Škoda Superb IV: de stille kracht van een stekker onder de motorkap

De Superb is een auto die je niet snel over het hoofd ziet, maar ook niet direct omkijkt. De vierde generatie is strakker geworden, met scherpere lijnen en een prominentere grille. Het is geen designstatement, maar een zelfverzekerde verschijning die precies weet wat het is: een ruime, comfortabele auto voor mensen die hun geld liever aan andere dingen uitgeven dan aan een premiumlogo.

De geteste plug-in hybride is aan de buitenkant nauwelijks te onderscheiden van de benzineversies, op de laadklep aan de linkervoorkant na. Dat is prima, want de Superb heeft nooit geschreeuwd om aandacht. Het interieur maakt direct een degelijke indruk, al is het qua materiaalkeuze niet het niveau van een Audi of BMW. Alles zit stevig in elkaar en de knoppen voelen solide aan, maar het harde plastic op de deurpanelen verraadt de nobele afkomst van het Volkswagen-concern.

De proporties zijn klassiek: een lange, lage stationwagen met een grote neus. Met 4.869 millimeter is het een flinke auto, maar de strakke lijnen voorkomen dat hij log oogt. De 19-inch wielen van de testuitvoering vullen de wielkasten mooi, al zal de iets hogere instap van de hybride vanwege het accupakket onder de achterbank niet iedereen bevallen.

Op basis van de specificaties en het onderstel, dat gedeeld wordt met de Volkswagen Passat, mag je een comfortabele maar niet sportieve rijervaring verwachten. De Superb is altijd al een auto geweest die afstand neemt van de weg in plaats van hem te voelen. De besturing is licht en precies genoeg, maar mist het communicatieve karakter van een BMW 3 Serie. Het is een auto die je ontspannen over de snelweg laat glijden, niet een die je uitnodigt om de kortste bochtige route te nemen.

Het leeggewicht van 1.861 kilogram is fors, zeker voor een voorwielaangedreven auto. Dat voel je vooral bij het in- en uitvoegen: de auto heeft momentum en wil het liefst zijn snelheid behouden. Remmen moet je daarom vroeg inzetten, maar de remmen zelf zijn krachtig genoeg en goed doseerbaar. De overgang tussen regeneratief remmen en de mechanische remmen is bij de hybride goed afgestemd, al merk je bij lage snelheden soms een lichte schok.

In de stad is de Superb met zijn 4,87 meter een behoorlijke verschijning. De hoge motorkap en de dikke A-stijlen beperken het zicht, maar de parkeersensoren en camera's (die in de testuitvoering standaard zijn) helpen je erdoorheen. Het onderstel is aan de comfortabele kant afgesteld, wat betekent dat je oneffenheden goed absorbeert, maar in snelle bochten voel je de auto lichtjes overhellen. Het is een compromis dat perfect past bij het karakter van de auto.

De geteste IV is een plug-in hybride met een 1.4 TSI-benzinemotor en een elektromotor die samen 218 pk leveren. Het koppel van 250 Nm is niet indrukwekkend voor een auto van dit formaat, maar de elektromotor levert zijn kracht direct vanaf stilstand. Dat maakt de Superb in de stad verrassend vlot, zeker in de elektrische modus. De 0-100 sprint duurt 7,7 seconden, wat voor een auto van 1.861 kilo aardig is, maar geen snelheidsduivel maakt.

Het benzineverbruik van 1,5 l/100 km is alleen haalbaar als je de batterij regelmatig oplaadt en vooral korte ritten maakt. Met een lege accu zakt de auto terug op de 1.4 TSI, die 150 pk moet leveren voor een auto die ruim 1,8 ton weegt. Dat voelt vermoeid aan, vooral op de snelweg. De 2.0 TSI met 272 pk is voor wie snelheid belangrijk vindt, maar die is met 8,0 l/100 km een stuk dorstiger. De 2.0 TDI's zijn voor de lange afstanden de betere keuze: zuiniger, meer koppel en minder complex.

De zesversnellingsautomaat van de hybride schakelt soepel en onopvallend, maar is bij flink accelereren soms traag in het terugschakelen. De zeventraps DSG in de andere versies is sneller en scherper. Het is een van de weinige momenten waarop je merkt dat de hybride een eigen, op efficiëntie gerichte aandrijflijn heeft. De topsnelheid van 224 km/u is ruim voldoende voor de Duitse Autobahn, al zul je daar met een lege accu vooral veel herrie van de kleine viercilinder horen.

De Superb is van oudsher een comfortkampioen en deze generatie doet daar weinig aan af. De stoelen zijn stevig maar niet hard, met voldoende zijdelingse steun voor de lange rit. De elektrisch verstelbare stoelen in de testuitvoering zijn uitgebreid instelbaar, al duurt het even voordat je de perfecte positie hebt gevonden. De achterbank is minstens zo goed: veel beenruimte, een prettige zithoek en een verstelbare rugleuning die het leven van je passagiers een stuk aangenamer maakt.

De geluidsisolatie is goed, maar niet uitzonderlijk. Op de snelweg hoor je vooral windgeruis rond de spiegels en, bij de hybride met lege accu, het zoemen van de benzinemotor onder belasting. De 19-inch wielen met lage banden genereren wat rolgeluid op grof asfalt, maar over het algemeen blijft het in de auto aangenaam stil. De luchtvering, die optioneel is, zou dit nog verder verbeteren, maar de standaardvering is al comfortabel genoeg voor de meeste gebruikers.

Een minpunt is de hoge instap aan de achterkant van de hybride, veroorzaakt door het accupakket onder de achterbank. Mensen met een slechte rug of beperkte mobiliteit zullen hier moeite mee hebben. Het is een praktisch nadeel van de plug-in hybride waar je bij de aanschaf rekening mee moet houden. De kofferbak is met 484 liter (tegen 660 liter bij de gewone versies) ook kleiner, al blijft het een van de ruimste in zijn klasse.

