Mitsubishi Space Star: lichtgewicht overlever die verrast met soberheid

De Mitsubishi Space Star is geen auto die je hart sneller laat kloppen. Met 3,71 meter lengte is het een van de kleinste modellen op de markt, maar de vormgeving probeert daar met wat scherpe lijnen en een hoge taille nog iets dynamisch van te maken. Dat lukt maar matig; het geheel oogt vooral hoog en smal, als een auto die is opgerekt om meer interieurruimte te creëren dan de voetafdruk doet vermoeden.

De eerste indruk van binnen is functioneel, maar gedateerd. De plastics zijn hard, het ontwerp is hoekig en de technologie is duidelijk van een vorig decennium. Toch heeft het iets eerlijks: dit is een auto zonder pretenties. Hij wil geen statement zijn, hij wil gewoon vervoer bieden. En dat is op zichzelf ook een statement in een wereld vol SUV's met LED-strips en virtuele cockpits.

Qua proporties doet hij denken aan de oude Mitsubishi Colt, maar dan minder geslaagd. Opvallend is wel de hoge daklijn die het instappen makkelijk maakt. Als je naast een moderne Peugeot 108 of Hyundai Grand i10 staat, valt vooral de smalle spoorbreedte op – dat belooft niet veel goeds voor de stabiliteit, maar daarover later meer.

Op basis van de specificaties kun je een redelijk beeld vormen van het rijgedrag. Met een leeggewicht van 845 kg is de Space Star lichter dan 99% van zijn concurrenten uit dezelfde periode. Dat is zijn geheime wapen. Een laag gewicht betekent minder massa om te remmen, te sturen en te versnellen. In theorie moet dat resulteren in een wendbaar stadskarretje dat speels aanvoelt, ook al is de besturing vermoedelijk niet bepaald communicatief – Mitsubishi heeft nooit echt uitgeblonken in stuurbekrachtiging met gevoel.

Het hoge gewicht van de auto (of beter: het lage gewicht) heeft ook een keerzijde. Met 80 pk en 106 Nm is de acceleratie naar 100 km/u een kwestie van 11,7 seconden geduld. Op papier beter dan slechts 8% van de concurrentie, dus je zult moeten plannen bij het invoegen op de snelweg. De topsnelheid van 180 km/u is theoretisch haalbaar, maar vermoedelijk met de motor gillend in de toeren en een stabiliteit die bij zijwind niet geruststellend zal zijn door de smalle spoorbreedte.

De 1.2-liter MIVEC-motor is een simpele drie- of viercilinder die vooral onderin toeren weinig te vertellen heeft. Je zult de versnellingsbak flink moeten gebruiken om de motor in zijn krachtgebied te houden. De handgeschakelde zesbak zal naar verwachting licht en precies schakelen, maar de koppelarme motor betekent dat je bij elke heuvel – of tegenwind – een tandje terug moet. In de stad is het prima; buiten de bebouwde kom wordt het al snel een sleur.

Het onderstel is waarschijnlijk redelijk comfortabel afgestemd, maar met 845 kg en een korte wielbasis moet je geen wonderen verwachten. Oneffenheden zullen direct worden doorgegeven, maar de auto zal vermoedelijk niet snel van zijn lijn raken. Het is een auto die je leert rijden op zijn eigen voorwaarden: rustig, anticiperend en met een glimlach om de zuinigheid, niet om de prestaties.

De Space Star is er in vier smaken, maar het verschil is vooral cosmetisch. De basis wordt gevormd door een 1.0-liter driecilinder met 71 pk, leverbaar met een handbak of als 'Cleartec'-versie die nog iets zuiniger is. Daarboven hangt de 1.2-liter met 80 pk, die wij als representatief beschouwen. Die is er met een handgeschakelde zesbak of een CVT-automaat. Het vermogen is in alle gevallen bescheiden: de 1.0 zit in het slechtste percentiel van zijn klasse, de 1.2 doet daar nog een schepje bovenop met 80 pk – beter dan slechts 4% van de concurrentie.

Het koppel van 106 Nm is zelfs nog schraler: beter dan 2% van vergelijkbare auto's. Dat betekent dat je de motor hard moet laten draaien om vooruitgang te boeken. De acceleratie van 0-100 km/u in 11,7 seconden is niet dramatisch voor een auto van dit formaat, maar het voelt waarschijnlijk trager aan omdat de motor zo moet werken. De topsnelheid van 180 km/u is theoretisch, maar bij die snelheid zal de Space Star vermoedelijk nerveus aanvoelen.

De CVT-versie zou ik persoonlijk laten staan. Met 80 pk en een continu variabele transmissie krijg je het bekende 'drones' – de motor die op constante toeren blijft hangen terwijl de auto moeizaam versnelt. De handgeschakelde zesbak is de betere keuze: die laat je tenminste zelf bepalen waar het vermogen beschikbaar komt. En met een verbruik van 4,3 l/100 km voor de 1.2 (en 4,0 voor de Cleartec-versie van de 1.0) is de beloning voor je geduld een bijzonder lage brandstofrekening.

