Renault Clio 1.2 TCe: zuinige alleskunner, maar de automat is niet de held

De Clio van 2012-2016 is een frisse verschijning, zeker in vergelijking met zijn voorganger. De neus heeft een vriendelijk gezicht met die grote Renault-rombus en de aflopende daklijn geeft hem een bijna coupé-achtige uitstraling. Het is geen auto die je doet omkijken, maar hij oogt volwassen en verzorgd, zonder overdreven tierelantijnen. De proporties kloppen: de wielen staan mooi in de hoeken en de overhangen zijn kort. Stijl is subjectief, maar deze Clio heeft weinig last van de gratuite designstreken die sommige concurrenten uit die periode wel hadden. Hij ziet er gewoon goed uit, en dat is al heel wat.

Met 120 pk en een gewicht van 1.090 kg is de 1.2 TCe geen kanon, maar hij voelt levendig genoeg voor dagelijks gebruik. Het koppel van 190 Nm komt vroeg beschikbaar, waardoor je in de stad vlot meekan. Toch is de automaat de domper: de 6-traps bak schakelt niet bijzonder snel en heeft soms een moment van twijfel, vooral bij het inhalen op de snelweg. Het onderstel is duidelijk op comfort gericht; oneffenheden worden netjes weggefilterd, maar in snelle bochten kantelt de carrosserie behoorlijk. De besturing is licht en prettig in de stad, maar mist gevoel op de snelweg. Remmen zijn prima doseerbaar, maar niets bijzonders. Voor wie vlot wil rijden, is de handbak de betere keuze.

De 1.2 TCe is een driecilinder met turbo, een motor die in die periode nog niet zo gangbaar was. Hij levert 120 pk en 190 Nm, wat goed is voor een 0-100 tijd van 9,4 seconden en een top van 200 km/u. Die cijfers zijn niet indrukwekkend, maar volstaan. Het probleem is de automaat: de koppelomvormer zorgt voor een trage reactie en het verbruik is hoger dan bij de handbak. Officieel noteert Renault 5,2 l/100 km, maar in de praktijk zal dat met de automaat eerder rond de 6,5 liggen. De 0.9 TCe is zuiniger, maar ook een stuk minder vermogen. De diesels zijn de echte zuinigheidskampioenen, met een verbruik van 3,2 tot 3,7 l/100 km. Voor wie veel kilometers maakt, is de 1.5 dCi 90 met handbak de meest rationele keuze.

De vering is zacht afgestemd, wat zorgt voor een comfortabel rijgedrag op slechte wegen. Zowel voorin als achterin zitten de stoelen goed, al bieden ze weinig zijwaartse steun in bochten. De geluidsisolatie is redelijk: windgeruis wordt goed onderdrukt, maar op de snelweg hoor je de banden duidelijk. De stoelen zijn niet elektrisch verstelbaar, maar handmatig is dat prima. Voor lange ritten is de Clio zeker geschikt, al is het niet de stilste auto in zijn klasse. In de stad is het comfort uitstekend, dankzij de lichtvoetige besturing en het goede zicht rondom.

Het interieur van de Clio oogt modern, met een dashboard dat naar de bestuurder is gericht. De materialen zijn wisselend: zachte kunststoffen op de bovenkant, maar hard plastic onderaan. De afwerking is netjes, maar niet uitzonderlijk. Ergonomisch zijn er een paar missers: de bediening van de klimaatregeling is onoverzichtelijk en sommige knoppen zijn te klein. Het infotainmentsysteem is eenvoudig te bedienen, maar de reactiesnelheid is traag. Positief zijn de fysieke knoppen voor de meest gebruikte functies, zoals de volumeregeling. Het stuurwiel is in hoogte en diepte verstelbaar, maar het bereik is beperkt. Al met al een degelijk interieur, maar geen topper.

Met 300 liter kofferruimte is de Clio niet de ruimste in zijn klasse, maar voldoende voor dagelijks gebruik. De achterbank is krap voor drie volwassenen, maar twee passagiers zitten prima. De instap voorin is goed, achterin moet je wat bukken door de aflopende daklijn. Het zicht naar voren is uitstekend, maar de dikke C-stijlen belemmeren het zicht schuin achter. Parkeren is dankzij de compacte afmetingen eenvoudig, en de achteruitrijcamera is een welkome optie. De achterbank kan in delen neergeklapt worden, maar de laadvloer is niet vlak. Voor een gezin met kinderen is de Clio aan de krappe kant, maar voor singles of stellen is het prima.

De Clio uit deze periode is niet bepaald een high-tech wonder, maar beschikt over de nodige voorzieningen. Het infotainmentsysteem heeft een 7-inch touchscreen, maar de software is traag en de navigatie is niet altijd even intuïtief. Rijassistentiesystemen zoals cruise control en snelheidsbegrenzer zijn aanwezig, maar lane assist en adaptieve cruise control ontbreken. Dat is niet onverwacht voor een auto uit 2012, maar het is goed om te weten. Het systeem is vooral bedoeld voor basisfunctionaliteit, en dat doet het prima. De bediening via de knoppen op het stuur is logisch, maar het touchscreen reageert soms te laat op invoer. Voor wie moderne connectiviteit verwacht, is dit een minpunt.

De 1.2 TCe automaat heeft een officieel verbruik van 5,2 l/100 km en een CO2-uitstoot van 120 g/km, wat beter is dan 81% van de concurrentie. In de praktijk ligt het verbruik hoger, maar nog steeds netjes voor een benzinemotor. De diesels zijn nog zuiniger, met een verbruik van 3,2 l/100 km, wat resulteert in een CO2-uitstoot van 83 g/km. Dat maakt de Clio aantrekkelijk voor de zakelijke rijder met een bijtellingsregeling. De wegenbelasting is laag door het lage gewicht, en de verzekering is betaalbaar. Onderhoud is niet duur, maar de distributieriem van de TCe-motoren moet periodiek vervangen worden. Over het algemeen is de Clio een voordelige auto om te rijden, maar de automaat verhoogt het verbruik en de onderhoudskosten.