Nissan Sentra: degelijk maar anoniem, een auto voor wie niet wil opvallen

De Nissan Sentra is een auto die je vergeet zodra je hem ziet. Niet lelijk, niet mooi, gewoon... een auto. De lijnen zijn strak maar karakterloos, en de verhoudingen zijn die van een typische middenklasser uit 2012. Hij is 4,6 meter lang, maar oogt kleiner. Op de parkeerplaats van een supermarkt valt hij weg tussen alle andere grijze en zilveren sedans.

Het interieur maakt de eerste indruk niet beter. Alles ziet er functioneel uit, maar het voelt goedkoop aan. Harde plastics, een sober dashboard en weinig flair. Het is niet slecht afgewerkt, maar het ademt vooral 'budget'. Je stapt in, doet je gordel om en vraagt je af waarom je niet voor iets anders hebt gekozen.

Op basis van de specificaties is de Sentra geen auto die je graag een bocht in stuurt. Het onderstel is duidelijk op comfort gericht, niet op dynamiek. Met een leeggewicht van 1.280 kg is hij niet zwaar, maar het vermogen van 130 pk is te weinig om er een sportief geheel van te maken. De besturing is waarschijnlijk licht en vrij gevoelloos, zoals je van een Nissan uit die periode mag verwachten.

In de stad is de Sentra vermoedelijk prima te doen. De maten zijn overzichtelijk en de motor heeft genoeg koppel om vlot mee te komen. Op de snelweg zal hij stabiel aanvoelen, maar windgeruis is bij dit type auto vaak een punt. Het is een auto die je zonder nadenken van A naar B brengt, maar die nooit een glimlach op je gezicht tovert.

De 1.8-liter benzinemotor levert 130 pk en 174 Nm koppel. In de benchmark van vergelijkbare auto's uit die periode zit de Sentra daarmee in de onderste 30 procent. Dat merk je: met 10,3 seconden naar de 100 km/u is hij niet snel, maar ook niet traag. Het is voldoende om veilig het verkeer in te voegen, maar inhalen op een provinciale weg vraagt planning.

De handgeschakelde zesversnellingsbak is de versie die we als representatief beschouwen. De CVT-automaat is zuiniger op papier, met 6,9 l/100 km tegen 7,8 l/100 km voor de handbak, maar CVT's uit die tijd stonden bekend om hun dronen bij acceleratie. De handbak is voorspelbaarder en geeft je meer controle, al is de pookgang vermoedelijk niet bijzonder prettig. De topsnelheid van 190 km/u is voldoende voor de Duitse Autobahn, maar meer ook niet.

De Sentra is gebouwd voor comfort, en dat is waarschijnlijk ook zijn beste eigenschap. De vering is zacht en slikt hobbels vermoedelijk goed weg. De stoelen zijn zacht en bieden weinig zijdelingse steun, maar voor lange ritten is dat juist fijn. Je zakt lekker weg en tikt de kilometers weg.

Geluidsisolatie is niet het sterkste punt van dit type auto. Op de snelweg zul je waarschijnlijk last hebben van wind- en bandengeluid. In de stad is het prima, maar voor een echte lange-afstandsauto had er meer demping in mogen zitten. Het is een compromis: comfortabel maar niet stil.

Het interieur van de Sentra is functioneel maar goedkoop. Overal harde plastics, een simpel dashboard en weinig opbergvakken. De bediening is logisch: alles zit waar je het verwacht, en de knoppen zijn groot en duidelijk. Het is niet ergonomisch slecht, maar het voelt alsof er op elk materiaal is bezuinigd.

De stoelen zijn bekleed met een stof die er na een paar jaar vermoedelijk niet meer uitziet als nieuw. Het stuurwiel is dun en voelt goedkoop aan. De middenconsole is simpel, met een klein scherm voor de audio. Het is een interieur dat je vergeet zodra je uitstapt, en dat is misschien wel het grootste probleem: het laat geen enkele indruk achter.

De Sentra is een sedan met een kofferbak van 428 liter. Dat is beter dan 45 procent van de concurrentie, dus net gemiddeld. De opening is waarschijnlijk niet bijzonder groot, dus grote voorwerpen zul je er niet makkelijk in kwijt kunnen. De achterbank is ruim genoeg voor twee volwassenen, maar drie wordt krap.

Het zicht rondom is goed, met dunne stijlen en grote ramen. Parkeren is daardoor vermoedelijk geen probleem, ook zonder sensoren. De auto is 1,76 meter breed en 1,50 meter hoog, dus hij past overal wel. Het is een praktische auto, maar niet praktischer dan een hatchback uit dezelfde klasse.

Op technologisch gebied is de Sentra uit 2012 niet bijzonder. Je krijgt een simpele radio met cd-speler en een AUX-ingang. Bluetooth was optioneel, net als een navigatiesysteem. Rijassistentie is er niet of nauwelijks: geen adaptieve cruisecontrol, geen noodremassistent. Het is een kale auto.

De bediening is gelukkig simpel. Grote knoppen, een duidelijk display en geen ingewikkelde menu's. Voor wie niet van technologie houdt, is dat een pluspunt. Maar in een tijd waarin concurrenten al infotainment met touchscreens aanboden, blijft de Sentra hopeloos achter. Het is geen auto voor wie graag speelt met nieuwe snufjes.

Met 7,8 l/100 km voor de handgeschakelde versie is de Sentra geen zuinige auto. In de benchmark scoort hij beter dan 31 procent van de concurrentie, wat betekent dat de meeste auto's uit die periode zuiniger waren. De CVT-versie doet het met 6,9 l/100 km iets beter, maar ook dat is geen indrukwekkend cijfer.

De Sentra is een betrouwbare auto, dat wel. Nissans uit die periode staan bekend als degelijk, met weinig grote problemen. Maar het onderhoud is niet goedkoper dan bij andere merken. De prijs is wel scherp: je krijgt veel auto voor je geld. Alleen vraag je je af of je niet beter een paar jaar ouder kunt kopen in een hogere klasse voor hetzelfde geld.