Mini Cabrio: stijlvolle openluchtpret met beperkte koffers

De Mini Cabrio is een auto die je niet over het hoofd ziet. Met zijn korte overhangen, ronde koplampen en het stoffen dak dat strak over de achterkant loopt, ziet hij er eigenzinnig uit. De proporties kloppen, al is het geheel wat gedrongen. Vooral met het dak dicht oogt hij als een gewone Mini die een helm op heeft – niet de meest elegante verschijning, maar wel herkenbaar.

Het interieur ademt direct de typische Mini-sfeer: een enorme ronde teller in het midden en schakelaars die doen denken aan een vliegtuigcockpit. De afwerking is degelijk, maar het plastic is soms wat hard. Het dakje is overigens een kunststuk: het opent elektrisch in zo'n 18 seconden en kan ook als zonnedak worden gebruikt. Dat laatste is een slimme truc die je bij andere cabrio's niet snel ziet.

Op basis van de specificaties – 136 pk en 1.205 kilogram – verwacht je een levendige auto. Dat klopt ook wel: de Mini Cabrio stuurt direct en het onderstel is strak afgesteld. Voorwielaandrijving en een relatief kort wielbasis maken dat hij zich speels door bochten laat gooien. Toch is het geen pure sportauto; de besturing is licht en niet zo communicatief als die van een Mazda MX-5.

Het hoge gewicht ten opzichte van de gesloten Mini is duidelijk voelbaar. De carrosserie is verstijfd, maar toch merk je dat het een cabrio is – vooral op slecht asfalt kan de koets wat trillen. De acceleratie van 0-100 in 8,8 seconden is niet indrukwekkend, maar voldoende om vlot mee te komen in het stadsverkeer. Op de snelweg bij 130 km/u is het lawaaiig, maar dat hoort nu eenmaal bij een stoffen dak.

De geteste Cooper heeft een 1,5-liter driecilinder benzinemotor met 136 pk en 220 Nm. Dat klinkt niet veel, maar door het lage gewicht voelt hij levendiger dan de cijfers doen vermoeden. De motor loopt soepel en heeft een karakteristiek gebrom dat bij een cabrio hoort. De handgeschakelde zesbak schakelt prettig, al zijn de verhoudingen wat lang.

Er is ook een 2,0-liter met 192 pk voor wie meer pit wil, en twee diesels met 116 pk die vooral zuinig zijn. Voor de meeste kopers is de benzine echter de logische keuze. De driecilinder is niet alleen zuinig – 4,9 l/100 km volgens de opgave – maar ook nog eens soepel. De dieselvarianten zijn weliswaar zuiniger, maar in een cabrio wil je het geluid van een benzine horen, niet het geratel van een diesel.

De stoelen voorin zijn stevig en bieden voldoende zijdelingse steun, maar ze zijn niet bijzonder comfortabel op lange ritten. De vering is aan de stevige kant – dat hoort bij de sportieve pretentie – maar dat betekent wel dat je elk oneffenheidje voelt. Met het dak open is het geluid op snelweg aanvaardbaar, maar bij windstoten kan het tochten.

De achterbank is vooral decoratief. Twee volwassenen passen er alleen als je ze als vrienden beschouwt die dicht op elkaar zitten. Kinderen kunnen er prima zitten, maar dan moet je voorin wel je stoelen wat naar voren schuiven. Het dakisolatie is redelijk, maar bij regen hoor je de druppels duidelijk tikken. Dat geeft wel sfeer, maar niet per se comfort.

Het interieur is typisch Mini: een grote ronde teller in het midden die het infotainmentscherm bevat, en schakelaars die je moet leren kennen. De materialen zijn wisselend van kwaliteit; je vindt zowel zacht plastic als harde delen. De afwerking is netjes, maar niet op het niveau van een Volkswagen T-Roc Cabrio.

De ergonomie is wisselend. De snelheidsmeter zit achter het stuur, maar de toerenteller is in de centrale teller geplaatst – dat is wennen. De bediening van het infotainment via een draaiknop op de middenconsole werkt prima, maar het systeem is niet het nieuwste meer. De knoppen voor de ramen zitten logisch in de deur, maar de raambediening voor de achterpassagiers zit op het dashboard – typisch Mini.

De kofferbak is een van de grootste telepunten. Met 161 liter is die zelfs kleiner dan die van een Smart fortwo Cabrio. Een weekendtas past er net in, maar boodschappen voor een week? Vergeet het maar. Het dakje neemt ook ruimte in wanneer het open is, waardoor je nog minder overhoudt. Het is dan ook geen auto voor mensen die veel spullen vervoeren.

Instappen is niet moeilijk, maar je moet wel wat bukken. Het zicht naar voren is goed, maar naar achteren is het beperkt – vooral met het dak omhoog. Parkeren is eenvoudig door de compacte afmetingen, maar de achteruitrijcamera is niet standaard. De Mini is dus vooral een stadsauto voor twee personen die af en toe een klein uitstapje maken.

Het infotainmentsysteem is gebaseerd op een systeem dat al wat jaren meegaat. Het werkt vlot en de navigatie is duidelijk, maar de graphics zijn verouderd. De draaiknopbediening is eenvoudig te gebruiken zonder af te leiden, al is het systeem niet zo intuïtief als dat van een moderne BMW of Audi.

Rijassistentiesystemen zijn beperkt. Je kunt adaptieve cruisecontrol krijgen, maar dat was optioneel. De Mini heeft wel een noodremsysteem, maar dat is niet zo geavanceerd als bij nieuwere modellen. De smartphone-integratie via Apple CarPlay en Android Auto is aanwezig, maar alleen met een kabel – draadloos is niet mogelijk. Het is dus niet de best uitgeruste auto in zijn klasse, maar voor het bouwjaar is het acceptabel.

De Cooper 1.5-liter heeft een officieel verbruik van 4,9 l/100 km, wat in de praktijk waarschijnlijk rond de 6,5 liter zal liggen als je vlot rijdt. Dat is prima voor een cabrio. De CO2-uitstoot van 114 g/km betekent dat je in Nederland weinig bijtelling betaalt, maar dat is vooral relevant voor zakelijke rijders.

De prijs van een gebruikte Mini Cabrio ligt hoog voor een auto van deze omvang. Het onderhoud is niet goedkoop – het merk rekent tarieven die vergelijkbaar zijn met BMW. De banden zijn relatief klein, dus die vallen mee. Maar de afschrijving is aanzienlijk, mede door de beperkte praktische bruikbaarheid. Wie een cabrio zoekt met betere kostenstructuur, kan beter naar een Mazda MX-5 kijken.