De Hilux Extra Cab: een werkpaard dat geen feestbeest wil zijn

Met zijn 5,33 meter lengte en 1,80 meter hoogte maakt de Hilux Extra Cab een statement. Dit is geen auto die zich onderscheidt door elegantie, maar door pure aanwezigheid. De hoge neus, de forse wielkasten en de hoge zit maken duidelijk dat dit een werktuig is, geen fashion statement. Het design is functioneel en hoekig, met een grille die vooral doet denken aan een scheermes. Niet mooi, maar wel indrukwekkend.

De Extra Cab-carrosserie is een bijzondere keuze: je krijgt twee volwaardige deuren voorin en twee kleine klapdeurtjes achterin, die vooral handig zijn voor extra bagage of incidenteel passagiersvervoer. De laadbak is ruim en biedt veel mogelijkheden, maar het interieur voelt direct aan als een stuk gereedschap. Het plastic is hard, de knoppen zijn groot en het design is functioneel. Dat is geen kritiek, maar een waarschuwing voor wie luxe verwacht.

Op basis van de specificaties is de Hilux geen auto die je graag snel bestuurt. Met een leeggewicht van 1.875 kg en een topsnelheid van 171 km/u is hij vooral gebouwd voor stabiliteit, niet voor snelheid. De ophanging met starre achteras is ontworpen voor zware lasten, maar dat betekent dat de achterkant onrustig kan worden op oneffen wegen. Op de snelweg zul je vooral constante correcties maken om de auto in de baan te houden, zeker bij zijwind.

De besturing is licht en heeft weinig feedback, maar dat is gebruikelijk in dit segment. Het goede nieuws is dat de remmen krachtig genoeg zijn om zo'n gewicht tot stilstand te brengen, al moet je niet op een korte remweg rekenen. In de stad voelt de Hilux log en groot aan, en parkeren is een sport op zich. Maar zodra je het asfalt verlaat, komt de auto tot leven – daar is hij voor gemaakt.

De 2.4-liter dieselmotor met 150 pk en 400 Nm is een bekend blok van Toyota. Het is geen motor die je het gevoel geeft dat je vliegt, maar het koppel is ruim voldoende om zware lasten te trekken. De acceleratie van 0-100 km/u in 13,2 seconden is allesbehalve indrukwekkend – slechts 6% van de concurrenten is langzamer – maar in de praktijk draait het om trekkracht, niet om sprintcijfers. Met 400 Nm zit je op 65% boven het gemiddelde van vergelijkbare auto's, wat betekent dat hij moeiteloos een aanhanger of lading kan trekken.

De handgeschakelde zesversnellingsbak is robuust en schakelt precies genoeg, maar de verhoudingen zijn lang om het verbruik te drukken. Dat werkt, maar het betekent ook dat je vaak terugschakelt om op snelheid te komen. De 2.8-liter met 170 pk is een betere keuze voor wie meer trekkracht wil, maar het verschil is niet groot. De 2.4 is echter de zuinigste van de twee, met een opgegeven verbruik van 7,1 l/100 km – een cijfer dat in de praktijk waarschijnlijk hoger ligt, zeker met belading.

De stoelen voorin zijn stevig en bieden redelijke steun, maar ze zijn niet gemaakt voor lange ritten. De zitting is vrij vlak en de rugleuning staat vrij recht, wat na een paar uur zijn tol eist. De achterbank is vooral een noodoplossing: te krap voor volwassenen en met weinig beenruimte. Dit is een auto voor twee personen met veel bagage, niet voor een gezin.

Geluid is een ander punt: de dieselmotor is hoorbaar, vooral bij acceleratie, en het windgeruis neemt toe boven de 120 km/u. De ophanging is stug, wat bij lege laadbak zorgt voor een onrustig rijgedrag. Op snelwegen is het comfort redelijk, maar op slecht onderhouden wegen word je herinnerd aan het feit dat dit een bedrijfswagen is. Wie comfort zoekt, moet elders kijken.

Het interieur van de Hilux is functioneel maar ouderwets. Het harde plastic op het dashboard en de deurpanelen is makkelijk schoon te maken, maar voelt goedkoop aan. De knoppen zijn groot en duidelijk, maar de lay-out is niet erg intuïtief. Het infotainmentsysteem is traag en de schermkwaliteit is matig – dit is duidelijk niet het sterkste punt van de auto.

Er is voldoende opbergruimte, met een groot dashboardkastje en bekerhouders die groot genoeg zijn voor een thermosfles. De Extra Cab biedt echter weinig ruimte achter de stoelen, en de kleine klapdeurtjes zijn vooral handig om spullen achterin te gooien. Het stuurwiel is in hoogte en diepte verstelbaar, maar de zitpositie is hoog en je kijkt over de motorkap – dat went wel. Het is geen prettige plek voor lange ritten, maar wel een praktische werkplek.

De laadbak is de grootste troef van de Hilux. Met een lengte van ruim 1,8 meter en een laadvermogen van ongeveer een ton, is dit een echte werkpaard. De achterklep is stevig en kan opengeklapt worden, maar een bedliner of laadbakbekleding is aan te raden om krassen te voorkomen. De Extra Cab biedt daarnaast een afsluitbare opbergruimte achter de stoelen, wat handig is voor gereedschap.

Instappen is makkelijk dankzij de hoge zit, maar de drempel is hoog en het instappen achterin is een acrobatische oefening. Het zicht naar voren is goed, maar naar achteren is het beperkt vanwege de hoge laadbakrand. Parkeren is lastig door de grote draaicirkel en de lengte, maar de optionele parkeersensoren en camera helpen. Dit is geen auto voor de stad, maar voor het bouwterrein of de boerderij.

Toyota staat bekend om zijn betrouwbaarheid, maar niet om zijn geavanceerde technologie. De Hilux heeft een basisinfotainmentsysteem met Bluetooth en een klein touchscreen, maar het werkt traag en de navigatie is niet up-to-date. Er is geen ondersteuning voor Apple CarPlay of Android Auto, wat in deze tijd een groot gemis is. De rijassistentiesystemen zijn beperkt tot de essentie: ABS, stabiliteitscontrole en een aantal airbags.

De offroad-technologie is echter wel indrukwekkend, met een sperdifferentieel en een lage gearing in de 4WD-versie. De 2WD-versie die wij als basis gebruiken, mist deze opties, maar is nog steeds geschikt voor licht terrein. Op de weg zijn de systemen vooral gericht op veiligheid, maar ze zijn niet zo geavanceerd als bij concurrenten. Dit is geen auto voor techliefhebbers, maar voor mensen die hun gereedschap vertrouwen.

Met een opgegeven verbruik van 7,1 l/100 km en een CO2-uitstoot van 187 g/km is de Hilux geen zuinigheidskampioen. Slechts 30% van de concurrenten is zuiniger, en 14% heeft een lagere CO2-uitstoot. In de praktijk zul je al snel boven de 8 liter zitten, zeker met belading of in de stad. De onderhoudskosten zijn over het algemeen laag dankzij de robuuste techniek, maar banden en remmen slijten sneller door het hoge gewicht.

De aanschafprijs van de Hilux is hoog, maar het restwaardepercentage is uitstekend – Toyota's staan bekend om hun hoge inruilwaarde. De wegenbelasting is fors vanwege het gewicht en de CO2-uitstoot, en voor zakelijk gebruik is de bijtelling niet gunstig. Maar voor wie de auto gebruikt waarvoor hij bedoeld is, zijn de kosten te rechtvaardigen. Wie vooral asfalt ziet, betaalt te veel voor een auto die zijn kwaliteiten niet gebruikt.