Toyota Avalon: de Amerikaanse underdog die Europa nooit zag

De Toyota Avalon is niet wat je noemt een beauty, maar hij heeft wel présence. Met 4,96 meter lengte en 1,83 meter breedte is hij flink aanwezig op de weg, en de scherpe lijnen van deze generatie (2015-2018) geven hem een zakelijke uitstraling die niet misstaat naast een Audi A4L. Toch mist hij de elegantie van sommige concurrenten — het geheel oogt wat log, alsof Toyota een Camry op een stretcher heeft gelegd.

Binnenin valt de eerste indruk mee. Het dashboard is overzichtelijk, de materialen voelen degelijk aan, en je zit hoog genoeg om over de motorkap te kijken. Niet bijzonder opwindend, maar wel precies wat je van een Toyota verwacht: solide, functioneel en zonder poespas. Het is geen auto die je hart sneller laat kloppen, maar wel eentje die vertrouwen wekt.

Op basis van de cijfers — leeggewicht 1.570 kg en voorwielaandrijving — kun je verwachten dat de Avalon geen sportwagen is. Het onderstel is duidelijk op comfort gericht, wat past bij het Amerikaanse karakter: zacht geveerd, veel rol in de bochten en een besturing die weinig feedback geeft. Op de snelweg is dat heerlijk, maar in bochtig werk zul je niet snel een glimlach op je gezicht krijgen.

De remmen doen waarschijnlijk hun werk, maar met 1.570 kg is dat geen sinecure. De V6-motor reageert vlot, maar de 6-traps automaat schakelt zoals je van een Toyota mag verwachten: vloeiend, maar zonder haast. In de stad voelt de auto groot en log aan, al helpt de goede draaicirkel misschien. Het is een auto die je rustig rijdt, niet eentje die je uitdaagt om harder te gaan.

De 3.5L V6 levert 272 pk en 336 Nm koppel, waarmee hij beter scoort dan 69% van de vergelijkbare auto's uit dezelfde periode. Dat klinkt indrukwekkend, maar met een leeggewicht van 1.570 kg en een 6-traps automaat is de acceleratie waarschijnlijk niet zo pittig als het vermogen doet vermoeden. Toyota geeft geen 0-100-tijd op, maar verwacht een sprint van rond de 7 seconden — respectabel, maar niet spectaculair.

Interessanter is de hybride: dezelfde 200 pk als de 2.5L CVT-versie, maar dan met een elektromotor die het verbruik naar 5,9 l/100 km drukt. Dat is een stuk beter dan de 9,8 l/100 km van de V6, en voor een auto van dit formaat ronduit zuinig. De V6 is voor wie echt vermogen wil, de hybride voor wie verstandig wil zijn. Helaas is er geen tussenweg — je kiest voor power of voor zuinigheid, niet beide.

Comfort is waar de Avalon in uitblinkt. De stoelen zijn breed en zacht, zoals je in Amerika verwacht, en bieden voldoende ondersteuning voor lange ritten. De vering is afgestemd op het gladde asfalt van de Amerikaanse highways, wat betekent dat hij oneffenheden prima absorbeert, maar op Europese wegen met veel hobbels wat deinen kan tonen.

Geluidsisolatie is waarschijnlijk goed — Toyota besteedt daar bij dit soort modellen veel aandacht aan — dus op de snelweg blijft het rustig in de cabine. Met een wielbasis van bijna 2,82 meter (geschat op basis van de lengte) heb je ook achterin veel beenruimte, al is de achterbank niet verstelbaar. Kortom: de Avalon is een echte cruiser, ideaal voor wie lange afstanden wil overbruggen zonder vermoeid te raken.

Het interieur van de Avalon is functioneel maar niet bijzonder. De materialen zijn degelijk, maar voelen niet premium aan — je zit dichter bij een Camry dan bij een Lexus. Het dashboard is overzichtelijk, met een groot touchscreen dat in deze generatie al wat verouderd oogt, maar de knoppen voor klimaatregeling zijn groot en logisch geplaatst. Dat is meer dan je van sommige Duitse concurrenten kunt zeggen.

Opbergruimte is er genoeg: een ruime middenconsole, grote deurvakken en een handschoenenkastje dat niet te klein is. De afwerking is netjes, maar er zijn hier en daar harde plastics die afbreuk doen aan het geheel. Het is geen interieur dat indruk maakt, maar het doet wat het moet doen zonder gedoe.

Met een koffervolume van 453 liter doet de Avalon het beter dan 51% van de concurrentie — niet baanbrekend, maar wel bruikbaar voor een grote sedan. De opening is wijd, al ligt de laaddrempel wat hoog, waardoor zware spullen tillen is. De achterbank kun je neerklappen, maar dan moet je wel door een kleine opening werken.

Instappen is makkelijk, zowel voor- als achterin, en het zicht naar voren is goed. Naar achteren is het wat minder: de daklijn loopt aflopend en de C-stijlen zijn dik, dus parkeren doe je het liefst met de parkeersensoren. In de stad is de auto met zijn 4,96 meter lengte een handvol, maar op de snelweg is hij op zijn plek.

De Avalon uit deze periode heeft een infotainmentsysteem dat inmiddels gedateerd is: kleine schermen, trage reacties en geen Apple CarPlay of Android Auto. Toyota was hierin altijd al conservatief, en dat merk je. De bediening gaat via een touchscreen dat niet altijd even prettig reageert, al zijn de fysieke knoppen voor de audio en klimaatregeling een pluspunt.

Rijassistentiesystemen zoals adaptive cruise control en lane departure warning waren optioneel of alleen op hogere uitvoeringen beschikbaar. In deze periode deed Toyota het niet zo uitgebreid als Volvo of Mercedes, dus verwacht geen halfautonoom rijden. Het is technologisch gezien geen hoogvlieger, maar de basis is betrouwbaar — en dat is voor veel kopers belangrijker.

Het officiële verbruik van de V6 is 9,8 l/100 km, wat beter is dan slechts 23% van de concurrentie. Dat betekent: flink aan de pomp. De hybride doet met 5,9 l/100 km een stuk beter, en dat verschil is op jaarbasis aanzienlijk. Als je veel rijdt, is de hybride dan ook de enige logische keuze.

Toyota's staan bekend om hun betrouwbaarheid, en de Avalon zal daar geen uitzondering op zijn. De V6 is een beproefde motor, en de hybride technologie is inmiddels volwassen. Onderhoudskosten zijn waarschijnlijk redelijk, maar let op: dit model is nooit officieel in Europa verkocht, dus onderdelen en expertise zijn schaars. Dat kan de kosten opdrijven, zeker bij een importexemplaar.