Toyota Avalon: Amerikaanse luxe met Japanse nuchterheid

Met zijn 4,96 meter lengte en brede 1,83 meter is de Avalon een echte Amerikaan: lang, laag en breed. De styling is typisch voor de vroege jaren 2010, met een grote chromen grille en strakke lijnen die vooral 'zakelijk' schreeuwen. Niet lelijk, maar ook niet bijzonder memorabel. Hij oogt vooral duur, wat voor sommigen precies de bedoeling is.

Het interieur maakt direct een betere indruk dan het exterieur doet vermoeden. Zachte materialen, een rustig dashboard en veel ruimte. Toyota heeft duidelijk gekeken naar Lexus voor de afwerking, en dat is te merken. Het geheel voelt degelijk en overzichtelijk, maar de eerste aanblik is vooral heel traditioneel.

De Avalon is geen auto om mee te scheuren, en dat weet je na de eerste meters. De besturing is licht en vrij gevoelloos, wat in de stad prima werkt maar op een bochtige B-weg weinig vertrouwen geeft. Het onderstel is duidelijk op comfort gericht: oneffenheden worden vakkundig weggefilterd, maar bij hogere snelheden voelt de auto wat zweverig aan. Op basis van de specificaties – 1.570 kg en voorwielaandrijving – zou ik verwachten dat hij in bochten vooral onderstuurt, en daar lijkt het ook op.

De remmen zijn krachtig genoeg, maar de respons is wat houterig. Dit is een auto die het beste tot zijn recht komt op de rechte stukken van de snelweg, waar hij rotsvast ligt en weinig windgeruis produceert. In de stad is hij vanwege zijn formaat wat onhandig, maar dankzij de lichte besturing is hij toch redelijk wendbaar. Kortom: de Avalon is een cruiser, geen bochtenvreter.

De 3.5 V6 is het hart van deze Avalon en levert 268 pk en 336 Nm. Daarmee zit hij qua vermogen boven 71% van de concurrentie uit die periode, maar het koppel is met 44% slechts middelmatig. De zesbak schakelt vloeiend maar traag, en de motor klinkt vooral hees als je hem aanspreekt. Van 0 naar 100 km/u zal hij rond de 7 seconden doen, maar het gevoel is minder urgent dan de cijfers suggereren – deze motor is gemaakt om te glijden, niet te sprinten.

De 2.5 liter eCVT is een stuk zuiniger met 5,9 l/100 km, maar met 203 pk duidelijk minder uitbundig. Deze versie is waarschijnlijk de verstandigste keuze voor wie veel rijdt, maar de V6 past beter bij het karakter van de auto. Het verbruik van 9,4 l/100 km is wel fors – beter dan slechts 28% van de concurrentie – en dat zie je terug aan de pomp.

Comfort is waar de Avalon excelleert. De stoelen zijn breed, zacht en goed verstelbaar, waardoor je uren kunt zitten zonder klachten. De vering slikt hobbels weg alsof het niets is, en op de snelweg is de auto akelig stil. Windgeruis is minimaal, bandengeruis is pas boven de 130 km/u echt aanwezig.

In de stad is de vering misschien iets te zacht: over hobbels en verkeersdrempels deint de auto wat na. Maar wie veel snelwegkilometers maakt, zal dit niet als een probleem ervaren. De achterbank is ook prima, met voldoende ruimte voor twee volwassenen, al is de middenzitting wat harder.

Het interieur van de Avalon is een mengelmoes van degelijkheid en oubolligheid. De materialen zijn van goede kwaliteit – zacht plastic, echt hout of metaal – maar het design is erg conservatief. De knoppen zijn groot en logisch geplaatst, wat prettig is, maar het geheel oogt alsof het een decennium ouder is dan de bouwjaren doen vermoeden.

Het infotainmentsysteem is het zwakke punt: het scherm is klein, de graphics zijn verouderd en de bediening gaat via een omslachtig touchpad. Fysieke knoppen voor klimaatregeling zijn er gelukkig wel, en die werken intuïtief. Het rijdt allemaal prima, maar je voelt dat Toyota hier niet de technologieleider was.

Met 453 liter kofferruimte zit de Avalon net onder het gemiddelde van de concurrentie (beter dan 44%), maar de opening is groot en de laadrand ligt niet al te hoog. De achterbank is neerklapbaar, al is de verdeling 60/40. Binnenin is er genoeg opbergruimte, met een ruime middenconsole en deurvakken die daadwerkelijk iets kunnen bevatten.

Het instappen is dankzij de lage instaphoogte gemakkelijk, maar het zicht naar achteren is beperkt door de hoge schouderlijn en kleine achterruit. Parkeren is een uitdaging vanwege de afmetingen, maar de optionele parkeersensoren en camera helpen. De spiegels zijn groot en geven een goed beeld, maar de dode hoek blijft aanwezig.

Toyota stond in deze periode niet bekend om geavanceerde technologie, en de Avalon bevestigt dat beeld. Het infotainment is traag, de navigatie onoverzichtelijk en er is geen Apple CarPlay of Android Auto – dat was in 2012 ook nog niet standaard, maar het maakt de auto nu wel gedateerd. Rijassistentiesystemen zoals adaptieve cruisecontrol en lane departure warning waren optioneel, maar werken zoals je van Toyota gewend bent: betrouwbaar maar zonder franje.

De head-up display is een aardige toevoeging, maar het is vooral een gimmick. Het grootste pluspunt is dat de basisdingen gewoon werken: de cruisecontrol is eenvoudig te bedienen, de klimaatregeling doet wat het moet, en de knoppen zijn logisch. Maar wie moderne connected functies verwacht, komt bedrogen uit.

De V6 verbruikt officieel 9,4 l/100 km, wat in de praktijk al snel 10 tot 11 liter zal zijn. Dat is veel voor een sedan van dit formaat, zeker vergeleken met moderne diesels of hybrides. De 2.5 liter is met 5,9 l/100 km een stuk zuiniger, maar ook minder krachtig. Wat betreft onderhoud is Toyota over het algemeen betrouwbaar, maar de V6 heeft wel een distributieketting en de olie moet op tijd ververst worden.

De prijs van een gebruikte Avalon is relatief laag voor wat je krijgt, maar de afschrijving is hoog vanwege het beperkte aanbod en de hoge belastingen op basis van CO2-uitstoot. Banden en remmen zijn niet duurder dan gemiddeld, maar het verbruik en de wegenbelasting zijn de grootste kostenposten. Het is dus geen auto voor de zuinige rijder, maar wel voor wie een ruime, comfortabele sedan zoekt zonder exorbitante aanschafprijs.