Nissan Juke: de auto die iedereen haatte en toch massaal kocht

De Juke is een van die auto's waar je een mening over moet hebben. De hoge koplampen, de enorme wielkasten, de coupé-achtige daklijn op een crossover-lichaaf: het is een ontwerp dat je niet neutraal laat. Nissan noemde het zelf een 'sports crossover', wat vooral betekent dat het geen van beide echt is.

Wat je niet kunt ontkennen: de Juke valt op. In een parkeergarage vol grijze hatchbacks zie je hem direct. De proporties zijn eigenaardig — 4135 mm lang, 1765 mm breed en 1570 mm hoog — waardoor hij hoog op zijn poten staat maar toch compact oogt. De wielkasten zijn buitenproportioneel groot, alsof er een groter model in de mal is gekropen.

Binnenin word je begroet door een dashboard dat destijds gedurfd was: een middentunnel in motorfietsstijl met knoppen die aan een tankstation doen denken. De materialen zijn hard en grijs, maar de ergonomie is verrassend oké. Het is geen premium interieur, en dat was het ook nooit bedoeld te zijn.

Met 1455 kg en 190 pk heeft de Juke turbo-AWD een gewicht-vermogenverhouding die prima is voor zijn tijd, maar de cijfers plaatsen hem in het middensegment: 0-100 in 8,4 seconden is vlot, niet snel. De topsnelheid van 200 km/u is precies wat je verwacht. Wat de cijfers niet vertellen, is hoe de auto aanvoelt — en daar wringt het.

De Juke is nooit een echte rijdersauto geweest. De besturing is licht en indirect, de elektrische bekrachtiging filtert bijna alle gevoel weg. In de stad is dat prettig — je parkeert hem met één vinger — maar op een bochtige weg mis je de feedback die een Golf of Focus wel geeft. Het onderstel is stevig afgesteld, wat oneffenheden doorgeeft, maar de rol in bochten blijft beperkt.

De AWD-versie voegt tractie toe bij nat wegdek, maar het systeem is voorwielgericht en grijpt pas in als het nodig is. Verwacht geen rally-gedrag. De CVT-bak is de grootste spelbreker: hij houdt de motor op één toerental tijdens accelereren, wat resulteert in een drone die niet past bij een auto die sportief wil lijken. De handbak met 6 versnellingen is de betere keuze voor wie plezier zoekt.

In de stad is de Juke verrassend wendbaar dankzij de compacte afmetingen en de hoge zitpositie. Op de snelweg is hij stabiel, maar windruis rond de grote buitenspiegels en de brede A-stijlen wordt merkbaar boven de 120 km/u.

De Juke werd geleverd met zeven motorversies, van een 94 pk 1.6 benzine tot de 190 pk 1.6 turbo. De instapper met 94 pk is met 6,0 l/100 km zuinig maar traag — reken op meer dan 12 seconden naar 100 km/u, al geeft Nissan dat cijfer niet. De 117 pk-versie is de middenmoot: voldoende voor dagelijks gebruik, maar geen enkele moeite waard als je iets van rijplezier zoekt.

De 1.5 dCi met 110 pk is de verstandige keuze voor wie veel rijdt. Met 4,9 l/100 km en 124-129 g/km CO2 is hij duidelijk zuiniger dan de benzines, en het koppel van de diesel maakt hem soepel in het dagelijks verkeer. Het is geen snelle motor, maar hij past bij het karakter van de auto: relaxed cruisen.

De 1.6 turbo met 190 pk en 240 Nm is de enige uitvoering die de Juke echt levendig maakt. De handbak met 6 versnellingen is de beste combinatie: 6,9 l/100 km en 159 g/km CO2, en je houdt controle over de versnellingen. De CVT met AWD is 0,7 l/100 km dorstiger en voelt trager aan dan de cijfers suggereren. De 8,4 seconden naar 100 km/u is prima, maar de CVT laat de motor loeien zonder dat je sneller gaat.

Wat opvalt in de benchmark: de Juke scoort met zijn 190 pk beter dan slechts 30% van vergelijkbare auto's uit die periode. Dat zegt veel — er waren destijds behoorlijk wat krachtigere concurrenten. De acceleratie is beter dan 34%, wat hem in de middenmoot plaatst. Dit is geen hot hatch, ook al ziet hij er zo uit.

De Juke is niet gebouwd voor lange afstanden. De stoelen zijn redelijk maar missen de ondersteuning die je na drie uur rijden waardeert. De vering is stevig, wat in de stad prima is maar op slecht asfalt doorwerkt in de cabine. Het is geen comfortauto.

Geluidsisolatie is matig. De 1.5 dCi is hoorbaar aanwezig, vooral bij koude start en op de snelweg. De 1.6 turbo is stiller, maar de CVT veroorzaakt bij accelereren een constante drone die vermoeiend wordt. Windruis rond de spiegels en A-stijlen neemt toe met snelheid.

De hoge zitpositie is een pluspunt: je kijkt over veel auto's heen en instappen is gemakkelijk. Maar de cabine is krap. Lange bestuurders zullen hun hoofd tegen het dak voelen, en de bijrijdersstoel is smal. Dit is geen auto voor grote mensen of lange ritten.

