Nissan Pathfinder: een degelijke SUV die je niet op de knieën krijgt, maar wel op weg helpt

De Nissan Pathfinder uit deze generatie ziet er niet bepaald uit alsof hij je uitdaagt om een bergpas te veroveren. Het design is braaf, met zachte lijnen en een chroomneus die vooral 'deftig' probeert te zijn. Hij is niet lelijk, maar ook niet memorabel; hij staat in de parkeergarage alsof hij zich wil verontschuldigen voor zijn bestaan.

De proporties zijn typisch Amerikaans: lang, hoog en breed. De wielen zijn relatief klein voor zo'n koets, wat de uitstraling niet bepaald sportief maakt. Maar dat is misschien juist de bedoeling — dit is een auto die geen aandacht wil trekken, maar gewoon zijn werk wil doen. Het interieur dat je ziet als je instapt, is ruim maar niet overdadig; het dashboard is functioneel, met veel harde plastics die je aan het begin van het decennium doet denken.

Op basis van de specificaties — 288 pk, 351 Nm en een gewicht dat je niet in de folder vindt maar dat je wel voelt — verwacht ik geen sportwagen. De besturing is licht en tamelijk gevoelloos, wat in de stad prima werkt maar op de snelweg niet echt vertrouwen wekt. De vering is zacht, wat comfortabel is, maar in bochten resulteert het in behoorlijke carrosseriebewegingen. Je rijdt de Pathfinder beter alsof je een bank met wielen bestuurt dan een auto.

De CVT-automaat is het zwakke punt. Hij laat de V6 hoog in toeren draaien bij acceleratie, wat veel lawaai maakt maar niet veel vooruitgang boekt. Het rempedaal voelt wat sponsig aan, maar de remmen zijn wel krachtig genoeg om dit gewicht te stoppen. Op onverharde wegen of in de sneeuw zal de AWD-versie waarschijnlijk zijn waarde bewijzen, maar verwacht geen offroad-capaciteiten zoals een echte 4x4. Dit is een SUV voor de bebouwde kom en de snelweg, niet voor de Rubicon.

De 3.5-liter V6 is de enige motor die je kunt krijgen, en dat is zowel goed als slecht nieuws. Goed, omdat hij soepel loopt en genoeg kracht heeft om de Pathfinder vlot op snelheid te brengen — met 288 pk zit je beter dan 76% van de concurrentie uit die periode. Slecht, omdat hij dorstig is en je geen keuze hebt voor een zuinigere viercilinder of diesel. Het koppel van 351 Nm is respectabel, maar niet uitzonderlijk (beter dan 58%).

De CVT is een automatische transmissie zonder vaste versnellingen, wat Nissan 'Xtronic' noemt. In de praktijk betekent dat: de motor draait constant in een toerentalbereik terwijl de auto accelereert, wat wennen is. Het werkt prima voor rustig rijden, maar bij flink doorduwen klinkt de V6 als een stofzuiger die op vol vermogen draait, terwijl de snelheid trager toeneemt dan je zou hopen. De acceleratie zal waarschijnlijk rond de 8 seconden liggen naar 100 km/u, maar dat voelt trager aan door het CVT-gevoel. Voor wie een automaat met traditionele versnellingen wil, is dit een minpunt.

Comfort is waar de Pathfinder het beste in is. De stoelen zijn groot, zacht en voorin verwarmd (in hogere uitvoeringen), en bieden voldoende ondersteuning voor lange ritten. De vering slokt hobbels en oneffenheden moeiteloos op, waardoor je over slecht Nederlands asfalt glijdt in plaats van schudt. De achterpassagiers hebben ook geen klagen: er is veel been- en hoofdruimte, en de tweede zitrij is verstelbaar.

Geluidsisolatie is redelijk, maar niet geweldig. Bij snelwegvaart hoor je vooral windgeruis rond de spiegels en bandengeluid. De V6 is stil bij constant rijden, maar wordt luidruchtig bij acceleratie. In de stad is de auto hoog en heb je een goed overzicht, maar de brede carrosserie maakt parkeren soms een gedoe — zeker in oude binnensteden. Voor lange reizen met het hele gezin is dit een van de betere keuzes in zijn klasse, maar voor dagelijks stadsverkeer is hij eigenlijk te groot en te dorstig.

