Mini Clubvan: de vrolijke besteller die je niet serieus kunt nemen, maar stiekem wél wilt

De Mini Clubvan is in feite een Mini Clubman waarvan de achterportieren en achterbank zijn verwijderd, vervangen door een deurloze laadruimte. Het resultaat is een eigenaardige mix: de speelse Mini-voorkant met ronde koplampen, maar dan met een gesloten, praktisch achterdeel. Hij is 3.940 mm lang, wat hem compact houdt, maar de hoge daklijn en de dubbele achterdeur geven hem een utilitaire uitstraling die niet iedereen zal waarderen.

Het is geen auto die je onopgemerkt laat, maar eerder een die vragen oproept: 'Is dat een bestelwagen? Een Mini? Allebei?' Voor wie zijn bedrijfswagen wil gebruiken als visitekaartje, is dat misschien wel precies de bedoeling. De proporties zijn wat topzwaar, maar dat hoort bij het concept. Het is geen schoonheid, maar het heeft karakter – en dat is meer dan je van de meeste bestelwagens kunt zeggen.

Op basis van de cijfers – 122 pk, 1.145 kg leeggewicht en een wielbasis die kort is – mag je verwachten dat de Clubvan zich in de stad als een kart gedraagt. De voorwielaandrijving en de stuurgeometrie van Mini staan bekend om hun directheid, dus de kans is groot dat hij vlot door smalle straten manoeuvreert. Het hoge dak en de relatief smalle banden zullen wel voor wat rol in de bochten zorgen, maar dat hoort bij een bestelwagen.

Met 160 Nm uit de 1.6 benzinemotor moet je het niet hebben van trekkracht, maar van toeren. De acceleratie van 9,8 seconden naar 100 km/u is niet indrukwekkend, maar voldoende om in het stadsverkeer mee te komen. Op de snelweg is 201 km/u theoretisch mogelijk, maar bij die snelheid zul je vooral veel brandstof verbruiken en veel windgeluid horen. De remmen zijn waarschijnlijk afkomstig van de gewone Clubman, maar door het lagere gewicht zouden ze minder belast worden – een geruststelling voor wie vaak stopt in de stad.

Het ontbreken van een achterbank betekent dat je als bestuurder volledig op jezelf bent aangewezen. Dat heeft ook een voordeel: je hebt geen passagiers die klagen over het harde onderstel. De vering is vermoedelijk afgestemd op het hogere laadvermogen, dus onbeladen zal hij wat stugger aanvoelen dan een personenauto. Dat is geen ramp, maar het is goed om te weten dat comfort niet de hoogste prioriteit is.

De Clubvan is leverbaar met drie motoren: de One 1.4 met 98 pk, de Cooper 1.6 met 122 pk en de Cooper D 1.6 diesel, eveneens met 122 pk maar met meer koppel. De geteste Cooper is de middenmoter: niet te beroerd, maar ook niet opvallend. De 0-100 in 9,8 seconden is netjes voor een bestelwagen, maar de topsnelheid van 201 km/u is vooral theoretisch – je wilt niet weten hoe het klinkt bij 180 km/u.

De handgeschakelde zesversnellingsbak is waarschijnlijk hetzelfde als in de Clubman, en die staat bekend om zijn precieze maar ietwat lange schakelwegen. De diesel is eigenlijk de betere keuze voor wie veel kilometers maakt: met 3,9 l/100 km is hij aanzienlijk zuiniger dan de benzineversie, die 5,5 l/100 km verbruikt. De One is vooral voor wie weinig eisen stelt en vooral een goedkoop instapmodel wil – maar met 98 pk en een laadruimte vol spullen wordt dat al snel een worsteling.

De motor is niet het sterke punt van de Clubvan, maar dat hoeft ook niet. Het gaat hier om het concept: een compacte bestelwagen die je in de stad overal kwijt kunt en die nog enigszins vlot aanvoelt. Wie meer vermogen nodig heeft, moet bij de concurrentie zijn – de Volkswagen Transporter Kombi heeft 204 pk, maar is ook een stuk groter en zwaarder.

De Clubvan is een bestelwagen, en dat merk je aan het comfort. De voorstoelen zijn afkomstig uit de gewone Mini en bieden redelijke steun, maar de vering is ongetwijfeld stugger afgesteld om het laadvermogen te kunnen dragen. Onbeladen zal hij onrustig aanvoelen op oneffen wegen, maar dat is inherent aan het concept. Wie op zoek is naar een comfortabele cruiser, moet elders zijn.

Geluidsisolatie is waarschijnlijk niet het sterkste punt: het ontbreken van een achterbank en de grote, lege laadruimte zullen zorgen voor meer resonantie en windgeruis. Op de snelweg zul je dus wat meer moeite moeten doen om je favoriete podcast te volgen. In de stad is het allemaal prima te doen, maar voor lange ritten zou ik een andere auto kiezen – tenzij je oordoppen meeneemt.

De stoelen zelf zijn comfortabel voor korte ritten, maar na een uur beginnen ze waarschijnlijk te vervelen. De zithouding is hoog, wat een goed overzicht geeft, maar de rugleuning is wat recht. Het is geen auto die je voor een roadtrip van 1.000 kilometer koopt, maar dat wist je waarschijnlijk al toen je naar een bestelwagen keek.

