Mini JCW: gooi de achterbank weg, neem de bocht

De Mini Hatch is een icoon, en de JCW-versie gooit er nog een schep bovenop. Met 3,87 meter lengte staat hij als een pitbull op wielen: breed, laag en met een boze snoet. De grote luchtinlaten, de rode remklauwen en de centrale uitlaat verraden dat dit geen gewone Cooper is. Hij ziet er duurder uit dan de vanafprijs van 21.500 euro doet vermoeden, al moet je voor de JCW diep in de buidel tasten.

Het interieur straalt kwaliteit uit, maar is ook een feest van details. Overal vind je ronde elementen, van de grote snelheidsmeter tot de schakelaars. Het voelt als een retro-futuristische cockpit, maar het is niet voor iedereen. Wie van rust en overzicht houdt, moet ergens anders zijn. Wie houdt van eigenzinnigheid, voelt zich direct thuis.

Op basis van de cijfers – 231 pk, 320 Nm en een gewicht van 1265 kg – belooft de JCW een pittige rijervaring. De acceleratie van 0-100 in 6,3 seconden is niet baanbrekend, maar de manier waarop de auto reageert op gasinput en stuurinput zal vermoedelijk goud zijn. Mini's staan bekend om hun go-kartgevoel, en deze JCW is daarop geen uitzondering.

De vering is aan de harde kant, zeker vergeleken met de concurrentie. De Mazda CX-30 is een pak comfortabeler, maar mist het speelse karakter. Op de snelweg is de Mini minder relaxed, maar in de bochten zal hij glimlachen toveren. Het stuur is direct en geeft veel feedback. De 8-traps automaat schakelt snel en soepel, al is de handgeschakelde versie misschien nog leuker voor de purist.

De John Cooper Works heeft een 2,0-liter viercilinder turbobenzine die 231 pk levert bij 320 Nm koppel. Dat is goed voor een sprint naar 100 km/u in 6,3 seconden en een topsnelheid van 246 km/u. Die cijfers zijn beter dan zo'n 30 tot 47 procent van de concurrentie, dus hij is niet de snelste in zijn klasse, maar zeker niet traag. De motor loopt gretig en klinkt rauw, met een uitlaat die knallen produceert bij het terugschakelen.

Het motorengamma van de Mini Hatch is enorm: van de zuinige One D met 95 pk tot de elektrische Cooper SE. De Cooper S met 192 pk is de verstandige keuze: bijna even snel, lager verbruik en een stuk goedkoper. De diesels zijn voor de kilometers, maar missen de karakter van de benzines. De elektrische SE is verrassend pittig, maar heeft een beperkte actieradius. Deze JCW is dus niet de meest rationele, maar wel de meest emotionele keuze.

Comfort is niet het eerste waar je aan denkt bij een JCW. De sportstoelen zitten goed, maar de vering is stevig. Op een slecht Nederlands wegdek zal hij vermoedelijk onrustig zijn. De geluidsisolatie is matig; je hoort de motor, banden en wind. Dat hoort erbij, maar voor lange ritten is de Cooper S of een DS 3 Crossback een betere metgezel.

In de stad is de Mini wendbaar, maar de harde vering maakt hobbels voelbaar. De stoelen bieden genoeg steun, maar voor een auto van dit formaat is de ruimte voorin prima. Achterin is het behelpen, maar dat wisten we al. Voor de bestuurder is het een leuke plek om te zitten, met een prima zitpositie en veel verstelmogelijkheden.

Het interieur van de Mini is een feest van originaliteit. De grote, ronde infotainmentscherm in het midden is een blikvanger, net als de tuimelschakelaars voor de ramen en het starten. De materialen zijn grotendeels van goede kwaliteit, al zijn er ook harde plastics te vinden op minder zichtbare plekken. De afwerking is netjes, maar niet op het niveau van een DS 3 Crossback.

De ergonomie is wisselend. De snelheidsmeter zit voor de bestuurder, maar het infotainment is centraal geplaatst en vereist een blik naar rechts. De fysieke knoppen voor de airco zijn fijn, maar het menu van het infotainment is niet altijd logisch. Toch is het karaktervol, en dat is precies wat je koopt bij een Mini.

De kofferbak is met 212 liter ronduit klein, dat is beter dan slechts 5% van de concurrentie. Een boodschappentas past, maar een weekendtas voor twee is al een uitdaging. De achterbank biedt weinig beenruimte, maar voor kinderen of losse spullen is het prima. De auto is kort, waardoor parkeren eenvoudig is, maar het zicht naar achteren is beperkt door de dikke C-stijlen.

In- en uitstappen is voorin makkelijk, achterin is het bukken. De hoge daklijn zorgt voor een ruim gevoel, maar de kleine ramen maken het interieur wat donker. De JCW is dus geen praktische auto, maar dat wist je toen je hem koos. Wie ruimte nodig heeft, moet bij de Peugeot Rifter of VW Taigo zijn.

De Mini Hatch heeft een infotainmentsysteem dat op een groot rond scherm wordt getoond. Het werkt redelijk intuïtief, maar de graphics zijn wat gedateerd. Navigatie is beschikbaar, maar niet altijd even logisch. Er is Apple CarPlay en Android Auto, wat de boel wat opvrolijkt. De rijassistentiesystemen zijn aanwezig, maar niet zo geavanceerd als in een DS 3 Crossback.

Wat opvalt is de digitale cockpit die optioneel is, maar de analoge tellers passen beter bij het retro-thema. De head-up display is een leuke optie, maar niet essentieel. Over het algemeen is de technologie functioneel, maar niet state-of-the-art. Voor een auto uit 2018-2021 is het voldoende, maar je moet niet verwachten dat je auto zelfstandig door de file rijdt.

De JCW verbruikt volgens de officiële cijfers 6,6 l/100 km, wat met een sportieve rijstijl al snel 8 liter zal zijn. De CO2-uitstoot is 150 g/km, wat beter is dan 78% van de concurrentie. Dat is niet slecht voor een auto met 231 pk, maar de Cooper S is zuiniger en goedkoper in onderhoud. De wegenbelasting en verzekering zijn ook hoger voor de JCW.

De prijs van de Mini Hatch begint bij 21.500 euro, maar de JCW kost een stuk meer. In onderhoud zijn Mini's niet goedkoop, en de sportbanden zijn prijzig. De betrouwbaarheid van Mini is wisselend, dus een uitgebreide garantie is aan te raden. Wie veel kilometers maakt, kan beter voor de Cooper D kiezen met een verbruik van 4,1 l/100 km.