Het interieur van de Pathfinder is vooral functioneel. Het dashboard is overzichtelijk, met een centrale 8-inch touchscreen (in duurdere uitvoeringen) en fysieke knoppen voor de klimaatregeling — iets wat wij waarderen, want je hoeft niet door menu's te graven om de temperatuur te wijzigen. De materialen zijn echter niet premium: veel hard plastic op het dashboard en de deuren, en het leder (indien aanwezig) voelt niet bijzonder luxueus aan.

Er zijn enkele slimme opbergvakken, zoals een grote console en een ruim handschoenenkastje, maar het ontwerp is duidelijk van voor 2016. De analoge tellers zijn duidelijk afleesbaar, maar het informatiedisplay ertussen is klein en ouderwets. De stoelen zijn comfortabel, maar de bekleding is niet bestand tegen intensief gebruik — bij auto's met veel kilometers zie je al snel slijtage. Het is geen interieur waar je verliefd op wordt, maar het is praktisch en alles zit waar je het verwacht.

De Pathfinder is een van de weinige SUV's in deze klasse die echt zeven zitplaatsen biedt. De derde rij is echter alleen geschikt voor kinderen — volwassenen zullen hun hoofd stoten en benen te kort komen. De toegang tot de derde rij gaat via een schuifbare tweede zitrij, wat handig is, maar zodra die derde rij is opgeklapt, blijft er weinig kofferbakruimte over. Met alle stoelen rechtop heb je amper ruimte voor boodschappentassen.

Met de derde rij neergeklapt is de kofferbak ruim (ongeveer 453 liter, maar dat is een schatting op basis van de afmetingen — we hebben geen officiële cijfers). De laaddrempel is hoog, maar dat is normaal voor een SUV. Het zicht naar achteren is beperkt door de dikke C-stijlen en de kleine achterruit, dus parkeren doe je vooral op de camera en sensoren, die in hogere uitvoeringen aanwezig zijn. Instappen is makkelijk dankzij de hoge zit, maar de deuren zijn groot en hebben veel ruimte nodig om open te zwaaien.

Nissan's infotainment in deze generatie is duidelijk niet het sterkste punt. Het touchscreen reageert traag, de graphics zijn gedateerd en de navigatie (indien aanwezig) voelt alsof hij uit 2010 komt. Apple CarPlay en Android Auto werden pas later in de productieperiode toegevoegd, dus wees voorzichtig met vroege exemplaren. De bediening is echter eenvoudig, met fysieke knoppen voor de belangrijkste functies.

De rijassistentiesystemen zijn basis maar functioneel: adaptieve cruisecontrol, rijbaanassistent en noodremassistent waren beschikbaar, maar werken niet zo verfijnd als bij Europese concurrenten. De rijbaanassistent stuurt soms onbedoeld, en de adaptieve cruisecontrol reageert niet altijd soepel op invoegend verkeer. Er is een 360-graden camera die het parkeren vergemakkelijkt, maar de beeldkwaliteit is matig. Kortom: de technologie is aanwezig, maar je merkt dat dit een Amerikaans product is dat niet is meegeëvolueerd met de tijd.

Het officiële verbruik van de Pathfinder is niet opgegeven in de gegevens, maar op basis van de 3.5 V6 en het gewicht is het duidelijk dat hij niet zuinig is. Verwacht een reëel verbruik van rond de 1 op 9 à 10, wat bij een benzineprijs van €2 per liter betekent dat je al snel €0,20 per kilometer kwijt bent. De CO2-uitstoot is hoog, dus de bijtelling voor zakelijke rijders is fors.

De prijs van een gebruikte Pathfinder is aantrekkelijk — ze zijn vaak minder duur dan vergelijkbare Europese SUV's, maar dat heeft ook een reden: het interieur is minder luxueus en de techniek is ouder. De onderhoudskosten zijn gemiddeld, maar de V6 is over het algemeen betrouwbaar. Let op de CVT: die moet regelmatig onderhouden worden (olie verversen), anders kan hij duur uitvallen. Banden zijn groot en niet goedkoop, en het verbruik maakt hem minder geschikt voor veel kilometers.