Toyota Camry XV50: de rustige degelijkheid van een V6 die niemand meer vraagt

De XV50-generatie Camry is geen auto die je op straat nastaart. Hij is groot, maar niet imposant; de neus is wat puntig en de achterkant heeft iets weg van een opgeblazen Corolla. Toch zit er een zekere degelijkheid in de proporties: 4,85 meter lang en 1,82 meter breed, maar hij oogt niet log. Het is een auto die duidelijk is ontworpen om te dienen, niet om te imponeren.

Dat dienende karakter zet zich voort in het interieur. De eerste indruk is ruim en overzichtelijk, met een hoge zit en veel glas. Het dashboard is niet revolutionair, maar alles zit waar je het verwacht. Toyota heeft nooit meegedaan aan de race om de meest extravagante interieurs, en dat is hier juist een pluspunt: alles voelt alsof het de komende vijftien jaar heel blijft.

Met 272 pk en 336 Nm in een voorwielaangedreven sedan van 1.579 kg moet je je rijgedrag aanpassen. Vol gas in de eerste versnelling en de voorwielen zoeken hun grip; je merkt dat het koppel door de vooras moet worden gesleurd. Maar zodra je rustig opbouwt, is de Camry een heerlijke cruiser. De zesbak schakelt vloeiend en het onderstel is duidelijk op comfort gericht, met een vering die hobbels gladstrijkt zonder te deinen.

De besturing is licht en niet overmatig communicatief, maar dat past bij deze auto. Op de snelweg is hij stabiel en stil; de V6 loopt op lage toeren vrijwel onhoorbaar. In de stad voelt hij groot, maar de achteruitrijcamera en de duidelijke spiegels helpen. Op een bochtige B-weg is hij niet op zijn plek — het onderstel laat het toe, maar de carrosserie helt en de besturing geeft weinig feedback. Dit is een rechte-wegen-auto, en daarin is hij uitstekend.

De 3,5-liter V6 is een van de laatste van zijn soort in deze klasse. Hij levert 272 pk en 336 Nm, goed voor een sprint naar 100 km/u in ongeveer 6 seconden — al voelt hij sneller aan dan de cijfers suggereren dankzij de lineaire krachtopbouw. De zesbak is niet de snelst schakelende, maar hij is wel voorspelbaar en schakelt soepel. Het geluid van de V6 is gedempt maar aanwezig; het klinkt als een Amerikaanse cruiser, niet als een sportauto.

Het motorengamma is interessant. De 2,5-liter viercilinder met 178 pk is een brave maar anonieme keuze, die met 8,4 l/100 km niet eens zuinig is. De hybride combineert een 2,5-liter met een elektromotor tot 203 pk systeemvermogen en noteert 5,7 l/100 km — dat is het verstandige alternatief. De ECVT is niet hetzelfde als een traditionele CVT; hij werkt schokkerig bij vol gas, maar in normaal verkeer is hij nauwelijks merkbaar. De V6 is de keuze voor wie het rijden op gevoel wil, niet op de portemonnee.

De stoelen zijn breed, zacht en zonder sportieve pretenties. Ze bieden voldoende steun voor lange ritten, hoewel de zijdelingse steun minimaal is — geen probleem, want je zit hier niet te bochten. De vering is comfortabel afgestemd en slikt hobbels weg met een gedempte thud. Op snelweg lijkt de Camry wel gemaakt voor urenlang cruisen.

Geluidsisolatie is een sterk punt. Wind- en bandengeluid zijn goed gedempt; alleen bij vol gas klinkt de V6 duidelijk door. De klimaatregeling is twee zones en werkt effectief. Het is geen auto die je in de rug massaget, maar wel eentje die je uitgerust laat aankomen na een rit van zes uur.

Het interieur van de XV50 is functioneel maar gedateerd. Er is veel hard plastic, maar het is wel stevig gemonteerd. De knoppen voor klimaatregeling en audio zijn groot en logisch geplaatst — een zegen in een tijd waarin alles in touchscreens verdwijnt. Het stuurwiel is dik en prettig, maar de bediening aan de spaken is wat ouderwets.

De materialen zijn niet premium, maar de afwerking is solide. Er zijn enkele opbergvakken, maar het dashboardkastje is klein en de deurvakken zijn smal. De middenconsole heeft een armsteun die verschuifbaar is, maar het opbergvak eronder is ondiep. Het is allemaal niet bijzonder, maar wel doordacht: je vindt alles zonder te zoeken.

Met een lengte van 4,85 meter is de Camry een grote auto, maar de kofferbak van 436 liter is niet bovengemiddeld voor deze klasse — hij scoort beter dan 40% van zijn concurrenten. De opening is wijd, maar de laaddrempel is hoog. De achterbank biedt veel beenruimte, ook voor drie volwassenen, al is de middentunnel aanwezig.

Zicht naar voren is prima, maar de C-stijlen zijn dik en de achterruit is klein. De parkeersensoren zijn standaard op de meeste uitvoeringen, en de achteruitrijcamera is helder. In de stad voelt hij log aan, maar op snelweg is hij een uitstekende reisgenoot. De spiegels zijn groot en verwarmbaar, een pluspunt in de regen.

Het infotainmentsysteem van de XV50 is niet het modernste. Het scherm is klein en reageert traag, en de navigatie is omslachtig. Bluetooth werkt prima voor bellen, maar het koppelen van een telefoon voor muziek kan soms haperen. Er is geen Apple CarPlay of Android Auto — een groot minpunt in deze tijd.

Rijassistentiesystemen zijn beperkt: adaptieve cruisecontrol en lane departure warning zijn niet standaard en voelen primitief aan in vergelijking met moderne systemen. Toyota's veiligheidsreputatie is goed, maar hier geen pre-collision systemen. Het is een auto uit een tijdperk waarin technologie nog een accessoire was, geen kernwaarde.

De V6 noteert een officieel verbruik van 9,4 l/100 km, wat beter is dan 23% van zijn concurrenten — dat is geen compliment. In de praktijk zal je met een sportieve rijstijl al snel op 11 liter zitten. De CO2-uitstoot is hoog, dus de bijtelling is fors voor zakelijke rijders. De hybride is met 5,7 l/100 km de verstandige keuze, en de 2,5-liter benzine zit daar tussenin.

Qua prijs is de Camry concurrerend met de Audi A4L, maar Toyota's onderhoudskosten zijn lager en de betrouwbaarheid is legendarisch. De V6 heeft een distributieketting, maar de bougies zijn duurder dan bij een viercilinder. Banden zijn gangbaar voor deze klasse. De restwaarde is redelijk, maar niet uitzonderlijk — de Camry is geen auto die je koopt als investering, maar eentje die je koopt om op te rijden.