Nissan Serena: de MPV die nooit leerde wat een SUV is, en dat is prima

De Nissan Serena is geen beauty. Hij is hoog, recht en hoekig, met een voorkant die vooral doet denken aan een busje dat zich schaamt voor zijn bestaan. Maar dat is precies zijn charme: hij probeert niet iets te zijn wat hij niet is. De grote raamoppervlakken en de hoge zit geven je meteen het gevoel dat je in een glazen kooi zit, met uitzicht op alles en iedereen. Dat went snel, en het is eigenlijk best prettig.

De proporties zijn functioneel: kort genoeg voor de stad, hoog genoeg om je kinderen te zien spelen op het schoolplein. De schuifdeuren aan de achterkant zijn een schot in de roos voor wie ooit heeft geprobeerd een kind in een autostoeltje te hijsen in een krappe parkeergarage. Het is geen auto die je koopt om indruk te maken op je buren, maar wel een die je buren zullen vragen als ze moeten verhuizen.

Achter het stuur van de Serena zit je hoog, met een goede zichtbaarheid rondom. De besturing is licht en vrij direct, maar je voelt wel dat je in een auto zit die 1.770 kg weegt. In de stad is hij verrassend wendbaar, al moet je bij het parkeren rekening houden met de 1.694 mm breedte en de grote draaicirkel die je van zo'n lange auto mag verwachten. Op de snelweg is hij stabiel, maar de vering is duidelijk op comfort gericht: hij deint wat over lange golven, maar dat hoort erbij in dit segment.

De remmen zijn krachtig genoeg, maar de motorrespons is zoals je van een CVT mag verwachten: je trapt het gaspedaal in, de motor loopt op toeren, en de auto accelereert alsof hij eerst even moet nadenken. Het is niet vervelend, maar het nodigt niet uit tot sportief rijden. De AWD-versie geeft wel vertrouwen op nat wegdek, al is het systeem vooral bedoeld voor grip, niet voor offroad-capaciteiten. Dit is een auto die rust uitstraalt, en die rust wil je niet verstoren met abrupte stuurbewegingen.

De geteste versie heeft een 2.0-liter benzinemotor met 150 pk en 200 Nm, gekoppeld aan een CVT-automaat. Die cijfers zijn niet indrukwekkend, en de benchmark bevestigt dat: qua vermogen zit hij onder het gemiddelde van zijn concurrenten. Met een leeggewicht van 1.770 kg betekent dat een sprint naar 100 km/u die vermoedelijk rond de 11 seconden ligt, al durf ik dat niet te zweren zonder officiële cijfers. Het is genoeg om mee te komen in het verkeer, maar je moet niet verwachten dat je snel een vrachtwagen inhaalt.

Interessanter is de e-Power-versie, die technisch gezien een seriehybride is: de benzinemotor laadt een accu en een elektromotor drijft de wielen aan. Dat zorgt voor een veel directere respons en een lager verbruik van 3,8 l/100 km, maar alleen in de FWD-uitvoering. De 2.0 CVT is een stuk dorstiger met 6,3 l/100 km, al is dat nog steeds beter dan 60% van de concurrentie. Voor wie veel in de stad rijdt, is e-Power de slimste keuze; voor wie regelmatig met volle belading of aanhanger rijdt, is de 2.0 met AWD logischer, al blijft 150 pk dan wel aan de magere kant.

De stoelen van de Serena zijn groot, zacht en hoog, en dat is precies wat je wilt in een MPV. Ze bieden niet veel zijdelingse steun, maar dat is niet waar het hier om draait. De vering slokt hobbels en kuilen redelijk op, al is de achteras bij volle belading soms wat onrustig. De geluidsisolatie is redelijk, maar bij hoge snelheden hoor je wel windgeruis rond de grote spiegels en de raamoppervlakken. Het is geen stiltecoupé, maar het is ook niet storend.

Voor lange ritten is de Serena een goede reisgenoot, maar de CVT-bak kan op de snelweg wel gaan irriteren: bij elke inhaalactie loopt de motor op toeren en blijft daar hangen, wat vermoeiend kan worden. De e-Power-versie heeft dat probleem niet, omdat de benzinemotor niet mechanisch aan de wielen zit. In de stad is de auto juist op zijn best: de hoge zit, de goede zichtbaarheid en de lichte besturing maken het een makkie om door smalle straten te manoeuvreren, al moet je bij drempels wel oppassen dat je de achterbumper niet stoot.

