Proton Saga FLX: betaalbaar vervoer met een nostalgische glimlach

De Proton Saga FLX ziet eruit alsof iemand in 2005 een tekening maakte van 'een moderne auto' en die in 2011 pas op de markt bracht. De proporties zijn klassiek sedan: een bescheiden kofferbak, een korte motorkap en een daklijn die vooral praktisch oogt. Het is geen lelijke auto, maar ook niet een die je twee keer zou omdraaien op een parkeerplaats. De FLX-update gaf hem een iets vlottere voorbumper en andere achterlichten, maar de basis is duidelijk van een generatie die vooral functioneel moest zijn.

In het interieur is de eerste indruk vooral 'solide maar sober'. Harde kunststoffen domineren, maar ze voelen niet broos aan. Het dashboard is overzichtelijk, met een klassieke indeling die je direct begrijpt. Het is geen plek waar je wil pronken, maar wel een plek waar je je niet hoeft te ergeren aan krasgevoelige piano-lak of vingerafdrukgevoelige schermen. De stoelen zijn bekleed met een stof die waarschijnlijk tegen een kernramp bestand is. Kortom: een auto die je niet veroordeelt, maar ook niet inspireert.

Met 95 pk en 121 Nm koppel is de Saga FLX geen auto waar je warm van wordt, maar het lage gewicht van 1.017 kg zorgt ervoor dat hij in de stad vlot genoeg aanvoelt. De besturing is licht en direct genoeg voor parkeermanoeuvres, maar op de snelweg moet je constant corrigeren. De vering is aan de zachte kant, wat oneffenheden aardig absorbeert, maar in snelle bochten resulteert in een duidelijke rol. Het is geen auto die je uitdaagt om hard te rijden, en dat is misschien maar goed ook.

De remmen zijn voldoende voor het formaat, maar je moet er wel rekening mee houden dat de auto bij een volle lading meer afstand nodig heeft. De handgeschakelde vijfbak is precies wat je verwacht: schakelen gaat stroef maar betrouwbaar, en de koppeling is licht. De CVT-versie is vooral een comfortkeuze, maar smoort de toch al magere 95 pk verder. Op de snelweg is 120 km/u mogelijk, maar de motor draait dan hoog in de toeren en het geluid dringt duidelijk de cabine binnen. De topsnelheid van 159 km/u is vooral een theoretische exercitie.

De 1.3-liter benzinemotor is een oude bekende, inmiddels met een moderne twist: de FLX heeft een variabele kleptiming die het vermogen op 95 pk houdt. Het koppel van 121 Nm ligt laag in de toeren, waardoor je in de stad niet constant hoeft te schakelen. Maar op de snelweg moet je terugschakelen om bij te trekken, en dan wordt het lawaaiig. De acceleratie van 0-100 km/u in 15,0 seconden is allesbehalve indrukwekkend, maar voor een auto die vooral als betaalbaar vervoer is bedoeld, is het geen verrassing.

De motor is er in twee smaken: een handgeschakelde vijfbak en een CVT. De handbak is de beste keuze als je het meeste uit de 95 pk wil halen; de CVT is comfortabeler maar maakt de auto trager en dorstiger (6,0 l/100 km versus 5,7 l/100 km). De motor is niet bijzonder zuinig voor zijn formaat, maar ook niet dorstig. Het verbruik van 5,7 l/100 km is netjes voor een benzine uit die periode, al haal je dat in de praktijk alleen met een rustige rijstijl. In de stad kun je rekenen op 7 tot 8 liter per 100 km.

De stoelen zijn vlak en bieden weinig zijwaartse steun, maar ze zijn zacht en voor korte ritten prima. De vering is aan de comfortabele kant: hobbels en kuilen worden redelijk geabsorbeerd, al komt er bij grotere oneffenheden een flinke dreun door. Op de snelweg is het geluidsniveau hoog, vooral bij hogere snelheden. Windgeruis en bandengeluid dringen duidelijk door, wat lange ritten vermoeiend maakt. Voor een auto die vooral in de stad tot zijn recht komt, is dat geen onoverkomelijk probleem.

De achterbank is verrassend ruim voor een auto van dit formaat, maar de zitting is kort en de rugleuning is te recht. Drie volwassenen op de achterbank is mogelijk, maar niet prettig. De airconditioning is eenvoudig en handmatig, maar koelt snel genoeg. De Saga FLX is geen auto voor wie veel kilometers maakt, maar voor dagelijks woon-werkverkeer of de schoolrun is het comfortniveau voldoende. Je stapt niet uit met rugpijn, maar je verlangt ook niet naar een volgende rit.

