RAM 1500 TRX: een 702 pk sterke baksteen die je niet begrijpt tot je hem begrijpt

Met 5,9 meter lengte, 2,2 meter breedte en een hoogte van ruim twee meter is de TRX een auto die je niet over het hoofd ziet. Hij staat op 35-inch banden en heeft een motorkap die geïnspireerd lijkt op een biljarttafel. Zelfs als je geen auto-enthousiast bent, weet je: dit is geen gewone pick-up.

De eerste indruk is overweldigend. De brede wielkasten, de enorme grille en de uitlaat die je al bij het starten hoort, maken duidelijk dat dit geen subtiel statement is. Het interieur oogt in eerste instantie degelijk, maar met zoveel Amerikaans chroom en plastic moet je even wennen. Het is vooral de schaal die indruk maakt, niet de verfijning.

Op papier is de TRX een raket: 0-100 in 4,6 seconden voor een bakbeest van bijna drie ton is indrukwekkend. De specificaties beloven dat de supercharged V8 met 881 Nm koppel je in je stoel drukt, maar de echte uitdaging is de besturing. Want met zo'n gewicht en zo'n breedte is elke bocht een oefening in vertrouwen, niet in precisie.

Het onderstel is afgesteld voor off-road, niet voor de Nürburgring. De vering is zacht, maar dat betekent ook dat de carrosserie flink beweegt. Op de snelweg is hij stabiel, maar bij hard accelereren moet je het stuur goed vasthouden. De remmen hebben het zwaar: 702 pk stoppen is geen sinecure, en dat voel je aan de neusduik. Dit is geen auto voor bochtige B-weggetjes, maar voor rechte wegen en zandpaden.

De 6.2-liter HEMI V8 met supercharger is het kloppende hart van de TRX. Met 702 pk en 881 Nm is hij goed voor 98% van de concurrentie uit dezelfde periode. De acceleratie is indrukwekkend, maar de topsnelheid van 190 km/u is begrensd — waarschijnlijk omdat de banden anders het loodje leggen. De motor klinkt als een klassieke Amerikaanse V8, maar dan met een supercharger die erbovenop gild.

De achtversnellingsautomaat is afgestemd op kracht, niet op efficiëntie. Hij schakelt snel en soepel, maar bij normaal rijden wil hij het liefst in de hoogste versnelling om de dorst te beperken. Er is maar één motorversie, dus je hebt geen keuze. Of je wilt de TRX met zijn rauwe karakter, of je kiest een andere pick-up. Dit is geen auto voor mensen die twijfelen.

De stoelen zijn groot, zacht en bieden veel steun, al is het meer bank dan kuipstoel. De vering is afgesteld op comfort, maar de grote wielen en het hoge gewicht zorgen voor deining op oneffen wegen. Op de snelweg is hij verrassend rustig, maar bij zijwind moet je continu corrigeren, want dit is een zeil van 2,2 meter hoog.

Het geluidsniveau is opmerkelijk: ondanks de V8 is het in de cabine redelijk stil, dankzij dikke ramen en veel isolatie. Maar bij acceleratie hoor je de supercharger en de uitlaat, wat na een tijdje vermoeiend kan worden. Voor lange ritten is hij draaglijk, maar de brandstofkosten en de constante aandacht die hij vraagt, maken hem meer een weekendauto dan een daily.

Het interieur is een mix van degelijk Amerikaans plastic en wat premium accenten. Het 12-inch touchscreen is groot en overzichtelijk, maar de menu-structuur is typisch Amerikaans: veel lagen, veel knoppen. De materialen zijn niet top, maar voelen wel robuust aan. Je zit hoog, met een geweldig uitzicht over de motorkap.

Er zijn genoeg opbergvakken, bekerhouders en USB-poorten, maar de afwerking laat soms steken vallen. De knoppen voor de vierwielaandrijving en de sperdifferentiëlen zijn groot en duidelijk, maar de rest van het interieur is vooral functioneel. Het is geen plaats waar je 's ochtends even wilt zitten met een cappuccino, maar het werkt.

Praktisch is de TRX alleen als je echt een pick-up nodig hebt. De laadbak is groot, maar het instappen is een klimpartij vanwege de hoogte. De achterbank is verrassend ruim, maar de deuren zijn zo groot dat je op een parkeerplaats moeite hebt om ze te openen. Parkeren is een nachtmerrie: met 5,9 meter lengte en 2,2 meter breedte past hij net in een parkeervak, maar dan staat hij er wel in.

Het zicht naar achteren is beperkt, vooral met de hoge laadklep. De camera's helpen, maar je moet er wel op vertrouwen. In de stad is hij te groot en te dorstig, maar op de snelweg en in het terrein komt hij tot zijn recht. Het is geen auto voor de dagelijkse boodschappen, maar voor wie regelmatig zware spullen vervoert en daarbij een glimlach wil, is hij onverslaanbaar.

De TRX is uitgerust met een uitgebreid infotainmentsysteem, maar de logica is soms ver te zoeken. De grafische weergave van het terreinmanagementsysteem is duidelijk, maar de instellingen voor de rijmodi zijn diep in de menu's verstopt. De digitale instrumentenklok is helder en aanpasbaar, maar niet zo intuïtief als bij Europese concurrenten.

De rijhulpsystemen zijn aanwezig, maar ze zijn duidelijk niet het hoofddoel van deze auto. De adaptieve cruisecontrol werkt, maar de dodehoekwaarschuwing is onmisbaar vanwege het beperkte zicht. De off-road techniek is indrukwekkend: met verschillende rijmodi, sperdifferentiëlen en een terreincontrolesysteem kun je ver komen. Maar voor de gemiddelde eigenaar blijft het vooral een feestje van cijfers op een scherm.

Het officiële verbruik is niet opgegeven, maar met een 6.2-liter V8 met supercharger kun je raden dat het niet zuinig is. In de praktijk zul je blij zijn als je onder de 1 op 5 blijft. De CO2-uitstoot is eveneens niet gespecificeerd, maar die zal in de hoogste belastingcategorie vallen. In Nederland is deze auto daardoor onbetaalbaar in de wegenbelasting.

De prijs van de TRX is niet opgegeven, maar gezien de concurrentie (Aston Martin, Ferrari, Bentley) is het een koopje in prestaties per euro. Maar de onderhoudskosten en bandenslijtage zijn fors: met 35-inch banden en meer dan 700 pk is een setje banden al snel duurder dan een tweedehands stadsauto. Dit is geen auto voor de zuinige rijder, maar voor wie geld geen rol speelt.