Porsche 911 Turbo S (991.2): de alledaagse raket die je nooit verveelt

De 991.2 Turbo S is geen auto die je over het hoofd ziet, maar hij schreeuwt ook niet. De brede achterschermen, de vaste spoiler en de grote luchtinlaten verraden dat dit geen gewone 911 is, maar wie niet beter weet, ziet vooral een strakke sportcoupé. Met 4506 mm lengte en 1880 mm breedte ligt hij laag op de weg, maar hij oogt niet agressief zoals een Huracan dat doet. Het is eerder de stille dreiging van een man in een maatpak die toevallig ook een zwarte band heeft.

Stap je in, dan valt op hoe vertrouwd alles voelt. Dit is geen exotische cabine met schakelaars die je moet bestuderen; het is een 911-interieur, dus alles zit waar je het verwacht. De zitpositie is laag, maar het zicht naar voren is prima. Het enige dat direct duidelijk maakt dat dit een Turbo S is, zijn de extra tellers en de enorme snelheidsmeter die tot 330 km/u loopt. Een subtiele hint naar wat er onder de motorkap ligt.

Op basis van de specificaties is dit een auto die je met respect benadert. 580 pk op de achteras (via vierwielaandrijving) en 700 Nm koppel betekent dat je rechtervoet een wapen is. De 0-100-tijd van 2,9 seconden is niet alleen een cijfer: het betekent dat je bij het stoplicht vrijwel altijd de snelste bent, ongeacht wat er naast je staat. De vierwielaandrijving zorgt ervoor dat die kracht op de weg komt, ook op nat asfalt, maar het blijft een auto die je niet achteloos met volgas de bocht in gooit.

De 7-traps PDK is razendsnel en schakelt naadloos, maar je kunt ook zelf ingrijpen met de paddles. Het onderstel is stug, maar niet oncomfortabel; dit is geen GT, maar een sportwagen die je dagelijks kunt gebruiken. De besturing is precies en geeft veel feedback, al is het niet zo communicatief als bij een GT3. Remmen zijn fenomenaal, zoals je van een auto met deze prestaties mag verwachten. Op de snelweg is hij stabiel en relaxed, maar je voelt constant dat er 580 pk onder je rechtervoet ligt te wachten.

De 3.8-liter zescilinder boxermotor met twee turbo's is een meesterwerk. Hij levert 580 pk en 700 Nm, wat in de benchmark beter is dan 97% van de concurrentie uit die periode. De acceleratie van 0-100 in 2,9 seconden is beter dan 99% van de vergelijkbare auto's, en de topsnelheid van 330 km/u is dat ook. Dat zijn cijfers die je niet elke dag tegenkomt, en ze maken deze 911 tot een van de snelste productieauto's van zijn tijd.

De motor is niet alleen snel, maar ook soepel. Er is geen sprake van een enorme turbo-lag; de kracht komt geleidelijk maar meedogenloos. Het geluid is typisch boxer: een diep, grommend geluid dat bij hoge toeren uithaal wordt, maar niet zo schreeuwerig als een V10. De 7-traps automatische versnellingsbak is de enige optie, en dat is prima: hij schakelt sneller dan jij ooit zou kunnen. Een handgeschakelde versie zou leuk zijn voor de purist, maar die bestaat niet in de Turbo S, en eerlijk gezegd: met 700 Nm is de PDK de betere keuze.

Voor een auto die op de Nürburgring niet zou misstaan, is de Turbo S verrassend comfortabel. De standaard adaptieve dempers hebben een comfortmodus die hobbels aardig absorbeert, al blijf je de weg voelen. De stoelen zijn stevig maar goed gevormd en bieden voldoende zijdelingse steun voor bochtenwerk. Op lange ritten is hij vermoeiend, maar niet slopend; je stapt uit met een glimlach, niet met een pijnlijke rug.

Geluidsisolatie is niet het sterkste punt: je hoort de motor, de banden en de wind, maar dat hoort bij een sportwagen. De cabine is echter vrij van storende resonanties, en je kunt gewoon een gesprek voeren zonder te schreeuwen. De airconditioning en verwarming werken uitstekend, en er is genoeg opbergruimte voor kleine spullen voorin. Het is geen limousine, maar voor een auto met deze prestaties is het comfortniveau indrukwekkend.