Het interieur van de Juke is een mixed bag. Het ontwerp is gedurfd — de middentunnel in motorfietsstijl met de knoppen voor climate control is een gespreksonderwerp — maar de materialen zijn hard en goedkoop. Overal plastic, weinig zachte oppervlakken. Na een paar jaar gaat het kraken.

De ergonomie is beter dan je zou denken. De knoppen zitten logisch, de climate control is simpel te bedienen, en er zijn fysieke knoppen voor de belangrijkste functies. Het infotainmentsysteem is echter gedateerd: het scherm is klein, de graphics zijn ouderwets, en de navigatie is traag. In latere jaren kwam er een iets beter systeem, maar het blijft een zwak punt.

Opvallend detail: de Juke heeft een 'I-Con' systeem waarmee je tussen Eco, Normal en Sport kunt wisselen. In Eco wordt de gasrespons zo loom dat je het gevoel hebt dat de motor uit staat. Sport maakt het iets beter, maar verandert de besturing niet wezenlijk. Het is een gadget dat weinig toevoegt.

De afwerking is typisch Nissan uit die periode: degelijk maar inspiratieloos. De面板n sluiten redelijk aan, maar er zijn geen hoogwaardige materialen te bekennen. Dit is een auto die je koopt om het uiterlijk, niet om het interieur.

Hier gaat het mis. De kofferbak van 249 liter is klein — beter dan slechts 9% van vergelijkbare auto's uit die periode. Dat betekent dat je met een paar boodschappentassen al moet puzzelen. Een kinderwagen erin krijgen is een uitdaging. De achterbank is krap: volwassenen zitten met hun knieën tegen de voorstoelen.

Instappen achterin is onhandig door de coupé-achtige daklijn en de hoge instap. Kinderen kunnen er prima zitten, maar voor volwassenen is het behelpen. De achterportieren openen niet ver genoeg, wat het in- en uitstappen bemoeilijkt.

Zicht naar achteren is beperkt door de kleine achterruit en de dikke C-stijlen. De buitenspiegels zijn groot, wat helpt, maar je zult vaak op de camera moeten vertrouwen — als die er is. Parkeren gaat prima dankzij de compacte afmetingen, maar de hoge achterkant maakt het lastig om afstanden in te schatten.

Er zijn wat slimme opbergvakjes: onder de achterbank, in de middentunnel, en een verborgen vak in de kofferbakvloer. Maar de totale bruikbare ruimte is beperkt. Dit is geen gezinsauto.

De Juke was in 2010 redelijk modern: hij had optioneel een achteruitrijcamera, navigatie, en Bluetooth. Maar het systeem is traag en de graphics zijn gedateerd. In latere jaren kwam er een iets beter systeem met een groter scherm, maar het blijft achter bij concurrenten.

Rijassistentie is beperkt tot het minimum: ABS, ESP, en eventueel een achteruitrijcamera. Er is geen adaptieve cruise control, geen lane-keep assist, geen automatisch noodremmen. Voor die tijd niet ongebruikelijk, maar het betekent dat je zelf moet opletten.

Connected functies zijn er nauwelijks. Geen app-integratie, geen over-the-air updates, geen WiFi. De Juke is een auto uit een ander tijdperk wat betreft technologie. Wie dat belangrijk vindt, kan beter een jongere auto kopen.

Het I-Con systeem is een gadget dat de rijmodus verandert, maar het is geen echte technologie. Het beïnvloedt de gasrespons en het toerental, maar niet de besturing of het onderstel. Het voelt als een marketingtruc.

De 1.6 turbo met AWD en CVT is de dorstigste uitvoering: 7,6 l/100 km en 175 g/km CO2. Dat is beter dan 59% van vergelijkbare auto's uit die periode, wat vooral zegt dat er veel onzuinige auto's waren. In de praktijk zul je eerder 8,5-9,0 l/100 km halen, zeker in de stad.

De 1.5 dCi is met 4,9 l/100 km en 124-129 g/km CO2 de zuinigste keuze. De 1.6 benzine met 117 pk doet 6,0 l/100 km en 139 g/km. De 94 pk-versie is met 6,0 l/100 km en 138 g/km nauwelijks zuiniger dan de 117 pk, dus waarom je de zwakkere zou nemen is onduidelijk.

Onderhoudskosten zijn typisch Nissan: redelijk, maar niet goedkoop. De 1.6 turbo kan last hebben van een distributieketting die rekt, wat een dure reparatie is. De 1.5 dCi is over het algemeen betrouwbaar, maar let op de EGR-klep en het roetfilter bij stadsgebruik. Banden zijn aan de prijs door de grote wielmaten op de duurdere uitvoeringen.

De Juke is geen auto die je koopt om te sparen. De afschrijving is redelijk, maar de vraag naar gebruikte exemplaren is niet groot. Een goed onderhouden 1.6 turbo met handbak is het meest waardevast, omdat die het leukst is om te rijden.