De keuze tussen de 1.0 en 1.2 is lastig. De 1.0 is nog zuiniger, maar met 71 pk wordt het al helemaal een obstakel op de snelweg. De 1.2 is de verstandigste keuze voor wie af en toe de snelweg op moet, maar verwacht geen wonderen. In beide gevallen geldt: dit is geen auto voor rijplezier, maar voor zuinigheid. En daarin is hij uitstekend: het verbruik is beter dan 88% van de concurrentie, de CO2-uitstoot van 100 g/km zelfs beter dan 96%.

Met een gewicht van 845 kg en een wielbasis die kort is, is comfort niet het eerste waar je aan denkt bij de Space Star. De stoelen zien er in eerste instantie redelijk uit, maar na een uur rijden zul je vermoedelijk de beperkte zijdelingse steun en dunne vulling gaan voelen. Dit is geen auto voor lange afstanden; de stoelen zijn gemaakt voor korte ritten in de stad, niet voor een reis naar Zuid-Frankrijk.

Geluidsisolatie is vermoedelijk niet het sterkste punt. Het gebrek aan dempingsmateriaal is een van de redenen dat de auto zo licht is, maar dat betekent ook dat motorgeluid, wind- en bandengeruis vrijelijk hun weg naar binnen vinden. Op de snelweg zal het vermoedelijk behoorlijk lawaaierig zijn, vooral bij snelheden boven de 120 km/u. De motor draait dan relatief hoog toeren, mede dankzij de korte overbrenging die nodig is om de 80 pk te benutten.

In de stad is het comfortniveau prima. De korte veren en het lage gewicht zorgen voor een redelijk soepele rit over oneffenheden, en de hoge zitpositie geeft een goed gevoel van controle. Maar op de snelweg is het een ander verhaal: de auto is gevoelig voor zijwind en de vering zal bij hogere snelheden vermoedelijk onrustig worden. Dit is een auto die zich thuis voelt in de stad, niet op de autobahn.

De airconditioning zal het naar verwachting redelijk doen, maar het interieur is klein genoeg om snel te koelen of te verwarmen. Dat is een voordeel van een kleine auto. De bediening is lekker eenvoudig – geen touchscreen dat je afleidt, gewoon knoppen die doen wat ze moeten doen. Voor wie comfort definieert als 'geen poespas en het werkt', is de Space Star prima. Voor wie comfort definieert als 'een rustige, relaxte rit', is dit niet de juiste auto.

Stap je in de Space Star, dan waan je je terug in 2013. Het interieur is functioneel maar sober, met harde plastics die er – laten we eerlijk zijn – ook niet mooier op zijn geworden. Het ontwerp is hoekig en simpel, met een dashboard dat vooral praktisch is ingesteld. Er is een digitaal instrumentarium dat inmiddels gedateerd oogt, maar wel duidelijk afleesbaar is. Mitsubishi heeft nooit de ambitie gehad om met dit model een premium gevoel op te roepen, en dat is hier duidelijk te merken.

De ergonomie is redelijk. Alle belangrijke bedieningselementen zitten op logische plekken, en de knoppen zijn groot en duidelijk. Het infotainmentsysteem is – als het aanwezig is – eenvoudig maar traag, met een scherm dat klein is en lastig afleesbaar in fel zonlicht. De gemiddelde smartphone heeft meer rekenkracht. Maar voor wie alleen een radio en een aux-ingang nodig heeft, is het voldoende.

Opbergruimte is er genoeg voor een auto van dit formaat: deurvakken, een handschoenenkastje en een klein vakje voor de telefoon. De materialen voelen goedkoop aan, maar zijn vermoedelijk wel duurzaam – Mitsubishi heeft een reputatie op het gebied van betrouwbaarheid, en dat zie je terug in de eenvoudige constructie. Er is weinig dat kapot kan gaan, simpelweg omdat er weinig is.

De afwerking is wisselend. Sommige panelen sluiten netjes, andere vertonen kieren die je niet zou verwachten bij een auto die nog steeds nieuw wordt verkocht. Het is duidelijk dat Mitsubishi hier geen cent meer investeert; de auto is inmiddels meer dan tien jaar oud en dat is aan alles te merken. Wie op zoek is naar een modern interieur met grote schermen en mooie materialen, moet elders kijken. Wie gewoon een functionele auto wil, zal zich er wel in kunnen vinden.

Met een koffervolume van 235 liter zit de Space Star onderaan de lijst van zijn klasse – beter dan slechts 7% van de concurrenten. De Peugeot 108 biedt meer, de Hyundai Grand i10 ook. Voor een kleine auto is het niet schokkend, maar het betekent wel dat je voor een weekendje weg al snel de achterbank moet inzetten. De opening is redelijk breed, maar de laaddrempel is hoog, wat het inladen van zware spullen bemoeilijkt.

