Ssangyong Tivoli XLV: de vergeten reus met een forse kofferbak

De Tivoli XLV is geen auto die je op afstand herkent als iets bijzonders. Hij ziet eruit als een crossover die door een team is ontworpen dat vooral geen risico's wilde nemen. De verchroomde grille en de plastic bekleding rond de wielkasten zijn typisch Ssangyong: functioneel, maar zonder zwier. Met 4,44 meter lengte en 1,80 meter breedte staat hij stevig op de weg, maar de proporties ogen wat hoog en smal. De XLV is de verlengde versie van de Tivoli, en dat zie je aan de achteroverhang: die is duidelijk langer, wat vooral ten goede komt aan de kofferbak.

Het interieur maakt een degelijke, maar niet bijzondere indruk. Het dashboard is overzichtelijk, de materialen zijn hard maar stevig gemonteerd. De eerste indruk is dat je hier krijgt waar je voor betaalt — en dat is geen luxe, maar wel een auto die niet uit elkaar valt. De stoelen zitten verrassend hoog, wat een goed overzicht geeft, maar de afwerking laat op sommige plekken steken vallen, zoals de plastic randen rond de ventilatieroosters. Het is geen auto waar je verliefd op wordt, maar wel eentje die je niet snel zult haten.

Op basis van de specificaties is de Tivoli XLV geen auto voor de dynamische rijder. Met 115 pk en 300 Nm koppel (in de diesel) is hij vooral geschikt voor rustig rijden. De acceleratie van 0-100 km/u in 12,0 seconden is traag, en de topsnelheid van 172 km/u is vooral op papier een cijfer. In de praktijk zul je op de snelweg vaak het rechterrijvak opzoeken, vooral bergop. De besturing is licht en niet erg communicatief, maar dat is niet onprettig in de stad. Het onderstel is comfortabel afgestemd, maar in bochten voelt de auto topzwaar aan door het hoge gewicht van 1.535 kg.

De zesbak-automaat schakelt vloeiend, maar reageert soms traag op een plotselinge kickdown. De handgeschakelde versie zal vermoedelijk beter passen bij wie meer controle wil, maar dan moet je genoegen nemen met een minder soepele bediening. De XLV is niet gemaakt om je hart sneller te laten kloppen, maar wel om je rustig van A naar B te brengen. Op oneffen wegen blijft hij redelijk stabiel, al is de vering aan de zachte kant, wat bij hogere snelheden voor wat deining zorgt. Het is een auto die je niet uitdaagt, maar die je ook niet snel vermoeit.

De Tivoli XLV is leverbaar met een 1.6-liter diesel en een 1.6-liter benzine, beide in verschillende vermogensvarianten. De geteste diesel levert 115 pk en 300 Nm koppel, wat voldoende is voor normaal gebruik, maar niet voor vlotte inhaalacties. De acceleratie van 12,0 seconden naar 100 km/u is traag, en de topsnelheid van 172 km/u is eerder theoretisch. Het koppel ligt laag in het toerengebied, waardoor je in de stad vlot kunt wegrijden, maar op de snelweg moet je het toerental hoog houden om mee te komen.

Er is keuze uit voor- of vierwielaandrijving, en zowel handgeschakeld als automaat. De handgeschakelde versies zijn zuiniger: de diesel met FWD en 6MT doet het met 4,5 l/100 km, terwijl de automaat met AWD 6,3 l/100 km verbruikt. De benzine is nog dorstiger, met maximaal 7,9 l/100 km. Wie veel kilometers maakt, kiest dus duidelijk voor de handgeschakelde diesel. Maar zelfs die is niet bijzonder zuinig voor een diesel — er zijn modernere motoren die minder verbruiken. Het is een ouderwetse, robuuste motor die vooral geschikt is voor wie niet te veel eisen stelt.

De stoelen van de Tivoli XLV zijn zacht en breed, maar bieden weinig zijdelingse steun. Voor lange ritten is dat niet ideaal: je glijdt al snel heen en weer in bochten. De vering is comfortabel afgesteld en slokt hobbels aardig op, maar bij hogere snelheden zorgt de zachte demping voor een deinende beweging. De geluidsisolatie is matig; windgeruis is vooral rond de spiegels hoorbaar, en de dieselmotor klinkt bij acceleratie duidelijk aanwezig. In de stad is het prima, maar op de snelweg is het geen stiltecoupé.

De achterbank is verrassend ruim voor een crossover van dit formaat. Zelfs met lange inzittenden voorin is er voldoende beenruimte achterin, al is de hoofdruimte iets beperkter door de aflopende daklijn. De hoge instap is handig voor ouderen of mensen met beperkte mobiliteit. De airconditioning werkt naar behoren, maar de bediening is ouderwets met draaiknoppen — dat is niet per se slecht. Al met al is de XLV comfortabel voor stadsritten en korte afstanden, maar voor lange reizen is het geen eerste keuze.

