Mini Cabrio: nog steeds de vrolijkste manier om met je haren in de war te raken

De Mini Convertible is een auto die je niet over het hoofd ziet, al was het maar omdat hij zo'n beetje de enige echte kleine cabrio in het segment is. De proporties zijn typisch Mini: korte overhangen, een hoog dak dat nu volledig is verdwenen en een kont die er, in tegenstelling tot bij sommige cabrio's, niet opgeplakt uitziet. De auto oogt speels en volwassen tegelijk, een combinatie die niet veel merken voor elkaar krijgen.

De neus is vertrouwd Mini met die ronde koplampen en de grote grille, maar het echte feest begint natuurlijk als het dak open is. De achterkant is een van de weinige plekken waar je de cabrio-afkomst direct ziet: het ontwerp van de achterlichten en de vorm van de achterklep zijn specifiek voor de open versie. Het is een geslaagde verschijning die in het verkeer nog steeds een glimlach weet op te roepen, iets wat je van de meeste hedendaagse auto's niet kunt zeggen.

Op basis van de specificaties is dit een auto die is gebouwd om te sturen, niet om je te vervoeren. De voorwielaandrijving en het relatief lage gewicht in combinatie met het vermogen van 178 pk suggereren een levendig weggedrag. De verwachting is dat de besturing direct en communicatief is, zoals we van Mini gewend zijn, met een neus die gretig instuurt. Het onderstel zal aanvoelen als een vuist in een zijden handschoen: stevig, maar niet oncomfortabel.

Toch moet je realistisch zijn. Een cabriolet mist de stijfheid van een gesloten auto, en dat zul je ongetwijfeld merken over hobbels. Het is de eeuwige ruil: een beetje koetswerkflex voor het gevoel van vrijheid. Op de snelweg zal het met 230 km/u topsnelheid ongetwijfeld een spectaculaire maar ook luidruchtige aangelegenheid zijn, zeker met het dak open. Dit is een auto die het beste tot zijn recht komt op bochtige B-weggetjes, waar de compacte afmetingen en het vermogen een prettig geheel vormen.

De remmen lijken op basis van de prestaties meer dan voldoende voor het gewicht van de auto. Het geheel zal vermoedelijk aanvoelen als een go-kart voor volwassenen: niet de snelste in een rechte lijn, maar wel een van de meest vermakelijke in de bochten. Het is een auto die je uitdaagt om net dat beetje harder te gaan, simpelweg omdat het zo'n leuk speelgoed is.

Het motorengamma is een beetje een vreemde eend in de bijt. Je hebt de instap-Cooper met 136 pk, een prima motor voor de stad, maar met 7,1 seconden naar 100 km/u voor de Cooper S wordt het pas echt interessant. Die sprinttijd is niet baanbrekend, maar het gaat hier niet om pure cijfers. Het gaat om het geluid, de respons en het gevoel dat je sneller gaat dan je daadwerkelijk doet. Dat is waar Mini traditioneel sterk in is.

De vreemde eend in de bijt is de John Cooper Works-uitvoering. Het feit dat er drie verschillende vermogensversies zijn met dezelfde 2.0-liter motor en allemaal hetzelfde verbruik van 7,4 l/100 km is op zijn minst opmerkelijk te noemen. Het lijkt erop dat je met een simpele software-update van een 102 pk-versie naar een 231 pk-versie kunt gaan. Dat roept vragen op over de meerwaarde van de duurste uitvoering, maar ook over de betrouwbaarheid op de lange termijn als je zo'n goedkope upgrade zou overwegen.

De handgeschakelde zesversnellingsbak in de Cooper S is een prettige bijkomstigheid voor de liefhebber. Het schakelen is naar verwachting kort en precies, zoals we van Mini gewend zijn. De acceleratie van 7,1 seconden is voor een auto van dit formaat meer dan voldoende om vlot mee te komen in het verkeer. Het verbruik van 6,5 l/100 km is voor een benzinemotor met dit vermogen redelijk, maar niet indrukwekkend. De CO2-uitstoot van 153 g/km is daarmee ook niet bijzonder laag, maar dat is niet waar je deze auto voor koopt.

Dit is het lastigste onderdeel voor de Mini Convertible. Een cabriolet is per definitie een compromis op het gebied van comfort. De verwachting is dat de stoelen stevig en goed zijn, met voldoende zijdelingse steun voor de bochten. Maar de ruimte is beperkt en de auto is niet gemaakt voor lange reizen met vier personen. De achterbank is vooral een noodoplossing, en met het dak dicht is het binnenruimtegevoel niet ruim te noemen.

Geluidsisolatie is een bekend pijnpunt bij cabrio's. Met het dak dicht zal het in de Mini naar verwachting redelijk stil zijn, maar met het dak open wordt het een stuk rumoeriger. Dit is inherent aan het concept. De vering zal aan de stevige kant zijn, wat in de stad soms wat onrustig kan aanvoelen, maar op de snelweg voor een stabiel gevoel zorgt. Het is geen auto voor wie op zoek is naar een zwevend gevoel; dit is een auto die je wakker houdt, in positieve zin.

De stoelverwarming en een windscherm zijn opties die het comfort met het dak open aanzienlijk verhogen. Het is aan te raden om die mee te bestellen, want zonder windscherm word je op de snelweg al snel een prooi voor turbulentie. Het is een auto voor de liefhebber die bereid is om een paar comfortpunten in te leveren voor een onvergelijkbaar rijgevoel.

