Mitsubishi L200: ouderwetse degelijkheid in een moderne jas

De L200 is geen beauty contest-winnaar, maar heeft wel die typische pick-up uitstraling die je niet snel vergeet. Met zijn 5,2 meter lengte en hoge neus staat hij stevig op de weg, al oogt hij wat hoekig en ouderwets vergeleken met de nieuwste concurrentie. De dubbele cabine zorgt voor een praktische proportie, maar de achterkant blijft toch vooral een laadbak.

Stap je in, dan is de eerste indruk vooral 'functioneel'. Het dashboard is overzichtelijk maar dateert duidelijk uit het vorige decennium. Harde kunststoffen en een simpel ontwerp domineren. Dat is geen schande voor een werkpaard, maar het zet wel de toon voor de rest van de review.

Op basis van de cijfers — 181 pk, 460 Nm en een leeggewicht van 1.875 kg — verwacht je geen sportwagen, en dat is het ook niet. De acceleratie van 0-100 in 14,5 seconden is allesbehalve indrukwekkend, maar het koppel is ruim voldoende om vlot mee te komen in het dagelijkse verkeer, zolang je de motor niet te hoog laat toeren. De vijfversnellingsautomaat schakelt vloeiend maar wat traag, typisch voor een automaat uit dit segment.

Het onderstel is zoals je van een klassieke pick-up mag verwachten: star achter, veel beweging op slecht wegdek en een besturing die weinig gevoel geeft. Op de snelweg is hij stabiel maar niet ontspannen, en in de stad moet je wennen aan de afmetingen en de draaicirkel. Het is geen auto voor de sportieve rijder, maar voor wie ermee moet werken, is het prima te doen.

Het motorengamma bestaat uit drie versies van dezelfde 2.4 liter dieselmotor, met 154 of 181 pk. De 181 pk variant levert een koppel van 460 Nm, wat goed is voor 78% van de concurrentie — dat is waar het bij een pick-up om draait. De automaat die wij als referentie gebruiken, is niet de snelste, maar wel de sterkste. De handgeschakelde versies zijn iets zuiniger met 6,4 l/100 km, terwijl de automaat op 7,2 l/100 km blijft steken.

De topsnelheid van 177 km/u is niet om over naar huis te schrijven — beter dan slechts 11% van de concurrentie — maar wie koopt er een pick-up voor de snelweg? Het gaat om het koppel, en daarmee zit je goed. De motor is niet stil, maar het gerommel hoort erbij. Het is een typische werkdiesel die zijn werk doet zonder poespas.

Comfort is niet het sterkste punt van de L200. De stoelen zijn stevig maar weinig gevormd, en de achterbank is recht en hard. Op lange ritten zul je regelmatig moeten pauzeren om je rug te strekken. De geluidsisolatie is matig; je hoort de diesel duidelijk, vooral bij accelereren.

De vering is afgestemd op belading, niet op leeg rijden. Met een lege laadbak hobbelt de achterkant over hobbels, en op de snelweg kan het onrustig aanvoelen. Wie veel op onverharde wegen werkt, zal de robuustheid waarderen, maar voor dagelijks woon-werkverkeer is er comfortabeler spul te vinden.

Het interieur is functioneel maar gedateerd. Harde kunststoffen, eenvoudige knoppen en een ouderwets ogend instrumentarium. Alles is er wel, maar het voelt niet premium. De bediening is logisch, met grote knoppen die je ook met werkhandschoenen kunt bedienen — dat is wel een pluspunt voor de doelgroep.

De afwerking is degelijk, maar er zijn geen fratsen. Het infotainmentsysteem is klein en traag, en de graphics zijn duidelijk van vorige generatie. Voor een auto die al sinds 2015 in deze vorm bestaat, begint het interieur echt achter te lopen. Mitsubishi heeft het wel opgefrist, maar het blijft een wereld van verschil met moderne concurrenten.

De L200 is een echte werkpaard. De laadbak is ruim en de dubbele cabine biedt plaats aan vijf personen, al is de achterbank vooral geschikt voor korte ritten. Het instappen is hoog, maar dat hoort bij een pick-up. Het zicht rondom is redelijk, maar de lange neus en de hoge achterkant maken manoeuvreren in de stad lastig.

Parkeren is een uitdaging, vooral zonder parkeersensoren, die niet standaard zijn. De achteruitrijcamera is een must, maar die moet je wel als optie bijbestellen. Het laadvermogen is goed, maar het is niet het hoogste in zijn klasse. Voor wie het maximale laadvermogen nodig heeft, zijn er betere keuzes.

Op het gebied van technologie is de L200 niet meer van deze tijd. Het infotainmentsysteem is traag, het scherm is klein en de connectiviteit is beperkt. Android Auto en Apple CarPlay zijn pas later toegevoegd, en de bediening is niet intuïtief. Rijassistentiesystemen zoals adaptieve cruisecontrol en noodremassistent zijn niet of nauwelijks beschikbaar.

Wat wel aanwezig is, is een degelijke vierwielaandrijving met een lage gearing voor zwaar terrein. Mitsubishi heeft veel ervaring met 4WD, en dat merk je. De L200 is technisch gezien sterk in wat hij moet doen, maar de moderne snufjes die we inmiddels gewend zijn, ontbreken volledig.

Met een officieel verbruik van 7,2 l/100 km voor de automaat is de L200 geen zuinige auto, maar voor een pick-up is het redelijk. De CO2-uitstoot van 189 g/km is hoog en zorgt voor een fors bijtellings- of wegenbelastingtarief. De handgeschakelde versies zijn iets zuiniger met 6,4 l/100 km en 169 g/km.

De prijs van de L200 is concurrerend, maar de afschrijving is onzeker. Mitsubishi heeft een goede reputatie op het gebied van betrouwbaarheid, wat het onderhoud ten goede komt. Maar let op: de automaat is wel een extra onderhoudspost. Voor wie de L200 zakelijk wil rijden, is het fiscaal gezien geen slimme keuze.