Nissan Qashqai (2018-2021): degelijke alleskunner, maar de diesel is de stille kracht

De Nissan Qashqai uit 2018 oogt als een nette, ietwat brave verschijning. Hij heeft de V-vormige grille die Nissan toen overal op plakte, met scherpe koplampen die hem iets zelfverzekerds geven. Het is geen auto die de show steelt op een parkeerplaats, maar hij ziet er volwassen en tijdloos uit. Precies wat de meeste kopers in dit segment willen: niet opvallen, maar ook niet verkeerd bekeken worden.

Het interieur maakt een degelijke eerste indruk, al moet je geen designprijzen verwachten. Alles zit logisch in elkaar, de materialen zijn stevig maar hard. Het is het soort interieur dat je na tien jaar nog steeds niet haat, maar waar je ook nooit enthousiast van wordt. De stoelen zitten goed, dat wel. En de afwerking is netjes, zonder geknars of scheve naden.

Op basis van de cijfers – 131 pk, 320 Nm en 1.419 kg – voelt de Qashqai niet als een sportwagen, maar dat hoeft ook niet. De diesel levert zijn koppel laag in het toerengebied, waardoor hij vlot genoeg meedraait in het dagelijkse verkeer. De acceleratie van 9,9 seconden naar 100 km/u is allesbehalve indrukwekkend, maar voelt in de praktijk prima voor een gezins-SUV. Je moet alleen niet te vaak willen inhalen op een drukke N-weg.

De besturing is licht en comfortabel, met weinig feedback. Het onderstel is duidelijk op comfort gericht: oneffenheden worden netjes weggefilterd, maar in snelle bochten helt de carrosserie behoorlijk over. Dat is geen schande voor een SUV, maar wie graag een bochtige B-weg neemt, kijkt beter naar een Mazda CX-30. De remmen doen wat ze moeten doen, zonder opvallende eigenschappen. Kortom: de Qashqai is een rustige, voorspelbare reisgenoot, niet een die je adrenaline laat stromen.

Het motorengamma is verdeeld in twee werelden. De 1.3-liter benzinemotoren met 140 of 160 pk zijn redelijk soepel, maar moeten hard werken om de ruim 1,4 ton van de Qashqai op gang te trekken. Ze zijn niet onzuinig, maar ook niet bijzonder. De echte aanrader is de 1.6 dCi diesel met 131 pk en 320 Nm. Die levert het meeste koppel in het gamma en is met 4,4 l/100 km en 116 g/km CO2 een van de zuinigste in zijn klasse. De diesel is ook nog eens stiller dan je zou verwachten, al hoor je bij koude start wel dat het een diesel is.

De handgeschakelde zesversnellingsbak schakelt precies genoeg om niet te storen, maar voelt niet geweldig. De CVT die Nissan aanbiedt op de 1.6 dCi is vooral een lust voor wie nooit wil schakelen, maar het maakt de auto nog trager en zorgt voor een zeurend motorgeluid bij hard accelereren. Wie de keuze heeft, neemt de handbak. De vierwielaandrijving is alleen verkrijgen op de diesel en voegt wat zekerheid toe in de winter, maar kost wel 0,5 l/100 km extra.

De Qashqai is een auto die gemaakt is om kilometers weg te tikken zonder dat je erover nadenkt. De stoelen zijn stevig maar ondersteunend, en ze bieden voldoende verstelmogelijkheden om een goede zitpositie te vinden. De vering is aan de zachte kant, wat op de snelweg voor een ontspannen gevoel zorgt. Alleen over korte, scherpe oneffenheden zoals verkeersdrempels voelt hij wat hobbelig aan – typisch voor een SUV met een wat stugger achterstel om het leeggewicht te controleren.

Geluid is een gemengd verhaal. De diesel is goed geïsoleerd, maar bij hogere snelheden hoor je vooral windgeruis rond de spiegels. Bandengezoem is aanwezig op ruw asfalt, maar niet storend. Op de achterbank is het prima toeven voor twee volwassenen, al wordt de middelste plek beboet met een harde zitting en een tunnel in de vloer. Kortom: de Qashqai is comfortabel, maar niet uitzonderlijk. Precies wat je van een gezinsauto mag verwachten.

