Nissan Z: ouderwetse rauwheid in een moderne wereld

De Nissan Z is niet subtiel. Met zijn lange motorkap, lage daklijn en brede achterpartij ziet hij eruit alsof hij op snelheid is geboren. De retro-designelementen, zoals de rechthoekige grille en de opvallende koplampen, verwijzen duidelijk naar de oude Z-modellen, maar dan met een moderne twist. Het resultaat is een auto die opvalt zonder gênant te zijn, al is het wel een kwestie van smaak of je de neus mooi vindt.

Het interieur daarentegen is een déjà-vu. Het basisdashboard is overgenomen van de Infiniti Q60, en dat is te zien. Het voelt niet premium, maar het is ook niet storend. De Z is geen auto die je koopt om zijn interieur, maar om wat er onder de motorkap ligt. En als je plaatsneemt in de kuipstoelen, weet je precies waar het hier om draait: de rijder, de weg en die 400 pk.

Op basis van de cijfers – 400 pk, 475 Nm en een gewicht dat rond de 1.600 kg ligt – kun je verwachten dat de Z snel is, maar niet baanbrekend. Het vermogen is beter dan 83% van zijn concurrenten, dus hij zal geen moeite hebben om indruk te maken op de openbare weg. De handgeschakelde zesbak is een genot om te gebruiken, met een korte, precieze schakelweg die je actief bij de rit betrekt.

De achterwielaandrijving en het beperkte gewicht zorgen vermoedelijk voor een levendig rijgedrag, maar je moet wel respect hebben voor het koppel. Met 475 Nm kan de achterkant snel losslippen, vooral in de regen. De besturing is waarschijnlijk direct en communicatief, hoewel de Z geen elektrische stuurbekrachtiging heeft die je vingertoppen laat tintelen. Op de snelweg is de auto verrassend comfortabel, maar in de stad merk je dat dit een echte sportwagen is: het zicht is beperkt en de koppeling vraagt om een vaste voet.

De 3.0-liter V6 met twin-turbo is het kloppend hart van de Z. Met 400 pk en 475 Nm levert hij cijfers die in de top 20% van zijn klasse liggen. De motor is een doorontwikkeling van de VR30DDTT die we kennen uit de Infiniti Q50, maar hier krijgt hij de aandacht die hij verdient. De respons is scherp en het vermogen komt geleidelijk vrij, waardoor je de auto goed kunt doseren.

De handgeschakelde zesbak is de enige echte keuze voor de purist. Hij schakelt kort en direct, met een koppeling die niet te zwaar is. De optionele 9-traps automaat is waarschijnlijk sneller en comfortabeler, maar dan verlies je het gevoel van controle. Met een acceleratie van 0-100 km/u in ongeveer 4,3 seconden (geschat op basis van de specificaties) is de Z snel genoeg om je hart sneller te laten kloppen, maar er zijn snellere auto's voor hetzelfde geld, zoals een gebruikte Porsche 718 Cayman.

De Z is een sportwagen, dus je mag geen comfort verwachten op het niveau van een luxe sedan. De vering is stevig, maar niet oncomfortabel. Op lange ritten zul je vermoedelijk wel wat vermoeidheid voelen, vooral in je onderrug, omdat de stoelen meer op sport zijn gericht dan op luxe.

Het geluidsniveau is een gemengd verhaal. De motor klinkt geweldig, maar wind- en bandengeluid dringen duidelijk door in het interieur. Op de snelweg is het niet vervelend, maar het is ook niet de stilste auto in zijn klasse. Voor dagelijks gebruik is de Z te doen, maar je moet wel houden van het lawaai dat bij een sportwagen hoort.

Het interieur van de Z is een mengelmoes van oud en nieuw. Het grootste deel van het dashboard komt uit de Infiniti Q60, wat betekent dat je een mix vindt van verouderde materialen en een wat rommelige lay-out. De twee digitale schermen (8 en 9 inch) zijn functioneel, maar de grafische stijl is duidelijk niet van deze tijd.

Gelukkig heeft Nissan wat sportieve elementen toegevoegd, zoals een centraal toerenteller en een digitale snelheidsmeter die je kunt aanpassen. De fysieke knoppen voor de klimaatregeling zijn een pluspunt, want die kun je blind bedienen. De afwerking is degelijk, maar je betaalt hier niet voor luxe, maar voor de rijervaring.

Laten we eerlijk zijn: de Nissan Z is niet praktisch. Met een lengte van 4.379 mm en een hoogte van 1.316 mm is hij laag en lang, maar de achterbank is puur symbolisch – je kunt er hooguit een tas kwijt. De kofferbak is met 241 liter klein, maar voldoende voor een weekendtas.

Het instappen is een sport op zich, want je moet laag duiken om plaats te nemen. Eenmaal binnen zit je verankerd in de kuipstoelen, wat geweldig is voor de bochten, maar minder handig als je snel even iets uit de achterbak moet pakken. Het zicht naar achteren is beperkt vanwege de dikke C-stijlen, dus parkeren doe je op gevoel – of met de standaard achteruitrijcamera.

De technologie in de Z is gedateerd, maar dat is misschien wel de charme. Het infotainmentsysteem is gebaseerd op oudere Nissan-software, die traag reageert en geen draadloze Apple CarPlay of Android Auto ondersteunt (alleen bedraad). Dat is jammer, want in 2024 verwacht je dat wel.

De rijassistentiesystemen zijn beperkt tot de basics: adaptieve cruisecontrol, lane departure warning en automatisch noodremmen. Geen rijklaar systeem dat het overneemt, maar dat past ook niet bij deze auto. De Z is bedoeld voor rijders die zelf willen controleren, niet voor mensen die willen worden rondgereden.

Het officiële verbruik van de Z is niet opgegeven, maar met een 3.0-liter V6 twin-turbo en 400 pk kun je rekenen op een dorstige auto. In de praktijk zul je waarschijnlijk rond de 10-12 liter per 100 km uitkomen, afhankelijk van je rijstijl. De CO2-uitstoot zal hoog zijn, dus de bijtelling is fors voor zakelijke rijders.

De prijs van de Z ligt in Nederland rond de 70.000 euro, wat hem goedkoper maakt dan de Lotus Emira (die ruim boven de 100.000 euro zit). Maar goedkoop is anders: banden, remmen en onderhoud zijn duur, en de wegenbelasting is hoog vanwege het gewicht. Als je de Z als daily driver wilt gebruiken, moet je dat wel kunnen bekostigen.