Nissan Frontier: Amerikaanse arbeider die vergeten is te stoppen

De Nissan Frontier ziet eruit alsof hij 's ochtends opstaat, een kop koffie drinkt en direct aan het werk wil. Geen franje, geen vloeiende lijnen – gewoon een recht toe, recht aan pick-up met een grille die je niet over het hoofd ziet. Hij is hoog, hoekig en oogt precies zo Amerikaans als zijn afkomst doet vermoeden.

Stap je in, dan valt de eerste indruk van het interieur wat tegen. Het is functioneel, maar het materiaalgebruik en de opbouw voelen alsof ze een decennium oud zijn. Dat is niet per se erg voor een werkpaard, maar wie meer dan 50 mille neerlegt, mag best iets meer verwachten.

Met 310 pk en 381 Nm heeft de Frontier genoeg kracht om vlot mee te komen in het verkeer, maar de cijfers liegen niet: dit is geen sportauto. De besturing is licht en niet bijzonder communicatief, en het onderstel is vooral op comfort gericht – al betekent dat bij een pick-up met een stevige achteras vooral dat je de oneffenheden goed voelt als de laadbak leeg is.

Op de snelweg is de Frontier stabiel, maar het hoge profiel zorgt voor windgevoeligheid. In de stad is hij log en heeft hij een grote draaicirkel. Dit is een auto die je neemt voor het werk, niet voor het plezier – en dat is prima, maar verwacht geen wonderen.

De enige motor is een 3.8-liter V6 met 310 pk en 381 Nm, gekoppeld aan een 9-traps automaat en vierwielaandrijving. Dat is een flinke krachtbron, beter dan 73% van de vergelijkbare auto's uit dezelfde periode. De V6 loopt soepel en heeft genoeg trekkracht voor zwaar werk, maar het verbruik is fors – al geeft Nissan geen officiële cijfers vrij, dus reken op een dorstige dorst.

De 9-traps automaat schakelt over het algemeen vlot, maar kan soms wat zoeken bij lage snelheden. Het is geen motor die je voor de sound koopt – hij klinkt vooral als een werkpaard dat zijn job doet. Wie een zuinige of hybride pick-up zoekt, is hier aan het verkeerde adres.

De stoelen zijn stevig en bieden redelijke ondersteuning, maar ze zijn niet gemaakt voor urenlang comfort. De vering is afgestemd op het dragen van lasten, dus met een lege laadbak voel je elke ribbel in de weg. Op lange ritten wordt dat vermoeiend.

Het geluidsniveau is redelijk voor een pick-up, maar wind- en bandengeluid dringen duidelijk door. De klimaatregeling werkt goed, maar de bediening is ouderwets – fysieke knoppen, dat dan weer wel. Voor dagelijks woon-werkverkeer is dit geen pretje, maar voor incidenteel gebruik is het te doen.

Het interieur van de Frontier is vooral functioneel, met harde kunststoffen en weinig opsmuk. De knoppen zijn groot en logisch ingedeeld, wat prettig is met handschoenen aan. Maar het geheel oogt gedateerd, zeker vergeleken met concurrenten die een moderner dashboard bieden.

De infotainment is niet het sterkste punt: het scherm reageert traag en de graphics zijn simpel. Er is wel Apple CarPlay en Android Auto, maar de integratie voelt als een aftermarket-oplossing. Voor een auto van dit kaliber had Nissan beter zijn best mogen doen.

De achterbank is verrassend ruim voor een pick-up, al is de zithouding rechtop en de rugleuning steil. De laadbak is het echte werkpaard: groot, praktisch en met voldoende laadvermogen. Instappen is hoog, maar dat hoort bij dit soort auto's.

Het zicht rondom is goed dankzij de hoge zitpositie en grote spiegels, maar parkeren in een stad is een uitdaging door de afmetingen. Parkeersensoren en camera helpen, maar de draaicirkel blijft groot. Dit is een auto voor buiten, niet voor de binnenstad.

De Frontier biedt de nodige rijassistentie, zoals adaptieve cruisecontrol en noodremassistentie, maar de systemen werken niet zo verfijnd als bij Europese concurrenten. De adaptieve cruisecontrol reageert soms abrupt, en de rijbaanassistent stuurt nogal nadrukkelijk.

Het infotainmentsysteem is zoals gezegd gedateerd. De bediening is niet intuïtief en de laadtijden zijn lang. Voor iemand die vooral een werkpaard zoekt, is het acceptabel, maar wie moderne technologie verwacht, komt bedrogen uit.

Officiële verbruikscijfers ontbreken voor de Frontier, maar met een 3.8 V6 en vierwielaandrijving mag je rekenen op een dorstige dorst. In de praktijk zal hij al snel boven de 12 liter per 100 km zitten. Dat maakt hem duur in het gebruik, zeker met de huidige brandstofprijzen.

De prijs van de Frontier ligt in de buurt van concurrenten als de BMW iX1 en Lexus RZ 450e, maar die bieden elektrische aandrijving en een moderner pakket. Qua kosten per kilometer is de Frontier dus duidelijk in het nadeel. Alleen wie echt een pick-up nodig heeft, kan dit rechtvaardigen.