Het dashboard van de Qashqai is overzichtelijk en functioneel, met een 7-inch infotainmentscherm dat in deze periode al wat achterloopt op de concurrentie. De grafische kwaliteit is matig en de reactiesnelheid is niet geweldig, maar de menuopbouw is logisch. Gelukkig zijn er nog fysieke knoppen voor de belangrijkste functies zoals klimaatregeling en volume – iets waar moderne auto's nog een punt aan kunnen zuigen. De materialen zijn hard maar degelijk, en de afwerking is netjes.

Er zijn wat leuke details, zoals de gedeeltelijk verzonken bekerhouders die voorkomen dat je koffie over je schoot krijgt bij een scherpe bocht. Ook het opbergvak onder de armsteun is ruim genoeg voor een tablet. Maar het interieur mist de flair van bijvoorbeeld een DS 3 Crossback, die met zijn diamantmotiefjes en stoffen panelen een stuk persoonlijker is. De Qashqai is vooral praktisch en nuchter, zonder zich te verontschuldigen voor zijn gebrek aan originaliteit.

Met een kofferbak van 430 liter zit de Qashqai precies in het midden van het segment. Hij is niet zo groot als die van een Peugeot 3008, maar groter dan wat een Mini Cooper of DS 3 Crossback biedt. De laaddrempel ligt wat hoog, maar dat is gebruikelijk voor een SUV. De achterbank kan in delen neergeklapt worden, waardoor je af en toe een lange plank of een wasmachine kunt vervoeren. Niet ideaal, maar voldoende voor de meeste gezinnen.

Het zicht naar buiten is redelijk, met dunne voorportierstijlen en een redelijk groot raamoppervlak. Naar achteren is het wat minder, vooral door de hoge schouderlijn en de kleine achterruit. Parkeren is dankzij de optionele camera's geen probleem, maar de draaicirkel is niet bijzonder klein, dus in de stad moet je soms even steken. De instap is prettig laag voor een SUV, wat vooral oudere passagiers zullen waarderen. Al met al is de Qashqai een praktische auto die geen verrassingen oplevert.

De Qashqai biedt een scala aan rijhulpsystemen die in 2018 nog redelijk modern waren, maar inmiddels gedateerd aanvoelen. De adaptieve cruisecontrol werkt naar behoren, maar reageert soms wat abrupt op invoegend verkeer. De rijbaanassistent is eerder een waarschuwing dan een echte correctie – hij stuurt licht bij, maar laat je vooral weten dat je van je baan afdwaalt. Dat is misschien maar beter ook, want de systemen zijn niet zo verfijnd als die in een Volkswagen.

Het infotainmentsysteem ondersteunt Apple CarPlay en Android Auto, wat de beperkte ingebouwde navigatie grotendeels overbodig maakt. De app-integratie werkt via een USB-kabel, en dat is betrouwbaar. De digitale tellerpartij is niet aanwezig; je krijgt een analoge snelheidsmeter met een klein display ertussen. Dat is misschien ouderwets, maar wel duidelijk. Voor wie moderne snufjes zoals een head-up display of draadloos opladen zoekt, is dit niet de juiste auto.

Het officiële verbruik van de 1.6 dCi is 4,4 l/100 km, wat overeenkomt met 116 g/km CO2. In de praktijk zul je met normaal rijden rond de 5,5 liter uitkomen, en met een rustige rijstijl is 5 liter haalbaar. Dat is uitstekend voor een SUV van dit formaat. De benzinemotoren scoren met 121 g/km CO2 ook niet slecht, maar het verbruik in de praktijk zal hoger liggen, zeker met de CVT. De diesel is duidelijk de zuinigste keuze voor wie veel kilometers maakt.

De vanafprijs van € 24.500 ligt in lijn met de concurrentie, maar de Qashqai is vaak goedkoper in de wegenbelasting dankzij de lage CO2-uitstoot – al hangt dat af van je regio. De onderhoudskosten zijn gemiddeld voor dit segment, en de dieselmotor staat bekend als betrouwbaar. Banden zijn standaard SUV-formaat, dus iets duurder dan bij een hatchback. De restwaarde is redelijk, maar niet zo sterk als die van een Volkswagen Taigo. Al met al is de Qashqai een voordelige auto om te rijden, vooral met de diesel.