Porsche 911 Turbo (992): de alledaagse raket die alles kan

De 992-generatie 911 Turbo is breder, lager en agressiever dan z'n voorganger. De verbrede achterschermen zijn nu echt prominent aanwezig, en de achtervleugel die bij hogere snelheid omhoogkomt, is niet alleen functioneel maar ook een statement. Het is een auto die eruitziet alsof hij 300 km/u aankan – en dat klopt ook.

Stap je in, dan valt op hoe vertrouwd het interieur is. Porsche verandert liever niets dat werkt, en dat is hier geen nadeel. Het stuur is dik, de stoelen zitten laag, en de middenconsole is een knipoog naar de 911's van weleer. Het voelt direct als een speciale plek, zonder dat het overdreven futuristisch wordt.

Op basis van de cijfers – 580 pk, vierwielaandrijving en een gewicht dat ondanks alle techniek binnen de perken blijft – moet de 911 Turbo een van de meest toegankelijke snelle auto's zijn die er bestaan. De vierwielaandrijving zorgt voor grip die je in een achterwielaandrijver simpelweg niet krijgt, zeker niet in de regen.

De besturing is naar verluidt een van de beste in het segment: direct, communicatief en zonder kunstmatig zware weerstand. Het onderstel is afkomstig van de 992 Carrera, maar dan met adaptieve dempers die zowel comfortabel als strak kunnen zijn. Verwachting: in de normale stand is het een comfortabele cruiser, in Sport+ een circuitbeest.

Remmen zijn een verhaal apart: keramische remmen zijn optioneel, maar de standaard stalen exemplaren hebben al moeiteloos vermogen om deze auto keer op keer tot stilstand te brengen. Het gevoel in het pedaal is precies zoals je van Porsche mag verwachten: voorspelbaar en krachtig.

De 3,8-liter zescilinder boxermotor met twee turbo's levert 580 pk en 750 Nm. Dat is goed voor een sprint naar 100 km/u in 2,8 seconden – een cijfer dat beter is dan 99% van de concurrentie. De topsnelheid van 320 km/u plaatst hem in hetzelfde rijtje als hypercars van een decennium geleden.

De achtraps PDK-automaat is een meesterwerk. Hij schakelt razendsnel, maar weet in de automatische stand ook rustig te rijden. Het is geen handgeschakelde versnellingsbak – die is er niet meer – maar eerlijk gezegd: met deze prestaties wil je gewoon je handen aan het stuur houden.

Interessant is dat de concurrentie uit onverwachte hoek komt: de Kia EV6 met 585 pk is bijna net zo snel naar 100 km/u, maar kost een fractie van de prijs. Toch mist die de karakteristieke boxermotor die bij 7.000 toeren nog steeds zijn verhaal vertelt. De Turbo is geen EV, en dat is juist zijn kracht.

Voor een auto met dit prestatieniveau is de 911 Turbo verrassend comfortabel. De adaptieve dempers bieden een comfortmodus die hobbels en oneffenheden verrassend goed absorbeert, zeker voor een sportauto. Op de snelweg is hij stabiel en stil – windgeruis is minimaal dankzij de gestroomlijnde carrosserie.

De stoelen zijn zowel sportief als ondersteunend, maar voor lange ritten zou ik de optionele comfortstoelen overwegen. De standaard sportstoelen zijn geweldig op het circuit, maar na drie uur achter elkaar word je daar niet vrolijk van. De airconditioning is krachtig en de verwarmde stoelen zijn standaard – fijn voor de Nederlandse winter.

In de stad is de 911 Turbo minder op z'n gemak. De lage neus en de brede carrosserie maken parkeren een gedoe, en de ophanging is in de comfortstand nog steeds strakker dan een gemiddelde gezinsauto. Maar wie een 911 Turbo koopt, weet dat het geen stadsauto is – en dat is prima.

Het interieur van de 992 is een grote stap vooruit ten opzichte van de 991. De materialen zijn top, met veel leer en Alcantara, maar het geheel blijft functioneel en overzichtelijk. De centrale toerenteller is nog steeds het middelpunt van het dashboard, zoals het hoort bij een Porsche.

Het infotainmentsysteem is het PCM 6.0-systeem, dat eindelijk vlot werkt en Apple CarPlay ondersteunt (Android Auto is er nog steeds niet standaard – een gemiste kans). De fysieke knoppen voor de klimaatregeling zijn gelukkig gebleven, wat in deze tijd van alles-in-het-scherm een pluspunt is.

Opvallend detail: de startknop zit links van het stuur, zoals bij Porsche al decennialang het geval is. Het is een knipoog naar de 24 uur van Le Mans, waar Porsche-coureurs zo snel mogelijk moesten starten. Een eigenaardigheid die je na een week niet meer mist, maar die wel karakter geeft.

De 911 is geen auto waar je een koelkast in vervoert, maar de kofferbak voorin biedt 128 liter – genoeg voor een weekendtas of twee. Achterin zijn er twee noodstoeltjes die eigenlijk alleen geschikt zijn voor kinderen of zeer flexibele volwassenen. De achterbank kun je beter als extra opbergruimte zien.

De achterklep is een groot glas dat omhoogklapt, waardoor je makkelijk bij de motorruimte kunt – al is daar weinig te zien, want het grootste deel is afgedekt. Het zicht naar achteren is beperkt, zeker met de vleugel in de hogere stand, maar de camera achter is gelukkig scherp.

Parkeren is een uitdaging: de auto is breed en je zit laag, maar de parkeersensoren en camera helpen. De draaicirkel is verrassend klein voor een sportauto, waardoor je in de stad nog net kunt keren zonder drie keer te steken.

De 911 Turbo zit boordevol technologie, maar het is allemaal gericht op rijden, niet op gimmicks. De vierwielaandrijving met actieve koppelverdeling en de achterwielbesturing (optioneel) maken dat deze auto ongelooflijk wendbaar aanvoelt, ondanks zijn formaat.

Het infotainmentsysteem is snel en helder, maar de menu-structuur is typisch Duits: logisch als je het eenmaal doorhebt, maar niet intuïtief bij de eerste kennismaking. De spraakbesturing is nog steeds niet op het niveau van Google Assistant of Siri – jammer voor een auto van deze prijs.

Rijassistentiesystemen zoals adaptieve cruisecontrol en lane-keeping assist zijn aanwezig, maar voelen wat ouderwets aan. De adaptieve cruisecontrol werkt goed op de snelweg, maar in het stadsverkeer is hij soms te nerveus. Porsche laat duidelijk merken dat dit geen zelfrijdende auto is, maar een auto om zelf te rijden.

Officiële verbruikscijfers zijn niet beschikbaar in onze database, maar bij een 3,8-liter boxermotor met 580 pk mag je rekenen op een dorst die bij normaal gebruik rond de 12-13 liter per 100 km ligt, en bij sportief rijden al snel boven de 15 liter. Dat is inherent aan dit type auto.

De CO2-uitstoot is navenant hoog, wat betekent dat je in Nederland fors belast wordt. De aanschafprijs ligt rond de 220.000 euro, en dan heb je nog niet eens alle opties. Onderhoud is alleen bij de dealer mogelijk om de garantie te behouden, en dat is prijzig.

De afschrijving is echter relatief gunstig voor een sportauto – een 911 Turbo houdt zijn waarde beter dan de meeste concurrenten. Banden zijn duur, maar dat wist je van tevoren. Al met al is dit geen auto voor de kostenbewuste rijder, maar voor wie het kan betalen, is het een van de meest complete sportwagens die er is.