De achterbank is krap. Met 3,71 meter lengte en een wielbasis die je niet kunt zien in de specificaties, maar die kort is, is er weinig beenruimte voor passagiers. Twee volwassenen kunnen er zitten, maar ze zullen elkaars knieën goed leren kennen. Kinderen zullen er prima zitten, maar voor lange ritten met vier volwassenen is dit geen geschikte auto. De hoofdruimte is dankzij de hoge daklijn wel redelijk.

Instappen is makkelijk dankzij de hoge daklijn en de relatief hoge stoelen. Je hoeft niet te bukken zoals in sommige sportievere modellen. Het zicht rondom is goed – de auto is smal en de ramen zijn groot, wat parkeren in de stad een fluitje van een cent maakt. De korte overhangen en het lage gewicht maken dat je de auto overal kwijt kunt. De achteruitrijcamera is een welkome optie, maar de auto is zo klein dat je hem eigenlijk niet nodig hebt.

De Space Star is een auto die is ontworpen voor de stad, en dat is aan alles te zien. Hij is makkelijk te parkeren, wendbaar in het verkeer en zuinig in het dagelijks gebruik. Maar zodra je de stad verlaat, wordt het lastiger. De beperkte kofferruimte, de krappe achterbank en het gebrek aan snelwegcomfort maken hem minder geschikt voor langere ritten. Het is een auto die je moet zien als een moderne interpretatie van de oude stadsauto: functioneel, maar met duidelijke beperkingen.

Hier moet je niet veel van verwachten. De Space Star is een auto uit 2013 die nog steeds wordt verkocht, en dat is aan de technologie te merken. Het infotainmentsysteem is – als het aanwezig is – eenvoudig en traag, met een klein scherm dat geen Apple CarPlay of Android Auto ondersteunt. Mitsubishi heeft de auto in de loop der jaren wel voorzien van wat updates, maar het blijft een systeem dat zijn beste tijd heeft gehad.

De rijassistentiesystemen zijn beperkt tot de basis. Er is ABS en stabiliteitscontrole, en in sommige uitvoeringen een noodremsysteem dat bij lage snelheden werkt. Maar vergeet adaptieve cruisecontrol, rijstrookassistentie of dodehoekdetectie – dat is allemaal niet beschikbaar. Dit is een auto die je volledig zelf moet besturen, zonder elektronische hulpjes die je het leven makkelijker maken.

Het digitale instrumentarium is een van de weinige technologische hoogtepunten. Het is eenvoudig maar duidelijk, met een grote snelheidsmeter en een brandstoftankindicator die goed afleesbaar zijn. Het is niet mooi, maar het doet zijn werk. De bediening van de boordcomputer is echter omslachtig, met knoppen die niet intuïtief zijn geplaatst.

Wat de Space Star mist aan technologie, maakt hij goed met eenvoud. Er is minder dat kapot kan gaan, minder dat je afleidt tijdens het rijden. Voor de doelgroep – mensen die een goedkope, betrouwbare auto zoeken – is dat misschien wel een voordeel. Maar wie gewend is aan de moderne connectiviteit van een smartphone-integratie, zal zich snel ergeren aan het gebrek aan mogelijkheden. Dit is geen auto voor tech-liefhebbers.

Dit is het paradepaardje van de Space Star. Met een gecombineerd verbruik van 4,3 l/100 km voor de 1.2-liter en 4,0 l/100 km voor de 1.0 Cleartec-versie, scoort hij beter dan 88% van zijn concurrenten. De CO2-uitstoot van 100 g/km (of 92 g/km voor de Cleartec) is zelfs beter dan 96% van de vergelijkbare auto's. Dat betekent een lage wegenbelasting in veel landen en een uitstekende brandstofrekening.

De 1.0-liter is de zuinigste keuze, maar met 71 pk wel erg traag. De 1.2-liter biedt iets meer souplesse en is met 4,3 l/100 km nog steeds bijzonder zuinig. In de praktijk zul je met de 1.2 vermoedelijk rond de 5,5 tot 6,0 l/100 km uitkomen als je vooral in de stad rijdt, maar op de snelweg kan het verbruik oplopen omdat de motor hard moet werken om de auto op snelheid te houden. Het lage gewicht van 845 kg helpt echter overal.

De prijs van de Space Star is een van zijn grootste troeven. Mitsubishi positioneert de auto als een budgetmodel, en dat is te zien aan de prijsstelling. De concurrenten – de Hyundai Grand i10, Peugeot 108 – zijn vaak duurder in aanschaf, maar bieden wel een moderner interieur en betere technologie. De vraag is of je die meerprijs wilt betalen voor een auto die in essentie hetzelfde doet: zuinig en goedkoop van A naar B komen.

Qua onderhoud is de Space Star vermoedelijk goedkoop. De techniek is eenvoudig en beproefd, en Mitsubishi heeft een reputatie op het gebied van betrouwbaarheid. De banden zijn klein en goedkoop, en de remmen zullen door het lage gewicht minder snel slijten. Wie op zoek is naar een auto met lage totale kosten, zit hier goed. Maar houd er rekening mee dat de auto inmiddels verouderd is en dat de restwaarde vermoedelijk laag zal zijn, omdat de vraag naar dit soort kleine, simpele auto's afneemt.