Het interieur van de Superb is functioneel en overzichtelijk, met een duidelijke knik naar de Volkswagen Passat. Het 10,25-inch digitale instrumentenpaneel is helder en goed afleesbaar, maar de menustructuur is niet altijd even logisch. De fysieke knoppen voor de klimaatregeling zijn gelukkig bewaard gebleven, wat in een tijd van steeds meer touchscreens een zegen is. Het is een van de weinige auto's in dit segment waar je de temperatuur nog blind kunt instellen.

De materialen zijn degelijk, maar niet luxueus. Het dashboard is van zacht plastic, de deurpanelen zijn deels hard. Het is duidelijk dat Škoda bewust een stapje onder Audi en BMW blijft zitten. Dat is prima, want de afwerking is strak en er is geen gekraak of geratel te verwachten. Het interieur is ontworpen om jarenlang mee te gaan, niet om indruk te maken op je buren.

Škoda's 'Simply Clever'-filosofie zit vol met praktische details: een paraplu in de deur, een ijs- of frisdrankkrabber in de tankklep en een opbergvak onder de bestuurdersstoel. Het zijn kleine dingen die het dagelijks leven net iets aangenamer maken. Het centrale touchscreen van 9,2 inch reageert snel en is helder, maar de interface is wat druk. De stoelverwarming werkt goed en de ventilatie van de stoelen, die in de testuitvoering zit, is een uitkomst op warme dagen.

De Superb is een auto die is ontworpen rondom zijn kofferbak. Met 484 liter bij de hybride is hij kleiner dan de benzine- en dieselversies, die 660 liter bieden, maar nog steeds ruim genoeg voor de meeste gezinnen. De opening is breed en laag, het inladen van een kinderwagen of meubelstuk gaat gemakkelijk. De elektrische achterklep is standaard en opent hoog genoeg, al moet je bij lage garages opletten.

De achterbank biedt fenomenaal veel beenruimte, zelfs voor volwassenen van boven de 1,90 meter. Het is een van de weinige auto's in dit segment waar je achterin kunt zitten zonder je knieën in de voorstoel te duwen. De achterbank is neerklapbaar in 60/40-verhouding, waardoor je lange spullen kunt vervoeren. Het laadvlak is dan wel niet volledig vlak, maar daar heeft bijna elke stationwagen last van.

Parkeren is door de afmetingen een uitdaging in de stad. De draaicirkel is met 11,4 meter niet bijzonder klein en de auto is breed (1.864 millimeter zonder spiegels). De 360-graden camera, die in de duurdere uitvoeringen zit, is dan ook geen luxe maar een noodzaak. Het zicht naar achteren is door de aflopende daklijn beperkt, dus de camera is je beste vriend bij het achteruit inparkeren.

Škoda heeft de Superb voorzien van de nieuwste generatie infotainment, die grotendeels wordt gedeeld met de Volkswagen Passat. Het systeem werkt vlot en de spraakherkenning is goed, al is de menustructuur soms onlogisch. Het fysieke volume-draaiknopje is gelukkig terug, maar de klimaatregeling zit volledig achter het touchscreen. Dat is jammer, want het betekent dat je tijdens het rijden moet turen naar het scherm om de temperatuur aan te passen.

De rijassistentiesystemen zijn uitgebreid en werken over het algemeen goed. De adaptieve cruisecontrol houdt netjes afstand en de rijbaanassistent stuurt subtiel mee, zonder dat het irritant wordt. Het systeem is een van de betere in dit segment, al is het geen Tesla. De dodehoekassistent is standaard en werkt betrouwbaar, al waarschuwt hij soms te laat bij snel invoegend verkeer.

De hybride heeft een laadpoort aan de linkervoorkant, die je met een druk op de knop opent. De laadtijd met een 3,7 kW boordlader is ongeveer 4 uur op een normaal stopcontact, wat voor de meeste gebruikers voldoende is voor een nacht. De app van Škoda waarmee je het laadproces kunt monitoren en de auto kunt voorverwarmen, werkt goed, al is de interface wat verouderd. Het is een functioneel systeem, maar niet het meest intuïtieve in de markt.

De officiële cijfers van de geteste hybride zijn indrukwekkend: 1,5 l/100 km en 33 g/km CO2. Die cijfers zijn echter alleen haalbaar als je de auto regelmatig oplaadt en korte ritten maakt. Met een lege accu zul je al snel richting de 7 à 8 l/100 km gaan, afhankelijk van je rijstijl en het traject. Het is een auto die je moet begrijpen om er het maximale uit te halen.

De vanafprijs van € 39.915 is voor een auto van dit formaat niet duur, maar de geteste IV-versie ligt aanzienlijk hoger. Voor dat geld kun je ook een goed uitgeruste Volkswagen Passat GTE of een SEAT Tarraco met 245 pk krijgen. Het is een bewuste keuze: je betaalt voor de ruimte en het comfort van de Superb, maar het merk Škoda heeft niet hetzelfde imago als Volkswagen of Audi.

De onderhoudskosten van een Škoda zijn over het algemeen lager dan die van de premiumconcurrentie, maar de hybride aandrijflijn kan op de lange termijn duurder uitpakken vanwege de complexiteit. De accu is 8 jaar of 160.000 kilometer gegarandeerd, wat geruststellend is. De verzekering is voor een auto van dit formaat en vermogen niet goedkoop, maar ook niet extreem. De CO2-uitstoot van 33 g/km maakt de hybride aantrekkelijk voor zakelijke rijders, maar voor particulieren is het vooral een kwestie van rekenen.