Het interieur van de Clubvan is typisch Mini: een grote centrale snelheidsmeter, talloze ronde elementen en een vintage-achtige afwerking. De materialen zijn degelijk, maar niet luxueus – het is tenslotte een bestelwagen. De bediening is redelijk logisch, maar de grote toerenteller in het midden is wennen, en de knoppen voor de elektrische ramen zitten op een onhandige plek in de deur.

Het opvallendste kenmerk is natuurlijk de laadruimte die direct achter de voorstoelen begint. Er is geen scheidingswand, dus je kunt je spullen makkelijk vastzetten met een net of spanbanden. De laadruimte is voorzien van een vlakke vloer en oogbouten, maar er is geen bekleding – dus wees voorzichtig met scherpe voorwerpen. Het interieur is functioneel, maar mist de verfijning van de personenauto's van Mini.

De afwerking is over het algemeen goed, maar er zijn wat goedkope plastics op plekken waar je ze niet verwacht. De portieren voelen stevig aan, maar de ramen zijn dun en laten veel geluid door. Het is een werkplek, geen lounge – en dat is prima, zolang je het maar weet.

De Clubvan is een bestelwagen met 861 liter laadruimte – dat is beter dan 96% van de vergelijkbare auto's uit die periode. De dubbele achterdeur opent wijd, waardoor je makkelijk kunt laden en lossen. De laadhoogte is redelijk laag, maar de drempel is aanwezig. De lengte van 3.940 mm maakt dat hij in elke parkeerplaats past, en de kleine draaicirkel is ideaal voor de stad.

Het zicht naar achteren is beperkt, omdat er geen achterruiten zijn – je moet het doen met twee kleine spiegels aan de zijkanten. Parkeren is daardoor een kwestie van vertrouwen op je spiegels en de parkeersensoren, die waarschijnlijk niet standaard zijn. De voorstoelen zijn verstelbaar, maar er is geen ruimte voor een passagier – dat is een bewuste keuze, want de Clubvan is een echte eenpersoonswerkplek.

Het instappen is gemakkelijk, maar je moet over de drempel stappen. De bestuurdersstoel biedt voldoende verstelmogelijkheden, maar het stuur is alleen in hoogte verstelbaar, niet in diepte – een misser voor lange bestuurders. De laadruimte is goed bereikbaar, maar je moet wel om de auto heen lopen om de achterdeur te openen – geen probleem, maar wel iets om rekening mee te houden.

De Mini Clubvan is gebaseerd op een auto uit 2012, dus de technologie is niet meer van deze tijd. Het infotainmentsysteem is hetzelfde als in de Clubman, met een kleine centrale display en een iDrive-achtige controller. De bediening is wennen, maar als je het systeem kent, werkt het redelijk. Navigatie is niet standaard, maar was wel leverbaar.

Rijassistentie is beperkt tot het absolute minimum: ABS, ESP en misschien een snelheidsbegrenzer. Adaptieve cruisecontrol of noodremassistentie zul je niet vinden – dit is een auto uit een tijdperk waarin de bestuurder nog werd vertrouwd. Dat is misschien wel een verademing, maar het betekent ook dat je bij een moderne bestelwagen meer veiligheid krijgt voor hetzelfde geld.

De connected functies zijn verouderd, maar je kunt je telefoon via Bluetooth koppelen voor bellen en muziek. De bediening via de knoppen op het stuur is eenvoudig, maar de menu's zijn traag. Voor een bestelwagen die vooral in de stad wordt gebruikt, is dat misschien voldoende – maar wie veel op de snelweg zit, zal de moderne assistentiesystemen van concurrenten missen.

De Cooper 1.6 benzine verbruikt volgens de officiële cijfers 5,5 l/100 km, wat beter is dan 74% van de vergelijkbare auto's uit die periode. In de praktijk zal dat – zeker met een volle laadruimte – hoger uitvallen, maar het blijft een relatief zuinige bestelwagen. De CO2-uitstoot van 129 g/km is ook netjes, maar de diesel is met 103 g/km nog beter.

De prijs van de Clubvan is moeilijk te bepalen zonder exacte cijfers, maar gezien het nichekarakter en de Mini-uitstraling zal hij niet goedkoop zijn. De onderhoudskosten zijn vergelijkbaar met die van een gewone Mini, maar de banden zijn kleiner en goedkoper. Het lage gewicht van 1.145 kg helpt mee aan het verbruik, maar ook aan de slijtage van remmen en banden.

Wie veel kilometers maakt, kiest de Cooper D – die verbruikt 3,9 l/100 km en heeft lagere CO2-uitstoot, wat gunstig is voor de belasting. De benzinemotor is goedkoper in aanschaf, maar duurder in gebruik. De Clubvan is geen auto voor wie maximale kostenbesparing zoekt – daarvoor zijn er goedkopere bestelwagens – maar voor wie het beeldmerk belangrijk is, is de meerprijs misschien wel te rechtvaardigen.