Mini Roadster JCW: een gooi naar de zon, maar vergeet je bagage

De Mini Roadster ziet eruit als een Mini die is gaan liggen – laag, breed en met een flinke neus. Hij is 3,73 meter lang en 1,38 meter hoog, wat hem gedrongen en klaar-voor-actie doet lijken. De JCW-uitvoering voegt daar nog wat agressievere bumpers en grotere wielen aan toe, maar het geheel blijft herkenbaar Mini.

Interieur is typisch Mini: grote centrale snelheidsmeter, schakelaars als vliegtuigknoppen en een sportief stuur. De eerste indruk is meer 'speelgoed voor volwassenen' dan 'serieuze cabriolet', maar dat is precies wat deze auto wil zijn.

Met een leeggewicht van 1.185 kg en 211 pk heeft de JCW een prima vermogen-gewichtsverhouding. De acceleratie van 0-100 in 6,5 seconden voelt waarschijnlijk sneller aan dan het is, dankzij de korte wielbasis en het directe stuur. De besturing is zwaar en communicatief, typisch Mini, maar op oneffen wegen kan de achteras nerveus worden.

De handbak is een genot – kort en precies, zoals het hoort in een sportieve Mini. De vering is aan de stevige kant, wat op de snelweg voor wat wiebelen zorgt, maar in bochten levert het veel grip en plezier op. Remmen zijn sterk, maar de auto vraagt om een actieve rijder; passief cruisen is niet zijn sterkste punt.

De JCW gebruikt de 1.6-liter turbomotor die ook in de Cooper S zit, maar dan opgevoerd naar 211 pk en 353 Nm koppel. Dat koppel is al vanaf laag toerental aanwezig, waardoor je niet constant hoeft te schakelen – maar waarom zou je niet? De motor klinkt rauw en heeft een lekkere turbofluit.

Naast de JCW zijn er de Cooper met 122 pk en de Cooper S met 184 pk, beide in benzine. De Cooper SD-diesel met 143 pk is een interessante keuze voor wie veel kilometers maakt – hij verbruikt gemiddeld maar 4,5 l/100 km met de handbak. Maar voor het echte gevoel is de JCW de enige die recht doet aan het sportieve onderstel.

De stoelen in de JCW zijn sportief gevormd en bieden goede zijdelingse steun, maar ze zijn aan de harde kant voor lange ritten. De vering is strak, wat op hobbels voor een stevige dreun zorgt. Geluidsisolatie is niet het sterkste punt – met het dak dicht hoor je veel wind- en bandengeruis, met dak open is dat natuurlijk anders.

Voor een cabriolet van dit formaat is de comfortafweging logisch: je koopt hem voor de sensatie, niet voor de rust. Op de snelweg bij 130 km/u is het lawaaiig, maar het dak isoleert redelijk goed. In de stad is de auto wendbaar en makkelijk te parkeren, mede dankzij de compacte afmetingen.

Het interieur is een mengelmoes van retro-elementen en moderne techniek, maar het geheel voelt degelijk aan. De gebruikte materialen zijn prima voor deze prijsklasse, al zijn er harde plastics op de lagere delen van het dashboard. De grote snelheidsmeter in het midden is typisch Mini, maar je moet je ogen van de weg afhalen om hem af te lezen.

Ergonomisch is het wisselend: de schakelaars voor de ramen zitten laag in de middenconsole, onhandig bij een cabriolet. De stoelverstelling is mechanisch en prima, maar het instappen is laag en vergt wat lenigheid. Het dak kan elektrisch open, maar dat gaat traag en moet op stilstand gebeuren.

Hier wreekt de Mini Roadster zich. Met 241 liter kofferruimte zit je onder het niveau van de meeste stadsauto's – een boodschappentas past, maar een weekendtas moet je slim inpakken. De achterbank is niet meer dan een noodoplossing; twee volwassenen passen er niet achterin.

Het zicht naar achteren is beperkt, vooral met het dak dicht, en de C-stijlen zijn dik. Parkeren is door de compacte afmetingen geen probleem, maar de hoge laaddrempel en de kleine opening maken het laden lastig. De Roadster is dus meer een tweezitscabrio met een kleine bagageruimte dan een praktische auto.

De Mini Roadster biedt de bekende Mini-infotainment met een centraal scherm, maar het systeem is gedateerd – trage reacties en een onlogische menustructuur. Navigatie is optioneel, maar de kaarten zijn verouderd. Er is geen Apple CarPlay of Android Auto, wat in deze periode nog niet gebruikelijk was, maar wel een gemis.

Rijassistentie is beperkt tot basiszaken als ABS en stabiliteitscontrole. Er is geen adaptieve cruisecontrol of rijstrookassistent – dat was in 2011 ook nog geen standaard, maar het maakt de auto wel minder geschikt voor lange snelwegritten. De JCW heeft wel een sportknop die het gaspedaal en de besturing scherper maakt.

De JCW verbruikt volgens de officiële cijfers 7,3 l/100 km, wat in de praktijk waarschijnlijk hoger ligt als je het vermogen gebruikt. De CO2-uitstoot van 134 g/km is redelijk voor een sportieve benzine, maar de wegenbelasting is in Nederland fors voor een auto met dit gewicht.

Onderhoudskosten zijn typisch Mini – duurder dan een gemiddelde auto, maar niet exorbitant. De JCW heeft grotere remmen en banden, die sneller slijten. De dieselversie is zuiniger (vanaf 4,5 l/100 km) en goedkoper in gebruik, maar de aanschafprijs ligt hoger. Wie veel kilometers maakt, moet goed rekenen.