Megane Estate met 2.0 dCi: de stille krachtpatser die niemand zag aankomen

De Megane Estate is geen auto waar je even voor omkijkt. Hij is keurig, netjes en vooral functioneel. De lijn is strak maar niet opvallend, het front is typisch Renault uit die periode – een beetje glimlachend, een beetje zelfverzekerd. Het is een auto die zichzelf niet belangrijker maakt dan hij is, en dat is op zich al een verademing in een wereld vol chroom en nep-uitlaten.

Toch is er iets met de proporties: de Estate-versie is met 4,57 meter lekker lang, maar oogt niet log. De daklijn loopt vloeiend door, de achterkant is hoog en praktisch. Je ziet meteen dat dit een auto is die gemaakt is om spullen te vervoeren, niet om indruk te maken op de buren. En dat is prima, zolang je weet waar je voor kiest.

Op basis van de cijfers – 163 pk, 380 Nm en een leeggewicht van 1.384 kg – mag je een vlot accelererende break verwachten. De 0-100 km/u in 8,5 seconden is niet brutaal, maar voelt waarschijnlijk sneller aan dan het getal suggereert, dankzij het overvloedige koppel. De voorwielaandrijving zal bij vol gas af en toe om wat tegenstuur vragen, zeker op nat wegdek.

De besturing is typisch Renault: licht maar niet dood, met een kunstmatig zwaar gevoel in de sportstand die je beter kunt overslaan. Het onderstel is comfortabel afgestemd, wat betekent dat je in bochten wat meer carrosseriebeweging voelt. Maar wie met dit vermogen rijdt, zal vooral genieten van de souplesse op de snelweg en de trekkracht bij het inhalen. Remmen zijn krachtig genoeg, al is de pedaalgevoeligheid niet de meest subtiele.

De 2.0 dCi is het topmodel in het dieselgamma en dat is te merken. Met 163 pk en 380 Nm zit je ruim boven het gemiddelde van de concurrentie uit die periode – beter dan respectievelijk 25% en 31% van de concurrenten. De acceleratie is goed voor 8,5 seconden naar 100 km/u, en de topsnelheid van 216 km/u is meer dan genoeg voor de Duitse snelweg.

De motor is een oude bekende van Renault, en dat heeft zo zijn voor- en nadelen. Hij loopt niet zo stil als moderne diesels, maar biedt wel een flinke dosis trekkracht vanaf laag toerental. De handgeschakelde zesbak schakelt precies genoeg, al is de pook wat lang. Wie vooral in de stad rijdt, kan beter een van de kleinere dCi's overwegen – de 1.5 dCi met 110 pk is zuiniger en voldoende voor dagelijks gebruik. De 2.0 is er voor wie kilometers maakt en niet wil inleveren op snelheid.

De Megane Estate is van nature een comfortabele cruiser. De vering slikt hobbels redelijk weg, al is het geen limousine. Op de snelweg blijft het geluidsniveau aangenaam laag, al hoor je bij de 2.0 dCi duidelijk dieselen bij acceleratie. De stoelen zijn stevig en bieden voldoende steun, maar voor lange ritten zou een betere lendensteun geen kwaad kunnen.

In de stad is de auto makkelijk te besturen dankzij de lichte besturing, maar de draaicirkel is niet bijzonder klein. De achterbank biedt genoeg ruimte voor twee volwassenen, drie wordt krap. Het is een auto die je zonder klachten elke dag kunt rijden, maar die geen enkele rit zal omtoveren tot een feestje.

Het interieur van de Megane Estate is een mix van degelijke materialen en wat hard plastic. Het ontwerp is typisch Renault uit 2014: een zwevend infotainmentscherm, een centrale klok en veel knoppen op het stuur. Het ziet er niet slecht uit, maar het voelt niet premium aan. De afwerking is redelijk, al zul je hier en daar wat kraakgeluiden horen op slechte wegen.

Ergonomisch is het wisselend. De bediening van de cruise control op het stuur is wennen, en het infotainmentsysteem reageert traag. De fysieke knoppen voor de klimaatregeling zijn gelukkig aanwezig – dat is meer dan je van sommige concurrenten kunt zeggen. Het interieur is functioneel, maar het mist de charme van bijvoorbeeld een Mazda3 uit die tijd.

Met 524 liter kofferruimte zit je in de bovenste regionen van de break-klasse – beter dan 74% van de concurrenten. Dat is genoeg voor een gezin met kinderwagen of een weekendje weg. De laadruimte is netjes gevormd, maar de opening is niet enorm. De achterbank kun je neerklappen voor meer ruimte, al is dat niet in één handeling te doen.

Het instappen is makkelijk voor en achter, mede dankzij de hoge daklijn. Het zicht naar achteren is redelijk, maar de achterhoofdsteunen kunnen het zicht belemmeren. Parkeren gaat prima met de optionele sensoren, maar de auto is met 4,56 meter niet de makkelijkste in een krappe parkeergarage. Toch is dit een auto die vooral functioneel is – en dat doet hij goed.

Het infotainmentsysteem van de Megane Estate is verouderd. Het scherm reageert traag, de navigatie is omslachtig en smartphone-integratie ontbreekt volledig. In 2014 was dit misschien acceptabel, maar nu voelt het als een museumstuk. Gelukkig zijn er nog fysieke knoppen voor veel functies, wat de bediening ten goede komt.

De rijassistentie is beperkt tot de basics: ABS, ESP en een snelheidsbegrenzer. Adaptieve cruise control of rijstrookassistentie zul je hier niet vinden. Wie moderne technologie wil, moet naar een recenter model kijken. Maar als je het infotainment negeert en gewoon wilt rijden, is het gebrek aan snufjes niet storend.

De 2.0 dCi heeft een officieel verbruik van 5,6 l/100 km, wat voor een 163 pk sterke break uit 2014 netjes is – beter dan 67% van de concurrentie. In de praktijk zul je met een rustige rijstijl rond de 6,5 liter uitkomen, en op de snelweg is 7 liter realistisch. De CO2-uitstoot van 145 g/km is niet extreem, maar wel hoog genoeg om in Nederland fors in de bijtelling te vallen voor zakelijke rijders.

Qua kosten is de Megane Estate een betaalbare auto. Het onderhoud is niet duurder dan gemiddeld, al staat de 2.0 dCi bekend om zijn roetfilter dat af en toe aandacht nodig heeft. De wegenbelasting is voor een diesel met dit gewicht aan de hoge kant. Maar als je veel kilometers maakt, verdien je dat terug met het lage verbruik. Al met al is dit een auto die je niet failliet maakt, maar je moet wel budget reserveren voor onverwachte reparaties.