Het interieur van de Serena is functioneel en ruim, maar niet bijzonder mooi. Het dashboard is van hard plastic, en de knoppen voelen wat goedkoop aan. Maar alles is wel logisch ingedeeld: je vindt de bediening van de airco en het infotainment zonder te zoeken, en er zijn genoeg opbergvakken voor telefoons, bekers en rommel. De materialen zijn niet premium, maar ze zijn wel stevig en makkelijk schoon te maken, wat met kinderen een pluspunt is.

Een opvallend detail is de digitale achteruitkijkspiegel, die het zicht naar achteren vervangt door een camera-beeld. Dat is handig als de achterbank vol zit met hoofden, maar het beeld is wel wat klein en je moet wennen aan het scherptediepte-verschil. Het infotainmentsysteem is niet het nieuwste of snelste, maar het werkt naar behoren en heeft Android Auto en Apple CarPlay. Fysieke knoppen voor volume en klimaatregeling zijn er gelukkig nog, en dat is meer dan je van veel moderne auto's kunt zeggen.

De Serena is een meester in praktisch gebruik. De achterbank verschuift en kantelt in allerlei standen, en de derde zitrij is verrassend bruikbaar voor kinderen of kleine volwassenen, al is de bagageruimte dan wel beperkt. Met de achterste stoelen neergeklapt is er een enorme laadruimte, en de lage laaddrempel maakt het in- en uitladen van zware spullen een stuk makkelijker dan bij een SUV. De schuifdeuren zijn een zegen in smalle parkeervakken.

Het instappen is dankzij de hoge daklijn en de brede deuropeningen een fluitje van een cent, ook voor ouderen of wie slecht ter been is. Het zicht rondom is uitstekend, met grote ramen en dunne stijlen, al is de achteruitkijkspiegel bij een volle auto wel een probleem — tenzij je de digitale versie hebt. Parkeren is door de lengte van 4,689 meter niet altijd even makkelijk, maar de parkeersensoren en camera helpen, en het hoge zitpunt maakt het inschatten van afstanden eenvoudiger.

De Serena is niet de technologisch meest geavanceerde auto in zijn klasse, maar hij heeft wel de belangrijkste snufjes. Het infotainmentsysteem is niet razendsnel en de graphics zijn wat gedateerd, maar het werkt stabiel en de belangrijkste functies zijn binnen handbereik. De digitale achteruitkijkspiegel is een van de weinige echte innovaties, en hij werkt goed, al is het wennen. Rijassistentiesystemen zoals adaptieve cruisecontrol en rijstrookassistentie zijn aanwezig, maar ze werken niet altijd even subtiel: de rijstrookassistent kan soms onverwacht ingrijpen.

Wat ontbreekt, is een moderner head-up display of een volledig digitaal instrumentarium, dat concurrenten zoals de DS 3 Crossback wel hebben. Maar voor wie vooral een auto zoekt die doet wat hij moet doen zonder te veel poespas, is dat geen groot gemis. Het e-Power-systeem is technisch gezien de meest interessante optie, maar dat is meer een aandrijflijn dan een technologie-feestje. Nissan had wel wat meer moeite mogen doen met de software-updates, want de kaarten zijn niet altijd even actueel, en dat is jammer in een tijd waarin iedereen zijn telefoon gebruikt voor navigatie.

De geteste 2.0 CVT AWD heeft een officieel verbruik van 6,3 l/100 km, wat overeenkomt met een CO2-uitstoot van circa 144 g/km — dat is beter dan 60% van de concurrentie, maar niet uitzonderlijk. In de praktijk zul je met dit gewicht en deze motor waarschijnlijk dichter bij de 7 liter zitten, vooral als je veel in de stad rijdt. De e-Power-versie is met 3,8 l/100 km duidelijk zuiniger, maar alleen in FWD-uitvoering.

De prijs van de Serena is redelijk voor wat je krijgt, maar hij staat onder druk van SUV's zoals de VW T-Cross en DS 3 Crossback, die vergelijkbaar vermogen bieden voor een vergelijkbare prijs. Het onderhoud is niet duurder dan gemiddeld, maar de CVT-bak heeft wel een reputatie dat hij regelmatig onderhoud nodig heeft, en dat kan in de kosten lopen. De banden zijn door het hoge gewicht en de 17-inch wielen niet goedkoop, maar het is geen auto die je constant naar de garage jaagt. Over het algemeen is de Serena een verstandige keuze voor wie de kosten laag wil houden, maar je moet niet verwachten dat hij zo zuinig is als een kleine hybride.