Mini JCW GP: de prijs van een duivels lachje

De Mini John Cooper Works GP is niet bepaald subtiel. Met zijn gillende kleuren, enorme spoilers en die kenmerkende GP-stripes schreeuwt hij om aandacht. En dat is precies de bedoeling. De proporties zijn gedrongen en gespierd, met een breedte die de 1,7 meter net overstijgt en een hoogte van slechts 1,425 meter. Het geheel ziet eruit alsof iemand een kart heeft opgeblazen tot automaat, maar dan met een serieuze dosis agressie. De eerste indruk is er een van een auto die geen compromissen kent. Het interieur, als je eenmaal plaatsneemt, is herkenbaar Mini, maar dan met extra sportieve accenten. Het is een feestje voor de ogen, maar het is ook duidelijk dat dit geen auto is voor degenen die houden van rust en subtiliteit.

Op basis van de specificaties belooft de GP een feestje te worden. Met 306 pk en 450 Nm aan koppel, die via de voorwielen op de weg worden gezet, moet je als bestuurder je hoofd erbij houden. De acceleratie van 0 naar 100 in 5,2 seconden is indrukwekkend, maar vraagt ook om een fijngevoelige rechtervoet. De voorwielaandrijving met dit vermogen is een uitdaging voor de ingenieurs, maar als de afstelling goed is, moet de GP als een kart aanvoelen. De vering is ongetwijfeld stug, wat in bochten zorgt voor weinig rol, maar op Nederlandse wegen vermoedelijk ook voor een stevige massage. De besturing van Mini's is altijd direct geweest, en de GP zal daar geen uitzondering op zijn. Het is een auto die je uitdaagt, die je wakker houdt, maar die ook vermoeiend kan zijn in het dagelijks verkeer.

De 2,0-liter viercilinder benzinemotor is de enige motor in dit model, en dat is maar goed ook. Met 306 pk en 450 Nm is het een raket, die beter is dan 76% van de concurrentie qua vermogen en 74% qua koppel. De acceleratie naar 100 km/u in 5,2 seconden is goed voor 81% van de concurrentie, en de topsnelheid van 266 km/u is ronduit indrukwekkend (91%). De motor is vermoedelijk een toonbeeld van souplesse en kracht, met een turbogat dat klein is en een uithaal die je doet grijnzen. De 8-traps automatische versnellingsbak is waarschijnlijk de perfecte partner, met snelle schakelingen en een logische afstemming. Het is geen auto voor de eco-rijder, maar voor wie van prestaties houdt, is dit een feest. Het verbruik van 7,3 l/100 km is voor dit vermogen niet eens slecht, al is het wel 70% slechter dan de concurrentie.

Comfort is niet het eerste waar je aan denkt bij een GP, en de cijfers bevestigen dat. De kofferruimte van 278 liter is kleiner dan die van een gemiddelde stadsauto, en dat is slechts beter dan 10% van de concurrentie. De stoelen zijn vermoedelijk diep en stevig, met veel zijdelingse steun, maar niet gemaakt voor lange ritten. De vering is ongetwijfeld hard, wat zorgt voor een directe wegligging maar ook voor een hobbelige rit op slechte wegen. De geluidsisolatie zal waarschijnlijk te wensen overlaten, vooral bij hogere snelheden, wanneer de motor en windgeluiden de cabine vullen. Dit is een auto voor de korte ritten en de bochtige wegen, niet voor de lange afstand naar Zuid-Frankrijk.

Het interieur van de GP is een mix van sportiviteit en eigenzinnigheid. De materialen zijn van goede kwaliteit, met veel alcantara en contrasterende stiksels. De stoelen zijn echte kuipen die je stevig omarmen, maar ze zijn niet verstelbaar in hoogte, wat voor langere bestuurders een probleem kan zijn. De knoppen en schakelaars zijn typisch Mini: overzichtelijk, maar met een eigen logica. Het infotainmentsysteem is het bekende Mini-systeem, met een groot rond scherm dat in het midden van het dashboard is geplaatst. Het werkt redelijk intuïtief, maar de menu's zijn soms wat diep verscholen. De GP mist een aantal praktische opbergvakken, zoals een dashboardkastje, wat het interieur minder functioneel maakt. Maar ja, je koopt geen GP voor de opbergruimte.

De GP is niet praktisch, en dat moet je weten voordat je eraan begint. De achterbank is klein en ongeschikt voor volwassenen, en de kofferbak van 278 liter is krap voor een weekendtas. Instappen is laag, wat voor minder mobiele personen een uitdaging is. Het zicht naar achteren wordt belemmerd door de grote spoiler en de dikke C-stijlen, waardoor parkeren een kwestie van gokken is zonder camera. De auto is met 4,0 meter lang en 1,72 meter breed nog wel wendbaar in de stad, maar het harde onderstel maakt dat je elke hobbel voelt. Kortom, deze Mini is gemaakt voor de circuitdag en de zondagse tocht, niet voor de wekelijkse boodschappen.

De GP is uitgerust met de nieuwste Mini-technologie, maar die is niet zonder zonden. Het infotainmentsysteem werkt vlot, maar de interface is soms onlogisch en vereist een leercurve. De rijassistentiesystemen zijn aanwezig, maar ze zijn niet zo geavanceerd als in sommige concurrenten. Zo is er adaptieve cruisecontrol, maar die werkt niet altijd soepel in het Nederlandse verkeer. De GP heeft ook een head-up display en een digitaal instrumentenpaneel, maar die zijn niet zo helder als die van de concurrentie. Het grootste minpunt is echter de afwezigheid van een fysieke knop voor het volume, wat tijdens het rijden lastig is. Voor een auto die zo op de bestuurder is gericht, is dat een gemiste kans.

De GP is geen zuinige auto, maar voor het vermogen valt het verbruik van 7,3 l/100 km nog mee. Toch is dat slechter dan 70% van de concurrentie, en de CO2-uitstoot van 167 g/km is ook niet om over naar huis te schrijven. De vanafprijs van 60.774 euro is fors, zeker voor een Mini, en dat plaatst hem in het vaarwater van de DS 9, Fisker Ocean en Tesla Model Y. Die bieden meer ruimte, meer comfort en vaak ook meer vermogen. Maar de GP is exclusiever en heeft een eigen karakter. De onderhoudskosten zijn vermoedelijk hoog, en de banden zullen snel slijten als je het vermogen benut. Dit is geen auto voor de zuinige rijder, maar voor de liefhebber die de kosten voor lief neemt.