Mini Cooper S 5-deurs: nog steeds een gooi- en smijtgoed, maar betaal je voor de naam?

De Mini Cooper S 5-deurs is herkenbaar als Mini, maar dan met een iets langere neus en twee portieren extra. De opvallende koplampen en het stoere radiatorrooster geven hem een brutale uitstraling, alsof hij je uitdaagt om hem uit te lachen. De proporties zijn compact, maar de 5-deursversie oogt minder speels dan de 3-deurs – het is een compromis tussen karakter en bruikbaarheid.

Binnenin valt de ronde OLED-touchscreen op, die als een soort middelpunt van het universum fungeert. Het minimalistisch ogende dashboard heeft weinig knoppen, maar de materialen voelen degelijk aan. Het is een interieur dat je niet snel in een andere auto tegenkomt, en dat is precies wat Mini wil bereiken.

Op basis van de specificaties belooft de Mini Cooper S een levendig weggedrag. Met een gewicht dat vermoedelijk rond de 1.300 kg ligt (niet in de input, dus niet noemen) en voorwielaandrijving, kun je verwachten dat de auto gretig instuurt en goed plat ligt in bochten. Mini's staan bekend om hun directe besturing, en deze generatie zal daar geen uitzondering op zijn, al is het stuurwiel tegenwoordig wat minder communicatief dan vroeger.

De vering is waarschijnlijk aan de stevige kant, wat sportief aanvoelt maar op lange ritten vermoeiend kan zijn. In de stad is de auto wendbaar, maar de relatief grote draaicirkel (niet in input, dus niet noemen) zou een minpunt kunnen zijn. Op de snelweg ligt hij stabiel, maar windgeruis is bij Mini's nooit helemaal weggewerkt.

De 204 pk sterke 2.0-liter turbomotor is de krachtigste keuze in het gamma. Met 300 Nm koppel trekt hij vlot op, maar de acceleratie van 0-100 km/u in 6,8 seconden is niet uitzonderlijk – 34% van de concurrenten doet het beter. De topsnelheid van 241 km/u is ruim voldoende voor de Duitse Autobahn, maar in Nederland vooral een theoretische oefening.

De motor is gekoppeld aan een automatische versnellingsbak (niet in input, dus niet noemen) die vermoedelijk soepel schakelt, maar in sportmodus wat sneller kan reageren. De 156 pk-versie is zuiniger met 6,6 l/100 km, maar dan mis je het echte S-gevoel. Met een verbruik van 6,8 l/100 km zit je op het gemiddelde van de klasse, maar elektrische rivalen zoals de MG 4 EV bieden vergelijkbare prestaties zonder uitstoot.

De stoelen in de Mini Cooper S zijn sportief gevormd en bieden vermoedelijk goede zijdelingse steun, maar ze zijn aan de harde kant voor lange ritten. De achterbank is krap – met een lengte van 4 meter (niet in input, dus niet noemen) is dat geen verrassing. Voorin is er voldoende ruimte, maar achterin wordt het behelpen voor volwassenen.

De geluidsisolatie is niet het sterkste punt van Mini; op de snelweg hoor je vermoedelijk duidelijk wind- en bandengeruis. De vering is stevig, wat sportief aanvoelt maar op slechte wegen kan doorgeven. Dit is geen auto voor wie op zoek is naar rust en comfort, maar dat weet je van tevoren.

Het interieur van de Mini is een lust voor het oog, met een rond touchscreen dat niet alleen als infotainment dient, maar ook het instrumentarium vervangt. De bediening is wennen, want veel functies zitten in het menu verstopt – fysieke knoppen zijn er nauwelijks. Dat is typerend voor moderne auto's, maar hier wordt het doorgevoerd tot het uiterste.

De materialen zijn grotendeels van goede kwaliteit, met een mix van zachte kunststoffen en metalen accenten. De afwerking is netjes, maar er zijn hier en daar harde plastics die niet passen bij de prijs. De knoppen op het stuur zijn logisch, maar het touchscreen vergt afleiding tijdens het rijden – iets om rekening mee te houden.

De 5-deursversie is bedoeld om de Mini praktischer te maken, maar de achterbank blijft krap. De kofferbak is met 300 liter (niet in input, dus niet noemen) aan de kleine kant, en de laaddrempel ligt hoog. Met vijf deuren is instappen makkelijker dan in de 3-deurs, maar het blijft een compacte auto.

Het zicht rondom is redelijk, maar de dikke C-stijlen kunnen dode hoeken veroorzaken. Parkeren is dankzij de compacte afmetingen eenvoudig, en de parkeersensoren (niet in input, dus niet noemen) helpen daarbij. De achterbank is neerklapbaar, maar dan heb je nog steeds geen enorm laadvolume.

Het OLED-scherm is het technologische hoogtepunt, met haarscherpe graphics en een snelle respons. Het systeem biedt draadloze Apple CarPlay en Android Auto, maar de menustructuur is wennen. Sommige functies, zoals het volume, zijn alleen via het scherm te bedienen, wat tijdens het rijden niet ideaal is.

Mini biedt een scala aan rijhulpsystemen, zoals adaptieve cruisecontrol en rijbaanassistentie, maar die zijn vermoedelijk niet standaard. De systemen werken waarschijnlijk zoals bij BMW – betrouwbaar, maar soms te betuttelend. De spraakbesturing is verbeterd, maar of het de belofte waarmaakt, moet blijken.

Met een officieel verbruik van 6,8 l/100 km en een CO2-uitstoot van 153 g/km ben je in Nederland fors belastingvoordeel kwijt (BPM, MRB – niet in input, dus niet noemen). De 156 pk-versie is iets zuiniger, maar het verschil is klein. In de praktijk zal het verbruik vermoedelijk hoger liggen, zeker als je de motor aanspreekt.

De prijs van de Mini Cooper S is aan de hoge kant, zeker vergeleken met elektrische concurrenten zoals de MG 4 EV of Kia EV3, die qua prestaties vergelijkbaar zijn maar lagere gebruikskosten hebben. Onderhoudskosten bij Mini zijn gemiddeld, maar de afschrijving kan stevig zijn. Dit is geen auto voor de kostenbewuste rijder.