Mini Hatch 5 Doors: nog steeds een gooi- en smijtgoed, maar wel met een kleinere koffer

De Mini Hatch 5 Doors is de auto die je oma herkent als een Mini, maar dan met twee deuren extra. De proporties zijn nog steeds gedrongen en speels, met die ronde koplampen en het brede grinnikende gril. Hij staat laag op zijn wielen en oogt compacter dan de 4 meter lengte doet vermoeden. Het is een design dat nog altijd opvalt tussen de grijze stroom crossovers.

Achter de portieren is het interieur een feestje van rondjes en retro-details, maar de basis is degelijk. De materialen zijn stevig, al voelt niet alles even premium aan. De grote centrale snelheidsmeter is een blikvanger, maar het infotainmentscherm erboven is zo klein dat je je ogen moet knijpen. Het is typisch Mini: eigenzinnig, maar soms ten koste van gebruiksgemak.

Op basis van de cijfers – 192 pk, 280 Nm en een leeggewicht van 1.295 kg – kun je verwachten dat de Cooper S vlot vooruit gaat, maar het echte verhaal zit in de besturing. Mini's hebben altijd een directe, zware besturing gehad, en dat zal hier niet anders zijn. De voorkant reageert gretig op stuurinput, maar door de korte wielbasis kan de achterkant bij hard accelereren wel eens onrustig worden.

De vering is aan de stevige kant, wat in bochten zorgt voor weinig rol, maar op Nederlandse snelwegen vermoedelijk wel wat doorgeven wordt. De handgeschakelde zesbak heeft naar verluidt een korte, precieze slag – ideaal om de motor in het toerengebied te houden. In de stad voelt hij wendbaar, maar de 6,9 seconden naar 100 km/u zijn vooral leuk op een lege dijk.

De Cooper S met zijn 2,0-liter viercilinder is de top van de benzinefamilie en levert 192 pk en 280 Nm. Dat is genoeg voor een 0-100-tijd van 6,9 seconden en een topsnelheid van 232 km/u. De motor heeft vermoedelijk een lekker broeierig karakter, met een turbo die vroeg aanspreekt en een gretige toerenjager. Het officiële verbruik van 6,0 l/100 km is voor dit vermogen netjes, maar in de praktijk zul je met een sportief rijgedrag al snel boven de 8 liter zitten.

Voor wie zuiniger wil, is er de Cooper D met 170 pk en een verbruik van 4,3 l/100 km – een verstandige keuze voor veel kilometers. De instapmodellen One en One First hebben 75 tot 102 pk en zijn vooral voor de stad, maar missen het karakter dat de Cooper S zo aantrekkelijk maakt. De achttrapsautomaat is een aanrader in de stad, maar de handbak geeft je meer controle en betrokkenheid.

De stoelen van de Mini zijn stevig en bieden goede zijdelingse steun, maar voor lange ritten kunnen ze aan de harde kant zijn. De achterbank is een strafbank voor volwassenen; de beenruimte is minimaal en de hoofdruimte is beperkt door het aflopende dak. Als je regelmatig mensen achterin vervoert, sla je beter een ruimer model aan.

Op snelweg zal de Mini vermoedelijk meer wind- en bandengeluid produceren dan de gemiddelde golfklasse, maar dat hoort bij het karakter. De vering is strak, wat op slechte wegen zorgt voor een onrustig rijgedrag. Wie comfort zoekt, moet niet bij Mini zijn, maar wie houdt van een directe, communicatieve auto, neemt dat voor lief.

Het interieur is een mix van retro en modern, met grote ronde elementen en een centrale snelheidsmeter die uit een vorig tijdperk lijkt te komen. De schakelaars voor de elektrische ramen zitten op het portier in plaats van op de middenconsole – een typische Mini-quirk die even wennen is. De materialen zijn degelijk, maar sommige harde plastics zijn niet wat je verwacht bij deze prijs.

De ergonomie is wisselend: de stuurwielbediening is logisch, maar het infotainmentscherm is klein en staat laag, waardoor je je ogen van de weg moet halen. De airco-bediening is gelukkig nog met fysieke knoppen, wat een pluspunt is. Het geheel is sfeervol en eigenzinnig, maar het gebruiksgemak had beter gekund.

De kofferruimte van 278 liter is het grootste minpunt van deze Mini. Dat is minder dan een Volkswagen Up! en slechter dan 90% van de concurrentie. Met 278 liter pas je een paar boodschappentassen of een kleine koffer, maar voor een weekendje weg wordt het al puzzelen. De achterbank is neerklapbaar, maar dan nog blijf je achter met een oneffen laadvloer.

In- en uitstappen achterin is door de lage daklijn een buigpartij, en het zicht naar achteren is beperkt door de dikke C-stijlen. Parkeren is dankzij de compacte afmetingen een fluitje van een cent, en de parkeersensoren zijn standaard op de hogere uitvoeringen. Het is een auto die vooral praktisch is voor wie alleen of met z'n tweeën rijdt.

De Mini Hatch uit deze periode heeft een infotainmentsysteem dat inmiddels gedateerd is. Het scherm is klein, de graphics zijn eenvoudig en de reactiesnelheid is niet altijd vloeiend. Android Auto en Apple CarPlay waren optioneel, wat jammer is voor een auto uit 2018-2021. De bediening via de draaiknop op de middenconsole is wennen, maar werkt nauwkeuriger dan het aanraakscherm.

Aan rijassistentie is er weinig: adaptieve cruisecontrol was niet eens leverbaar, alleen een gewone snelheidsbegrenzer. Dat is een gemis in deze klasse. Wel heeft de Mini de typische 'check control'-systemen die je netjes op de hoogte houden van onderhoud. Voor een auto die in 2021 nog nieuw was, is het technologisch aanbod mager.

Het officiële verbruik van de Cooper S is 6,0 l/100 km, wat overeenkomt met 1 op 16,7. In de praktijk zul je met sportief rijden eerder 1 op 12 halen, maar op een rustige snelweg is 1 op 15 mogelijk. De Cooper D doet met 4,3 l/100 km veel beter, maar je betaalt daarvoor een meerprijs van zo'n 2.000 euro.

De vanafprijs van 22.500 euro voor de One lijkt aantrekkelijk, maar een goed uitgeruste Cooper S kost al snel 30.000 euro. Daarmee zit je in het segment van de Mazda CX-30, die meer ruimte en vergelijkbare prestaties biedt. De Mini heeft wel een betere restwaarde dan veel concurrenten, maar de onderhoudskosten zijn hoger door het specifieke merkdealernet.