Het interieur van de 991.2 is een mix van degelijkheid en sportiviteit. De materialen zijn van hoge kwaliteit, met veel leer en alcantara, en de afwerking is zoals je van Porsche mag verwachten: perfect. Het ontwerp is wat conservatief, maar wel functioneel; alle bedieningselementen zijn logisch geplaatst en je vindt snel wat je zoekt. De analoge tellers zijn duidelijk afleesbaar en het centrale display is goed geïntegreerd.

Er zijn fysieke knoppen voor de belangrijkste functies, wat ik persoonlijk fijn vind, maar het infotainment is wat verouderd vergeleken met moderne systemen. De graphics zijn niet meer van deze tijd en de reactiesnelheid is traag. Dat is een minpunt, maar niet storend; je koopt deze auto niet voor het infotainment. De sportstoelen zijn overigens standaard, en ze zien er niet alleen goed uit maar zitten ook prima. Het stuur is dik en ligt lekker in de hand, met de bekende rijmodus-knop die je laat kiezen tussen comfort, sport en sport-plus.

Hier komt de domper: de kofferbak heeft een volume van 116 liter, wat beter is dan slechts 1% van de concurrentie. Dat betekent: één kleine weekendtas past erin, maar vergeet boodschappen doen. De achterbank is ook geen succes; het is meer een hoedenplank met gordels. Kinderen tot een jaar of zes passen er misschien in, maar volwassenen hebben geen beenruimte. Dit is een auto voor twee personen en weinig bagage.

Instappen is niet moeilijk voor een sportwagen, maar je moet wel even bukken. Het zicht naar achteren is beperkt door de dikke C-stijlen en de spoiler, maar de achteruitrijcamera helpt. Parkeren is door de brede carrosserie een uitdaging, maar de sensoren en camera maken het werkbaar. In de stad is hij verrassend wendbaar, al is het brandstofverbruik daar niet om over naar huis te schrijven. Kortom: praktisch is dit geen hoogvlieger, maar dat wist je waarschijnlijk al.

De 991.2 heeft een infotainmentsysteem dat destijds modern was, maar nu gedateerd aanvoelt. Het PCM-systeem heeft navigatie, Apple CarPlay en een goed werkende stemherkenning, maar de interface is traag en de grafische kwaliteit is niet meer concurrerend. De rijassistentiesystemen zijn beperkt: adaptieve cruisecontrol is er, maar lane-keeping assist is niet aanwezig. Dat is misschien niet erg voor een sportwagen, maar het maakt hem minder geschikt voor lange snelwegritten.

Wat wel indrukwekkend is, is de techniek onder de huid. De vierwielaandrijving met actieve koppelverdeling, de actieve aerodynamica met een verstelbare spoiler en de launch control zijn stuk voor stuk hoogstandjes. De rijmodi beïnvloeden niet alleen het gasrespons maar ook de dempers en de uitlaatkleppen. Het is jammer dat Porsche de technische snufjes niet beter heeft gecombineerd met moderne connectiviteit; je mist bijvoorbeeld draadloos opladen en een head-up display, die concurrenten wel hadden.

Het officiële verbruik van 9,1 l/100 km is een lachertje. In de praktijk zul je, als je het gaspedaal gebruikt waarvoor het bedoeld is, al snel boven de 15 liter zitten. De CO2-uitstoot van 212 g/km is hoog, en dat betekent een flinke bijtelling als je hem zakelijk wilt rijden. Maar laten we eerlijk zijn: wie een Turbo S koopt, kijkt niet naar het verbruik. Toch is het goed om te weten dat de brandstofkosten aanzienlijk zijn, vooral als je veel rijdt.

De prijs van een nieuwe 911 Turbo S uit deze generatie lag rond de 200.000 euro, maar de afschrijving is relatief laag omdat Porsche's hun waarde goed behouden. Onderhoud is echter prijzig: een grote beurt kan zo 2000 euro kosten, en banden zijn ook niet goedkoop. De betrouwbaarheid is over het algemeen goed, maar als er iets kapot gaat, zijn de kosten hoog. Dit is geen auto voor de arme liefhebber; het is een auto voor wie geld geen rol speelt, maar wel een glimlach op het gezicht wil toveren.