Het interieur van de Tivoli XLV is functioneel, maar voelt gedateerd aan. Het dashboard is van hard plastic, de knoppen zijn groot en logisch geplaatst, maar de afwerking is niet van het niveau dat je in Europese concurrenten vindt. Het infotainmentsysteem heeft een klein scherm en een verouderde interface, maar het werkt wel. De stoelbekleding is stevig, maar de kleurstelling is saai. Wat opvalt zijn de vele opbergvakken, zoals een koelvakje voor het dashboard en ruime deurvakken.

Een bijzonder detail is de handrem: die is elektrisch, maar de knop zit op een ongebruikelijke plek, laag bij de transmissietunnel. Je moet eraan wennen. De stuurkolom is in hoogte en diepte verstelbaar, wat fijn is, maar het stuur zelf voelt goedkoop aan. De materialen zijn niet premium, maar wel degelijk. Het is geen interieur waar je trots op bent, maar het doet wat het moet doen. Voor wie gewend is aan moderne auto's, voelt het alsof je een stap terug in de tijd zet.

De grootste troef van de Tivoli XLV is de kofferbak: 750 liter, beter dan 94% van de concurrentie. Dat is enorm voor een auto in dit segment, en het maakt hem uitermate geschikt voor gezinnen of mensen die veel spullen vervoeren. De achterbank kan in delen worden neergeklapt, waardoor er nog meer ruimte ontstaat. De laaddrempel ligt hoog, maar dat is gebruikelijk bij SUV's. De achterklep is groot, maar opent niet elektrisch, wat bij een volle kofferbak onhandig kan zijn.

Het zicht rondom is goed, mede dankzij de hoge zitpositie en de grote ramen. Parkeren wordt geholpen door parkeersensoren en een achteruitrijcamera, maar die is van matige kwaliteit. De draaicirkel is vrij groot, wat het manoeuvreren in de stad bemoeilijkt. De XLV is niet bijzonder breed, maar de hoge taille doet hem groter ogen. In de stad is hij redelijk wendbaar, maar op parkeerplaatsen moet je soms wat extra steken nemen.

De Tivoli XLV biedt een scala aan rijhulpsystemen, maar ze zijn niet van het nieuwste niveau. Zo is er adaptieve cruisecontrol, maar die werkt alleen bij hogere snelheden en niet in de stad. Lane departure warning is aanwezig, maar waarschuwt soms te laat. Het infotainmentsysteem is traag en de navigatie is verouderd, maar Apple CarPlay en Android Auto ontbreken — dat is een gemis in deze tijd. De bediening verloopt via een combinatie van touchscreen en fysieke knoppen, wat niet slecht is, maar de knoppen voelen goedkoop aan.

Opvallend is dat de XLV geen digitale instrumenten heeft; je moet het doen met analoge wijzerplaten en een klein display ertussen. Dat is functioneel, maar niet modern. De connectiviteit is beperkt: er is geen wifi-hotspot of app-integratie. Voor wie veel technologie verwacht, is dit een teleurstelling. Maar wie alleen een auto zoekt die rijdt, zal zich er niet aan storen. Het is een kwestie van verwachtingen: dit is geen high-tech wonder, maar een degelijke basisuitrusting.

De geteste versie met automaat en vierwielaandrijving verbruikt 6,3 l/100 km (diesel), wat resulteert in 164 g/km CO2. Dat is niet bijzonder zuinig voor een diesel, en beter dan slechts 30% van de concurrentie. De handgeschakelde FWD-diesel doet het beter met 4,5 l/100 km en 117 g/km, maar nog steeds niet indrukwekkend. De benzineversies zijn nog dorstiger, tot 7,9 l/100 km. De prijs van de XLV ligt doorgaans onder die van concurrenten, maar de afschrijving is hoog omdat het merk minder populair is.

Onderhoudskosten zijn redelijk, maar Ssangyong-dealers zijn dun gezaaid, wat garantie en service lastiger maakt. De auto is niet bijzonder betrouwbaar volgens statistieken, maar ook niet slecht. De banden zijn standaard maten, dus vervanging is niet duur. Over het geheel genomen is de XLV een betaalbare auto in aanschaf, maar de totale kosten kunnen tegenvallen door het hogere verbruik en de beperkte dealerinfrastructuur. Wie weinig kilometers maakt, kan beter voor een benzine kiezen, maar dan moet je genoegen nemen met meer verbruik.