Nissan Altima: de stille verliezer die stiekem best veel kan

De Nissan Altima is geen auto die je 's ochtends opvalt in de parkeergarage, maar dat is misschien juist zijn kracht. Met zijn 4,90 meter lengte en 1,44 meter hoogte ligt hij laag en langwerpig op de weg, als een soort gestrekte sportieve vierdeurs. De grote V-vormige grille doet vooral denken aan een haai die per ongeluk in een pakkenwinkel terecht is gekomen – niet onaantrekkelijk, maar wel wennen.

De proporties zijn typisch sedan: lange motorkap, strakke daklijn die vloeiend afloopt naar de achterkant. Het interieur maakt een eerste indruk die vooral 'degelijk' schreeuwt, maar niet per se 'goedkoop'. Op basis van de specificaties en de reputatie van Nissan verwacht ik een ruim gevoel voorin, al zal de lage zithouding niet iedereen aanspreken – zeker niet wie gewend is aan de hogere instap van een SUV.

Met 248 pk en 370 Nm aan boord – beter dan 61% van zijn concurrenten – heeft de VC-Turbo-versie in theorie genoeg power om vlot mee te komen. Het koppel ligt echter beneden het gemiddelde van de klasse (beter dan slechts 25%), wat betekent dat je de motor vermoedelijk hoog in de toeren moet houden om echt vooruit te komen. De CVT-transmissie zal daar niet bij helpen; die staat bekend om zijn 'rubberband-effect' onder vol gas.

Met een leeggewicht van 1.550 kg is de Altima geen lichtgewicht, maar ook geen dikkerd. De vering is waarschijnlijk op comfort gericht, gezien Nissans reputatie. In bochten zal de carrosserie waarschijnlijk wat overhellen, maar voor een doorsnee bestuurder is dat geen probleem. De besturing is vermoedelijk licht en voelt misschien wat kunstmatig aan – typisch voor dit segment. Op de snelweg zal hij ongetwijfeld stabiel liggen, dankzij zijn lage zwaartepunt en lange wielbasis.

De 2.0 VC-Turbo is het technische hoogtepunt van deze generatie. Nissan's variabele compressie is een ingenieuze oplossing die zowel zuinigheid als prestaties belooft – in theorie. In de praktijk wijst het verbruik van 8,1 l/100 km echter uit dat de besparing tegenvalt; de Altima scoort slechter dan 78% van zijn concurrenten op dit punt. Dat is opvallend voor een motor die juist ontwikkeld is om efficiënter te zijn.

Met 248 pk en 370 Nm sprint je in theorie vlot naar hoge snelheden, al zal de CVT het gevoel van een traditionele automaat missen. De 2.5-liter AWD-versie is met 188 pk een stuk minder enthousiast – en verbruikt met 9,4 l/100 km nog meer, wat hem vooral geschikt maakt voor wie echt vierwielaandrijving nodig heeft. De basis-2.5 FWD (niet in de lijst opgenomen, maar wel leverbaar) is waarschijnlijk de meest verstandige keuze voor wie zuinig wil rijden, maar dan moet je genoegen nemen met minder power.

De stoelen van Nissan staan bekend als 'zero gravity' – ze zijn ontworpen om de druk op je rug te verminderen. Op basis van eerdere modellen kan ik bevestigen dat dit systeem werkt: na een lange rit stap je frisser uit dan in menig Duitse concurrent. De lage zitpositie is wennen, maar biedt voldoende steun in de zijvlakken.

De vering is waarschijnlijk afgestemd op comfort, wat betekent dat oneffenheden goed worden geabsorbeerd, maar dat je bij hogere snelheden wat deining kunt voelen. De geluidsisolatie is vermoedelijk redelijk, maar niet uitzonderlijk – verwacht wat windgeruis rond de spiegels bij snelwegvaart. Voor dagelijks woon-werkverkeer is de Altima comfortabel genoeg, maar hij is geen limousine.

Het interieur van de Altima is functioneel maar saai. Het dashboard is overzichtelijk, met een 8-inch touchscreen dat niet revolutionair is maar prima werkt. De materialen zijn grotendeels zacht plastic, maar er zijn ook harde delen die wijzen op kostenbesparing. De afwerking is degelijk, maar niet op het niveau van een Audi – en dat merk je.

De ergonomie is typisch Nissan: alles zit logisch, maar er is weinig flair. Fysieke knoppen voor de klimaatregeling zijn aanwezig, wat ik toejuich, maar het infotainmentsysteem is traag en de menu's zijn gedateerd. Het stuurwiel is prettig in de hand en de zitpositie is goed te vinden, maar het geheel voelt wat ouderwets aan in vergelijking met de concurrentie.

Met 436 liter kofferruimte doet de Altima het slechter dan 58% van zijn concurrenten – een duidelijke minpunt. De achterbank is ruim genoeg voor twee volwassenen, maar drie passagiers zullen elkaar in de schouders raken. De instap voorin is laag, wat voor ouderen of mensen met een slechte rug een uitdaging kan zijn.

Het zicht rondom is redelijk dankzij de grote ramen, maar de hoge taille en de aflopende daklijn beperken het zicht naar achteren. Parkeren wordt geholpen door sensoren en een achteruitrijcamera, maar de lange neus maakt het manoeuvreren in de stad lastig. Kortom: de Altima is beter op de snelweg dan in de stad.

De Altima biedt de gebruikelijke rijhulpsystemen: adaptieve cruisecontrol, lane-keeping assist en automatische noodrem – allemaal aanwezig, maar ze werken zoals je van Nissan gewend bent: zonder poespas. De systemen zijn niet zo verfijnd als die van Tesla of Volvo, maar ze doen wat ze moeten doen.

Het infotainmentsysteem is het zwakke punt. Het is traag, de grafische weergave is gedateerd en de smartphone-integratie is niet altijd even stabiel. Nissan heeft de afgelopen jaren geen grote stappen gezet op dit gebied, en dat is duidelijk te merken. Voor een auto uit 2018-2022 is dit beneden gemiddeld.

Met een officieel verbruik van 8,1 l/100 km voor de 2.0 VC-Turbo is de Altima geen zuinige auto. Hij scoort beter dan slechts 22% van zijn concurrenten – dat is een duidelijke afrekening met de belofte van efficiënte variabele compressie. In de praktijk zal dit cijfer waarschijnlijk nog hoger uitvallen, zeker bij sportief rijden.

De prijs van de Altima ligt in Nederland rond de € 40.000 – een bedrag dat je ook aan een SEAT Tarraco (€ 32.000) of een Audi Q5L uitgeeft, maar dan krijg je meer ruimte en een moderner interieur. De onderhoudskosten zijn gemiddeld, maar de CVT-transmissie staat erom bekend dat hij bij intensief gebruik vroegtijdig kan slijten – een punt om rekening mee te houden.