Nissan Frontier: Amerikaanse arbeider die niet wil imponeren, maar wel laadt

De Nissan Frontier oogt als een auto die geen enkele poging doet om aardig gevonden te worden. Met een lengte van 5,22 meter en een hoogte van 1,78 meter staat hij als een blok op de weg, en de hoekige lijnen uit een vorig decennium verraden zijn Amerikaanse oorsprong. Dit is geen designobject, maar een stuk gereedschap.

De geteste PRO-4X uitvoering maakt het nog bonter met zwarte accenten en een stoere uitstraling, maar het geheel blijft functioneel. Het interieur oogt bij eerste aanblik al gedateerd, met veel hard plastic en een simpele indeling. Je weet meteen: hier draait alles om het laadvermogen, niet om de sfeer.

Met een leeggewicht van 2.072 kg en een starre achteras is de Frontier geen auto voor bochtige B-weggetjes. De besturing is vaag en de vering is duidelijk afgestemd op volle belading, waardoor je achterin onrustig wordt over hobbels. Op de snelweg is hij stabiel, maar je moet continu corrigeren bij zijwind.

Het rijgedrag is vooral functioneel. De 4.0 V6 levert 381 Nm koppel, wat genoeg is om vlot mee te komen, maar de handgeschakelde zesversnellingsbak schakelt lang en stroperig. De remmen voelen krachtig aan, maar de auto duikt duidelijk bij hard remmen. In de stad is de Frontier met zijn afmetingen een obstakel, maar het hoge zitje geeft gelukkig een goed overzicht.

De Frontier is er in drie dieselversies, waarvan de 2.5 met 150 pk duidelijk het braafste jongetje van de klas is. Met 11,2 l/100 km is hij relatief zuinig, maar in een auto van ruim twee ton zal dat vermogen vermoedelijk niet voor een vlotte indruk zorgen. De 4.0 V6 is de sterke man: 261 pk en 381 Nm, goed voor een 0-100 tijd van 8,3 seconden.

Die V6 is echter een dorstige klant: 13,8 l/100 km is het officiële gemiddelde, wat in de praktijk al snel 15 liter of meer zal worden. De topsnelheid van 170 km/u is laag voor een auto met dit vermogen, maar dat is typerend voor een pick-up met een rechtopstaande neus. De motor klinkt ruig en werkt hard, maar voelt wel onverwoestbaar.

De stoelen van de Frontier zijn breed en redelijk comfortabel, maar bieden weinig zijdelingse steun. De vering is afgestemd op het dragen van lasten, dus leeg rijdt hij stug en harkerig. Over lange afstanden is hij vermoeiend: het motorgeluid is constant aanwezig en windgeruis neemt toe boven de 120 km/u.

In de stad is de auto te groot en te onhandig voor comfortabel rijden. De hoge instap is logisch voor een pick-up, maar vergt wel wat klimwerk. De PRO-4X uitvoering heeft betere dempers, maar dat compenseert het onafgeveerde gewicht van de starre achteras niet volledig. Dit is een auto die je neemt voor het werk, niet voor de lange vakantierit.

Het interieur van de Frontier is rechttoe rechtaan, met harde kunststoffen en een ontwerp dat zijn leeftijd niet verbergt. Alles is functioneel en overzichtelijk, maar het voelt goedkoop aan. De knoppen zijn groot en logisch geplaatst, en de airconditioning werkt naar behoren, maar er is geen enkele poging tot luxe.

De ergonomie is redelijk: de zitpositie is hoog en de bediening is simpel, maar het infotainmentsysteem is hopeloos verouderd met kleine knoppen en een trage respons. Opbergruimte is er genoeg, maar de opbergvakken zijn ondiep en onhandig gevormd. De PRO-4X uitvoering voegt wat sportieve accenten toe, maar dat is cosmetica op een functioneel geheel.

Wat opvalt is het gebrek aan moderne veiligheidsuitrusting. Geen noodremassistent of rijstrookassistent; dit is nog van de generatie dat een pick-up gewoon reed en verder niets. Voor wie het simpel wil, is dat prima, maar het is wel een gemis in deze prijsklasse.

De kofferbak van de Frontier is met 2.605 liter een van de grootste in zijn klasse, beter dan 99% van vergelijkbare auto's. De laadbak is diep en breed, en de achterklep is makkelijk te openen. Met een lengte van 5,22 meter is hij echter lastig te parkeren, en het zicht naar achteren is beperkt door de hoge laadrand.

De achterbank is verrassend ruim voor een pick-up, met voldoende beenruimte voor twee volwassenen. Instappen is een klimpartij, maar eenmaal binnen zit het prima. De auto is vooral praktisch voor wie regelmatig grote of zware spullen vervoert, maar in de stad is hij een obstakel. De draaicirkel is groot en de spiegels zijn klein, dus je moet vaak vertrouwen op je inschatting.

Op technologisch vlak is de Frontier een fossiel. Het infotainmentsysteem is traag, heeft een lage resolutie en mist moderne functies zoals Apple CarPlay en Android Auto. De bediening gaat via kleine knoppen en een verouderde interface, wat afleidt tijdens het rijden.

De rijassistentiesystemen beperken zich tot het absolute minimum: ABS en stabiliteitscontrole zijn er, maar meer ook niet. Geen adaptieve cruisecontrol, geen dodehoekwaarschuwing, geen camera's rondom. De PRO-4X uitvoering heeft wel een achteruitrijcamera, maar die is van matige kwaliteit. Het is duidelijk dat Nissan hier geen enkele prioriteit aan heeft gegeven.

Connectiviteit is er nauwelijks. Geen app-integratie, geen over-the-air updates. Voor wie technologie belangrijk vindt, is dit een reden om naar een andere auto te kijken. Maar voor de doelgroep die alleen een werkpaard nodig heeft, is het misschien juist een pluspunt: minder om kapot te gaan.

Het officiële verbruik van de 4.0 V6 is 13,8 l/100 km, wat al hoog is voor een diesel. In de praktijk zal dat vermoedelijk nog hoger uitvallen, zeker met belading of in de stad. De CO2-uitstoot is niet opgegeven, maar met dit verbruik kun je raden dat die niet mals is. De 2.5 is zuiniger met 11,2 l/100 km, maar levert ook veel minder prestaties.

De prijs van de Frontier ligt in dezelfde orde als die van de Mercedes X-Klasse, maar het interieur en de technologie zijn duidelijk minder. Onderhoudskosten zijn vermoedelijk redelijk dankzij de simpele techniek, maar het hoge verbruik en de wegenbelasting zullen de maandlasten flink opdrijven. Dit is geen auto voor de zuinige rijder, maar voor wie de functionaliteit nodig heeft en de kosten voor lief neemt.