Opel Mokka (2012-2016): stoer geprikt, maar laat de cijfers niet liegen

De Mokka ziet er met zijn hoge neus, dikke wielkasten en verchroomde grille uit alsof hij elk weekend de Ardennen in trekt. In werkelijkheid is het een verhoogde Astra-onderbouw met een stoer pak, maar dat stoere is wel precies wat het beoogde publiek zoekt. Hij staat stevig op zijn 17-inch wielen en de proporties kloppen redelijk voor een auto van 4,27 meter lang.

Bij het openen van het portier valt op dat het interieur er minder avontuurlijk uitziet dan de buitenkant suggereert. Het is een vertrouwd Opel-dashboard met veel plastic, maar alles zit degelijk in elkaar. De eerste indruk is vooral: hoog, overzichtelijk en praktisch. Niet bijzonder, maar ook niet onaangenaam.

Op basis van de cijfers — 1.394 kg leeggewicht en 201 Nm koppel — kun je verwachten dat de Mokka zich vooral als een brave, voorspelbare auto gedraagt. De besturing is licht en comfortabel, maar biedt weinig feedback. In de stad is dat prima; op de snelweg moet je de auto vooral laten rijden in plaats van er actief mee te sturen.

Het onderstel is op comfort afgesteld, wat oneffenheden aardig absorbeert, maar in snelle bochten voelt de auto topzwaar aan. De AWD-versie voegt zekerheid toe op glad wegdek, maar het extra gewicht is voelbaar. Remmen zijn krachtig genoeg, maar het geheel nodigt niet uit tot sportief rijden. Wie op zoek is naar een dynamische rijervaring, moet elders gaan kijken.

De 1.4 Turbo in de as-getest uitvoering levert 140 pk en 201 Nm, goed voor een 0-100-sprint van 9,9 seconden. Dat is allesbehalve indrukwekkend; de benchmark plaatst deze Mokka onderaan de middenmoot. Het koppel is wel ruim aanwezig vanaf lage toeren, waardoor hij in het dagelijks verkeer voldoende mee kan komen zonder dat je constant terug hoeft te schakelen.

Het aanbod is breed: benzinemotoren van 116 en 140 pk en diesels van 131 en 136 pk. De 1.6 CDTI is met 4,3 l/100 km de zuinigste keuze, maar de dieselpremie moet je er wel uithalen met voldoende kilometers. De 1.7 CDTI is een bekend, wat luidruchtig blok. De handgeschakelde versnellingsbakken schakelen acceptabel, maar de 6AT-automaat is traag van begrip. Voor de meeste kopers is de 1.4 Turbo met voorwielaandrijving de meest logische keuze.

De stoelen voorin zijn verrassend goed: stevig maar niet hard, met voldoende zijdelingse steun. De zitpositie is hoog, wat een uitstekend overzicht geeft en het in- en uitstappen makkelijk maakt — een groot pluspunt voor wie last heeft van de knieën. De achterbank biedt voor twee volwassenen voldoende ruimte, maar drie is een beproeving.

Op comfortgebied scoort de Mokka vooral met zijn afstemming van de vering. Hij slikt hobbels in de stad redelijk weg, maar op de snelweg is de wind- en bandenruis bij hogere snelheden duidelijk aanwezig. Het is geen auto die je na 500 kilometer fris verlaat, maar voor de dagelijkse rit is het prima.

Het dashboard is een typisch Opel-product uit die periode: functioneel, overzichtelijk en met knoppen die je blind kunt bedienen. De materialen zijn hard en sober, maar de afwerking is netjes. Het leer op het stuur en de pook voelt prettig aan, maar de goedkope plastics op het onderste deel van het dashboard verraden de budgettaire oorsprong.

De ergonomie is goed: grote, duidelijke knoppen voor de klimaatregeling en een simpel infotainmentsysteem. Het scherm is klein en de graphics zijn gedateerd, maar het werkt. Een opvallend detail is de handrem die wat ongelukkig is geplaatst — je stoot er met je knie tegenaan als je instapt. Het interieur is geen feest, maar het is functioneel en dat is waar het hier om draait.

Met 357 liter kofferruimte zit de Mokka onder het gemiddelde van de concurrentie — de benchmark plaatst hem op 28%, wat betekent dat 72% van de vergelijkbare auto's meer ruimte biedt. De laadrand is hoog en de opening niet bijzonder breed, dus zware spullen tillen is geen pretje. Met de achterbank neergeklapt ontstaat er een redelijk vlakke laadvloer.

Het zicht naar voren en opzij is goed dankzij de hoge zit en dunne A-stijlen. Naar achteren is het zicht beperkt door de kleine achterruit en de dikke C-stijlen; parkeren doe je het liefst met de optionele parkeersensoren. De auto is met 1.773 mm breedte redelijk smal, wat parkeren in de stad vergemakkelijkt, maar de draaicirkel is niet bijzonder klein.

In 2012 was het aanbod aan rijhulpsystemen nog beperkt, en dat is aan de Mokka te merken. Er is een optioneel navigatiesysteem met een klein scherm, een achteruitrijcamera en cruise control, maar adaptieve cruise control of een dodehoekassistent ontbreken volledig. Het systeem werkt traag en de kaarten zijn verouderd; tegenwoordig gebruik je beter je telefoon.

Wat wel aanwezig is, is een prima Bluetooth-verbinding voor handsfree bellen en een USB-aansluiting. De knoppen op het stuur zijn logisch en de bediening van de boordcomputer is eenvoudig. Het is allemaal basic, maar het doet wat het moet doen. Opvallend is dat sommige uitvoeringen een verwarmbaar stuur hadden, een fijne optie die niet vanzelfsprekend was in dit segment.

De 1.4 Turbo AWD noteert een officieel verbruik van 6,4 l/100 km, wat neerkomt op ongeveer 1 op 15,6. In de praktijk zul je met de AWD-versie eerder richting de 8 liter gaan, zeker in de stad. De CO2-uitstoot van 154 g/km is hoog voor een auto uit dit segment, wat hem in een ongunstige bijtellingscategorie plaatste voor zakelijke rijders.

Met een vanafprijs van € 25.340 in Nederland zit de Mokka in hetzelfde segment als de Chevrolet Orlando en de Citroën DS4, maar die bieden meer ruimte of meer vermogen. De diesels scoren aanzienlijk beter op verbruik, maar de meerprijs en het hogere onderhoudsniveau maken ze alleen interessant voor veelrijders. De Mokka is geen goedkope auto om te onderhouden, maar ook niet extreem duur; het zijn vooral de banden en remmen die bij een zware AWD-versie sneller slijten.