Het interieur van de Saga FLX is een les in eenvoud. Harde kunststoffen, een eenvoudig instrumentenpaneel met analoge tellers en een centrale console die vooral functioneel is. De afwerking is niet slecht, maar de naden zijn niet overal even strak. Er zijn geen opvallende gimmicks, geen verborgen opbergvakken die je verrassen. Het is gewoon een auto die zijn werk doet zonder poespas. De knoppen voor de airconditioning zijn groot en duidelijk, en de bediening van de ventilatie is intuïtief.

Het infotainment is minimaal: een eenvoudige radio met AUX-ingang, en dat is het. In deze prijsklasse was dat in 2011 normaal, maar na 2016 voelt het gedateerd. De middenconsole is overzichtelijk, maar de opbergruimte is beperkt: een klein vakje voor de versnellingspook en een handschoenenkastje dat niet veel groter is dan een boodschappentas. Het stuur is in hoogte verstelbaar, maar niet in diepte, waardoor lange bestuurders misschien een compromis moeten zoeken. Kortom: het interieur is functioneel, maar mist elke vorm van warmte of persoonlijkheid.

De kofferbak is met 400 liter (geschat op basis van de afmetingen) ruim genoeg voor een weekendtas of een weekje boodschappen, maar de opening is niet groot en de laaddrempel ligt hoog. De achterbank kan niet worden neergeklapt, dus lange voorwerpen zijn een probleem. In het interieur zijn er weinig opbergvakken: de deurvakken zijn smal en het dashboardkastje is klein. Een bekerhouder is er wel, maar die zit op een onhandige plek net achter de versnellingspook.

Het zicht rondom is goed: de raamlijn is laag en de spiegels zijn groot. Parkeren is eenvoudig door de compacte afmetingen (4,28 meter lang) en de lichte besturing. De achteruitrijcamera was in deze periode niet eens een optie, dus je moet het doen met je ogen. De draaicirkel is klein, wat in de stad prettig is. De auto is niet hoog, dus in- en uitstappen is gemakkelijk. Kortom: de Saga FLX is praktisch in de stad, maar minder geschikt voor grote gezinnen of mensen die vaak veel spullen vervoeren.

Technologisch is de Proton Saga FLX een dinosaurus. De enige elektronica die je krijgt is een radio met AUX-ingang, en dat is het. Geen Bluetooth, geen navigatie, geen rijassistentiesystemen. In 2011 was dat misschien nog verkrijgbaar als optie, maar in de basisuitvoering ontbreekt het. De enige moderne toevoeging is de variabele kleptiming van de motor, die zorgt voor een iets beter verbruik. Maar voor de bestuurder betekent dit vooral dat je je telefoon moet vastklemmen tussen je benen als je wilt navigeren.

Het ontbreken van technologie heeft ook een voordeel: er is minder dat kapot kan. Geen haperende touchscreens, geen elektronische storingen die je naar de dealer sturen. De kwaliteit van de gebruikte elektronica is simpel maar betrouwbaar. De tellers zijn goed afleesbaar en de lampjes in het dashboard zijn duidelijk. Als je op zoek bent naar een auto met moderne connectiviteit, moet je ergens anders zijn. Maar als je gewoon wilt rijden zonder afleiding, is dit een verademing.

Het officiële verbruik van 5,7 l/100 km is netjes voor een benzine uit deze periode, en in de praktijk zul je met rustig rijden rond de 6,5 liter uitkomen. De CO2-uitstoot is niet opgegeven, maar ligt vermoedelijk rond de 130 g/km, wat voor deze tijd gemiddeld is. De wegenbelasting is laag door het lage gewicht, en de verzekering is goedkoop. Onderhoud is eenvoudig en goedkoop, omdat de techniek grotendeels is gebaseerd op oudere Mitsubishi-modellen. Reserveonderdelen zijn in Maleisië en sommige Aziatische markten ruim verkrijgbaar, maar in Europa kan het lastig zijn.

De prijs van een tweedehands Proton Saga FLX is laag, maar dat is ook terecht. De auto is niet zuinig genoeg om op te vallen, en de prestaties zijn ondermaats. De betrouwbaarheid is redelijk, maar er zijn bekende problemen met roest op de achterklep en de wielkasten. De CVT-versie heeft soms last van transmissieproblemen bij hogere kilometerstanden. Kortom: de kosten zijn laag, maar je krijgt ook weinig auto voor je geld. Het is een budgetauto die je alleen moet kopen als je echt weinig te besteden hebt en de beperkingen accepteert.