijk moet je denken aan zo'n 30 à 40 kilometer – genoeg voor woon-werkverkeer.

De 7-trapsautomaat (7G-Tronic) schakelt soepel, maar is een generatie ouder dan de 9G-Tronic in de andere versies. Dat is een bewuste keuze omdat de 7-bak beter tegen het koppel van de elektromotor kan. De overige motoren in het gamma zijn de 220d (170 pk), 250d (204 pk), 350d (258 pk) en de benzineversies 250 (211 pk) en 300 (245 pk). De diesels zijn zuinig op de snelweg, maar de 350 e is de enige die in de stad echt zuinig kan zijn – als je tenminste oplaadt.

De stoelen van de GLC zijn uitstekend: ze bieden veel steun en zijn zelfs na uren rijden nog comfortabel. De verstelbaarheid is groot, en in de 350 e krijg je standaard lederen bekleding die er netjes uitziet. De luchtvering, optioneel maar aanwezig op veel occasions, filtert oneffenheden heel goed weg. Alleen over scherpe dwarsribbels merk je dat het onderstel niet helemaal stil is – maar dat is een detail.

De geluidsisolatie is bovengemiddeld goed. Op de snelweg hoor je weinig wind- of bandengeluid, en de motor blijft op de achtergrond. In de stad is de elektrische modus natuurlijk muisstil, wat een apart maar prettig gevoel geeft. De klimaatregeling werkt effectief en de bediening is logisch. Kortom: dit is een auto die gemaakt is om lange ritten moeiteloos te overbruggen, en dat doet hij met verve.

Het interieur van de GLC is vertrouwd Mercedes: een strak vormgegeven dashboard met een zwevend scherm en een rij klassieke ventilatieroosters. De materialen zijn van goede kwaliteit, al zijn er op sommige plekken harde plastics te vinden die bij een auto van dit formaat wat minder passen. De afwerking is echter netjes en alles voelt degelijk aan. Het stuurwiel met de aanraakgevoelige knoppen werkt intuïtief, al moet je even wennen aan de bediening via het touchpad op de middenconsole.

De ergonomie is over het algemeen goed, maar er zijn een paar minpunten. De bediening van het infotainment gaat via een touchpad dat soms wat gevoelig is, en de aanraaktoetsen op het stuur vereisen precisie. Fysieke knoppen voor de klimaatregeling zijn gelukkig aanwezig, en dat is een pluspunt. Het interieur biedt voldoende opbergruimte, maar het vakje onder de armsteun is niet bijzonder groot. Het geheel is vooral functioneel en degelijk, zonder veel opsmuk – en dat past bij de doelgroep.

De achterbank biedt voldoende ruimte voor twee volwassenen, en drie is mogelijk maar dan wordt het krap. De beenruimte is prima voor een auto van dit formaat, maar het zitkussen is wat aan de korte kant. De kofferbak heeft een inhoud van 549 liter, wat beter is dan 79% van de concurrentie – ruim voldoende voor een gezin. De laadrand ligt niet al te hoog en de achterklep is elektrisch te openen, wat handig is.

Het instappen is gemakkelijk dankzij de relatief lage instaphoogte, en de zichtbaarheid naar voren is goed. De dikke C-stijlen beperken het zicht schuin achter, maar de dodehoekassistent helpt daarbij. Parkeren is door de afmetingen een uitdaging in de stad, maar de camera's en sensoren maken het behapbaar. De GLC is kortom een praktische auto die weinig concessies vraagt, al is hij niet de ruimste in zijn klasse – de BMW X3 biedt bijvoorbeeld iets meer achterruimte.

Het infotainmentsysteem van de GLC is het COMAND-systeem van Mercedes, dat in 2015 modern was maar inmiddels gedateerd is. Het 7-inch scherm is niet aanraakgevoelig; je bedient het via een draaiknop en touchpad op de middenconsole. Dat werkt na enige oefening prima, maar het is niet zo intuïtief als de systemen van nieuwere auto's. Apple CarPlay en Android Auto zijn beschikbaar, maar alleen als optie – en dat is op een occasion niet altijd aanwezig.

De rijassistentiesystemen zijn uitgebreid: adaptieve cruisecontrol, rijbaanassistent, dodehoekassistent en verkeersbordherkenning waren leverbaar. In de praktijk werken ze goed, maar de systemen zijn niet zo verfijnd als de nieuwste generaties. De adaptieve cruisecontrol reageert soms wat abrupt, en de rijbaanassistent grijpt af en toe in wanneer je dat niet verwacht. Toch bieden ze voldoende ondersteuning voor lange ritten. De 350 e heeft daarnaast een speciale modus voor elektrisch rijden, die je kunt selecteren via een knop op het dashboard.

Het officiële verbruik van de 350 e is 2,7 l/100 km, maar dat is alleen haalbaar met een volle accu en korte ritten. In de praktijk moet je rekenen op een verbruik van 6 tot 8 liter als de accu leeg is, en op de snelweg is dat niet veel beter dan de diesels. De CO2-uitstoot van 64 g/km is laag, wat gunstig is voor de wegenbelasting en bijtelling – maar dat geldt alleen voor zakelijke rijders. De aanschafprijs van een gebruikte 350 e ligt hoger dan die van een vergelijkbare diesel, maar de lagere bijtelling kan dat verschil voor ondernemers goedmaken.

De onderhoudskosten zijn typisch voor een Mercedes: niet goedkoop, maar wel voorspelbaar. De hybride techniek kan op termijn dure reparaties opleveren, vooral als de accu of de elektromotor problemen geeft. Een garantie is daarom belangrijk. De banden zijn door het hoge gewicht en de 20-inch wielen (optioneel) niet goedkoop. De 350 e is dus vooral financieel interessant voor wie veel elektrisch kan rijden en de lagere bijtelling kan benutten. Voor particulieren die weinig laden, is een 220d of 250d waarschijnlijk voordeliger.