Toyota C-HR: stijlvolle blikvanger die je geduld op de proef stelt

De Toyota C-HR is een auto die je niet over het hoofd ziet. Met zijn scherpe lijnen, hoge taille en aflopende daklijn lijkt hij meer op een conceptauto dan op een productiemodel. Dat is knap voor een auto uit 2016, maar het betekent ook dat je offers moet brengen. De achterruit is klein en de C-stijl is enorm, wat gevolgen heeft voor het zicht naar achteren.

Het design is duidelijk het visitekaartje van deze Toyota. Waar veel concurrenten kozen voor brave, ronde vormen, durfde Toyota met de C-HR een eigen weg in te slaan. Dat moet je maar net mooi vinden, maar het zorgt er wel voor dat de auto ook jaren later nog opvalt in het straatbeeld. Het interieur sluit daar naadloos op aan: een golvend dashboard met een groot infotainmentscherm en opvallende sierstukken. Niet alles is even functioneel, maar vervelend is het niet.

Op basis van de cijfers is de C-HR met de 1.2 Turbo allesbehalve een sportieve crossover. Met 116 pk en een leeggewicht van 1.375 kg heb je een vermogen-gewichtsverhouding van ongeveer 84 pk per ton. Dat is weinig, en de acceleratie van 10,9 seconden naar 100 km/u bevestigt dat. De motor moet je hoog in de toeren houden om vooruit te komen, maar dan wordt het geluid wel nadrukkelijk aanwezig.

De besturing is naar verwachting licht en comfortabel, maar niet bijzonder scherp. De C-HR is geen auto die je uitdaagt om hard door bochten te gaan; hij is meer gericht op rust en voorspelbaarheid. De vering is waarschijnlijk redelijk comfortabel afgesteld, maar met 19-inch wielen (afhankelijk van de uitvoering) zou je wel eens oneffenheden kunnen voelen. Op de snelweg is de auto stabiel, maar de hoge carrosserie en het relatief hoge gewicht zorgen ervoor dat je geen wonderen moet verwachten.

De 1.2-liter turbomotor is een vreemde eend in de bijt. Hij levert 116 pk en 185 Nm, maar die cijfers liggen onder het gemiddelde van de concurrentie. De handgeschakelde zesversnellingsbak is waarschijnlijk prima, maar de motor moet hard werken om de 1.375 kg zware C-HR op snelheid te krijgen. De topsnelheid van 190 km/u is ruim voldoende, maar je moet er wel even over doen.

De echte interessante versie is de hybride. Die heeft een gecombineerd vermogen van 122 pk, maar het rendement is veel beter: 3,9 l/100 km en 87 g/km CO2. Dat zijn cijfers die je in deze klasse niet vaak ziet. De CVT-transmissie zorgt echter voor een typisch hybridegeluid: de motor loopt constant op hoge toeren bij acceleratie, wat niet prettig klinkt. De vierwielaandrijving is alleen leverbaar met de 1.2 Turbo, maar voor de meeste mensen is die niet nodig.

De stoelen van de C-HR zijn redelijk comfortabel, maar ze bieden niet veel zijdelingse steun. Dat is geen probleem voor rustig rijden, maar het maakt de auto niet geschikt voor sportief bochtenwerk. De achterbank is krap voor drie personen, en de aflopende daklijn zorgt ervoor dat lange passagiers hun hoofd moeten buigen. De C-HR is dus vooral een auto voor twee personen.

De geluidsisolatie is niet het sterkste punt van de C-HR. Op de snelweg hoor je duidelijk windgeruis rond de dikke A-stijlen en de buitenspiegels. De motor is bij constante snelheid niet hoorbaar, maar bij acceleratie wordt hij nadrukkelijk aanwezig. Dat is vooral bij de hybride versie een punt van aandacht, omdat de CVT de motor lang op toeren houdt.

Het interieur van de C-HR is een van de betere van Toyota uit die periode. De materialen zijn degelijk, al zijn er ook harde plastics op minder zichtbare plekken. De afwerking is netjes en de knoppen voelen stevig aan. Het dashboard heeft een opvallend design, met een groot infotainmentscherm dat niet in het dashboard is verzonken, maar er bovenop lijkt te liggen. Dat oogt modern, maar het kan ook storend zijn omdat het scherm laag staat.

De ergonomie is wisselend. De airconditioning heeft fysieke knoppen, wat goed is, maar het infotainmentsysteem is niet het snelste of meest intuïtieve systeem dat we kennen. De bediening gaat via het scherm, maar de reactietijden zijn traag en de menu's zijn niet altijd logisch opgebouwd. Fysieke knoppen voor het volume zijn er gelukkig wel, maar voor de rest moet je het scherm bedienen.

De kofferruimte van 377 liter is kleiner dan het gemiddelde van de concurrentie (beter dan 31%). Dat is het gevolg van het sportieve daklijn en de hoge laaddrempel. De achterbank is neerklapbaar, maar niet helemaal vlak, en de opening is niet bijzonder groot. Voor een gezin met kinderwagens is dit een aandachtspunt.

Het zicht naar achteren is slecht. De kleine achterruit en de dikke C-stijlen maken het manoeuvreren lastig, vooral bij het parkeren. Gelukkig zijn er parkeersensoren en een achteruitrijcamera leverbaar, maar die waren niet standaard in 2016. De auto is met 4,36 meter lengte redelijk compact, maar door de hoge gordel voelt hij groter aan dan hij is.

Toyota stond in 2016 niet bekend om zijn geavanceerde infotainment, en de C-HR bevestigt dat beeld. Het systeem is traag en de grafische vormgeving is gedateerd. Het is wel mogelijk om je telefoon te koppelen via Bluetooth, maar Apple CarPlay en Android Auto werden pas later toegevoegd. In de eerste jaren van de C-HR moet je het doen met de standaard functies.

Op het gebied van veiligheid is de C-HR beter uitgerust. Toyota Safety Sense was standaard, met onder meer adaptieve cruisecontrol, rijbaanassistentie en automatische noodremming. Die systemen werken naar behoren, al is de rijbaanassistentie soms wat overijverig. Het is een van de weinige auto's in dit segment die al die functies standaard had.

De 1.2 Turbo heeft een officieel verbruik van 5,9 l/100 km, wat redelijk is maar niet bijzonder. In de praktijk zul je met dit gewicht en deze motor waarschijnlijk rond de 6,5 tot 7 liter uitkomen. De CO2-uitstoot van 135 g/km is gemiddeld voor de periode, maar de hybride versie is met 87 g/km een stuk beter voor de portemonnee.

De C-HR is geen goedkope auto om te rijden. Het onderhoud is bij Toyota over het algemeen betrouwbaar, maar de banden kunnen duur zijn vanwege de grote velgen (afhankelijk van de uitvoering). De hybride versie heeft een betere restwaarde en is zuiniger, dus die is op de lange termijn voordeliger. De prijs van de C-HR lag bij introductie hoger dan die van de concurrentie, maar dat is inmiddels ingelopen op de occasionmarkt.