Stap je in, dan word je omringd door het typische Mini-interieur. Het grote ronde infotainmentscherm in het midden is een blikvanger en werkt over het algemeen intuïtief. De materialen zijn van wisselende kwaliteit: je vindt er zowel zachte, prettig aanvoelende plastics als harde, minder prettige exemplaren. Het geheel oogt vrolijk en kleurrijk, met talloze personalisatiemogelijkheden die het interieur een eigen karakter geven.

De ergonomie is over het algemeen goed, al moet je wennen aan de vele knoppen en schakelaars die niet allemaal op de meest logische plek zitten. De elektrische raambediening op de middenconsole is bijvoorbeeld een typische Mini-quirk die je in het begin zoekt op de deur. Het is een interieur dat je niet snel zal vervelen, maar het is ook niet het toonbeeld van Duitse strakheid. Het is vooral een feestje van details, met als hoogtepunt de dakbediening die via een schuifknop in het dak zelf gaat.

De stoelen zijn, zoals gezegd, goed en bieden voldoende steun. De achterbank is echter een strafbank voor volwassenen en zelfs kinderen zullen er niet heel blij mee zijn voor langere ritten. De kofferbak is met het dak open beperkt, maar met het dak dicht is er een redelijke hoeveelheid ruimte voor een paar tassen. Het interieur is een afspiegeling van de auto als geheel: karaktervol, maar met duidelijke compromissen.

Laten we eerlijk zijn: een Mini Convertible is niet de meest praktische auto op de markt. De achterbank is zoals gezegd vooral decoratief en de kofferbak is met het dak open bijzonder klein. Je moet goed nadenken over wat je meeneemt op een weekendje weg. De toegang tot de achterbank is lastig omdat de voorstoelen ver naar voren moeten worden geschoven, en eenmaal daar zit je met je knieën in je nek.

Parkeren is daarentegen een fluitje van een cent dankzij de compacte afmetingen. Het zicht naar voren en opzij is goed, maar naar achteren is het beperkt, zeker met het dak dicht. De kleine achterruit en de dikke C-stijlen maken het manoeuvreren tot een gokspel, al biedt een parkeersensor of camera uitkomst. Het instappen zelf is laag, wat voor minder mobiele mensen een uitdaging kan zijn, maar eenmaal gezeten is de houding prima.

Het dak openen en sluiten gaat tegenwoordig elektrisch en kan zelfs tijdens het rijden tot een bepaalde snelheid. Dat is een groot voordeel ten opzichte van oudere cabrio's. Het is een feestje dat je bij elk stoplicht kunt herhalen, maar het is ook een mechanisme dat onderhoud nodig heeft. Het is een van de weinige auto's in dit segment die nog een echte cabriolet is, met een stoffen dak, en dat heeft zijn charme.

Het infotainmentsysteem van Mini is een van de betere in het segment. Het ronde display is uniek en de interface is over het algemeen snel en overzichtelijk. Het systeem ondersteunt draadloos Apple CarPlay en Android Auto, wat tegenwoordig een must is. De bediening via het touchscreen is prima, maar het systeem heeft ook nog een draaiknop op de middenconsole die het gebruik tijdens het rijden veiliger maakt.

De rijassistentiesystemen zijn aanwezig, maar niet op het niveau van de allernieuwste systemen van premiummerken. Adaptieve cruisecontrol en rijbaanassistentie werken naar verwachting prima, maar zijn niet zo verfijnd als in bijvoorbeeld een Mercedes. De Mini is geen auto die je op de snelweg zijn gang laat gaan; het is een auto die je wilt besturen, en de technologie ondersteunt dat gevoel.

Een opvallend detail is de head-up display die op het infotainmentscherm kan worden geprojecteerd. Het is een slimme oplossing die de informatie goed leesbaar maakt zonder dat je je ogen van de weg hoeft te halen. Het is een mix van modern en eigenzinnig, wat kenmerkend is voor het merk. Het is niet de meest geavanceerde technologie, maar wel technologie die werkt en past bij het karakter van de auto.

Met een officieel verbruik van 6,5 l/100 km voor de Cooper S zit je aan de hoge kant voor een auto van dit formaat. In de praktijk zal dit vermoedelijk eerder richting de 8 liter gaan, zeker als je het dak open rijdt en gebruikmaakt van de prestaties die de auto biedt. De CO2-uitstoot van 153 g/km is daarmee ook niet bepaald milieuvriendelijk. Het is geen auto voor wie op de centen let.

De vanafprijs van € 29.500 voor de basisuitvoering is pittig, maar voor een cabriolet in dit segment niet uitzonderlijk. De Cooper S zal echter een stuk duurder zijn, en met wat opties zit je al snel boven de € 40.000. Dan kom je in het vaarwater van de Mercedes-AMG CLE53 Cabriolet, al is dat een heel ander beest. Het onderhoud is typisch Mini: niet goedkoop, maar ook niet extreem duur. De banden zijn door het sportieve karakter relatief snel versleten.

De concurrentie is beperkt. De Smart EQ fortwo Cabrio is een stuk goedkoper en zuiniger, maar ook een stuk minder krachtig en praktisch. De Mini is een nicheproduct met een eigen prijskaartje. Wie een cabriolet wil met een rijkarakter, moet die prijs betalen. Het is een auto die je niet koopt met je hoofd, maar met je hart. En dat mag best wat kosten.